Chapter 003

ZANIYAH

Maayos ang pagkakaayos ng buhok ni Riven Hayes at mukhang nasa late twenties. Guwapo ang mukha niya, pero walang kahit anong kabaitan sa mga mata niya. Nakasandal lang siya sa upuan habang umiikot ang baso ng alak sa isang kamay.

Parang walang halaga sa kanya ang dalawampung milyong binanggit niya.

Napakunot ang noo ng ilang lalaki.

“Hoy, Riven!” sigaw ng isa. “Nakakuha ka na ng isa kanina!”

Nagtawanan ang ilan.

“Ibigay mo naman sa amin ang isang ito! Bakit kailangan mo pa ng dalawa?”

Ngumisi si Riven habang nakatingin sa akin.

“Magkaiba sila,” sagot niya. “At mas gusto ko ang isang ito.”

“Dahil virgin pa?” natatawang tanong ng isang lalaki.

Hindi na siya sinagot ni Riven. Muling nagtawanan ang mga lalaki.

“Puwede mo namang ipahiram sa amin pagkatapos!” sigaw ng isa mula sa likuran.

“Baka kailangan niya ng maraming kalaro para matutong sumunod!”

Mas lalo silang nagtawanan.

Nagsikip ang sikmura ko. Parang gusto kong masuka.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang mabili ng isa sa kanila o ang marinig silang mag-usap na para bang wala akong sariling isip at katawan.

“Huwag ninyo akong hawakan!” sigaw ko. “Hindi ako sasama sa kahit sino sa inyo!”

Tumawa si Riven. “Mukhang matagal-tagal bago siya mapaamo.”

“Mas maganda nga iyon,” sagot ng matabang lalaki.

Biglang itinaas ni Mr. Salvador ang paddle niya.

“Thirty million!”

Nawala ang tawanan sa silid. Halos lahat ay napalingon sa kanya. 

Maski ang auctioneer ay napataas ang kilay.

“Thirty million pesos from Mr. Salvador!” masayang sigaw niya. “May tataas pa ba?”

Hindi ako makapaniwala.

Tatlumpung milyon.

Ganoon na ba kataas ang halaga ng isang gabing gusto nilang kunin mula sa akin? Sampung milyon lang ang kailangan kong bayaran, pero sa harap nila, parang presyo na ng buong pagkatao ko ang pinag-uusapan. 

Napatingin ako sa sarili kong mga kamay.

Tama ang sinabi ng auctioneer, virgin pa ako, at iisa lang ang naging boyfriend ko—si Aamon. 

Siya ang una kong minahal at ang tanging lalaking pinagkatiwalaan ko. Halos dalawang taon din kaming naging magkasintahan, pero kahit kailan ay hindi niya ako pinilit gumawa ng anumang hindi ko gusto.

Hindi pa nga niya ako nahalikan sa labi, hanggang pisngi at noo lang.

Palagi niyang sinasabi na kaya niyang maghintay hanggang sa maging handa ako.

Akala ko, seryoso siya.

Akala ko, ako na ang babaeng makakasama niya habang buhay.

Pero isang araw, sinabi niyang kailangan niyang pumunta sa US dahil sa negosyo ng pamilya nila. Nangako siyang tatawag. Nangako rin siyang babalik.

Limang taon akong naghintay, ngunit ni minsan ay hindi na siya nagparamdam. 

“Forty million.”

Napakurap ako nang marinig ang isa pang bid.

“Forty million pesos! May tataas pa ba?” tanong ng auctioneer.

Muling itinaas ni Riven ang paddle niya.

“Fifty million.”

Sabay-sabay na napasinghap ang mga tao sa paligid.

Maski ang matabang lalaki ay napamura at napaupo nang maayos.

“Fifty million pesos from Mr. Hayes!” halos mapasigaw sa tuwa ang auctioneer. “Ladies and gentlemen, mayroon pa bang tataas?”

Walang sumagot. Nagtinginan ang mga lalaki, pero walang nagtaas ng paddle.

Mukhang kahit para sa kanila, sobra na ang halagang iyon.

Napatingin ako kay Riven. Nakataas ang isang sulok ng labi niya habang nakatitig sa akin. Para bang sigurado na siyang pag-aari na niya ako.

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

Kung siya ang bumili sa akin, ano ang gagawin niya?

Dadalhin ba niya ako kung saan dinala ang unang babae?

Magkasama ba kaming ikukulong? O mas masahol pa roon?

“Fifty million pesos,” ulit ng auctioneer habang nakangiti. “Going once.”

Itinaas niya ang martilyo.

“Going twice.”

Mahigpit akong napayakap sa sarili.

Gusto kong tawagin sina Mama at Papa. Gusto kong itanong kung paano nila nagawang pumayag dito. Isa lang ba talaga akong pambayad sa utang?

Bahagyang ibinaba ng auctioneer ang martilyo, handa na iyong ipukpok.

Ngunit bago pa tumama ang kahoy sa mesa, isang malamig at matatag na boses ang umalingawngaw sa buong silid.

“One hundred million.”

Parang huminto ang oras sa loob ng silid. Nanatiling nakataas ang martilyo ng auctioneer habang ang lahat ay napalingon sa pinanggalingan ng boses. Maski si Riven Hayes ay nawala ang ngiti at napatuwid sa kanyang upuan.

Sa pinakadulong bahagi ng silid ay may isang lalaking nakaupo sa madilim na sulok habang nakataas ang paddle sa kamay niya. Hindi ko agad nakita ang mukha niya dahil halos walang ilaw sa puwesto niya. 

“One hundred million pesos?” Hindi makapaniwalang tanong ng auctioneer.

Tumayo ang lalaki.

Unti-unting tinamaan ng liwanag ang matangkad niyang katawan. Suot niya ang isang itim na three-piece suit na perpektong nakalapat sa malapad niyang mga balikat. Malamig ang mukha niya, at walang mabasang emosyon sa matatalim niyang mga mata. Pamilyar ang paraan ng kanyang pagtindig.

Parang tumigil ang mundo ko habang naglalakad siya patungo sa harapan.

Hindi ako makahinga.

Dahil ang lalaking nagbigay ng isang daang milyong piso para bilhin ako ay hindi isang estranghero.

Siya ang lalaking minsan kong minahal.

Ang lalaking nangakong babalik ngunit bigla na lamang nawala.

Si Aamon Carrington.