Chapter 002

ZANIYAH

“Bitawan ninyo ako!”

Buong lakas akong nagpumiglas, pero lalo lamang humigpit ang pagkakahawak ng dalawang guwardiya sa magkabilang braso ko. Sinubukan kong sipain ang isa, ngunit dahil sa taas ng suot kong takong, muntik pa akong matumba.

“Hindi ako sasama sa inyo!” sigaw ko. “Hindi ninyo ako puwedeng ibenta!”

Wala man lang silang pakialam sa sinasabi ko.

Parang wala silang naririnig habang sapilitan nila akong inilalakad patungo sa stage.

“Tumigil ka na,” malamig na sabi ng babaeng nagdala sa akin doon. “Wala ka nang magagawa.”

“Hindi ako bagay na puwede ninyong ibenta!”

“Bayad na ang utang ng pamilya mo kapag natapos ito, Zaniyah.”

Sa bawat hakbang ko, pakiramdam ko ay mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa corset na suot ko, pero mas nakakasakal ang mga matang nakasunod sa akin.

Lahat ng lalaki sa loob ng silid ay nakatingin sa akin.

Walanghiya.

Parang hindi ako tao sa paningin nila. Parang isa lamang akong bagay na inilabas upang suriin bago bilhin.

May ilang tumitingin sa mukha ko, habang ang iba ay naaasam kung titigan ang katawan ko. Naririnig ko pa ang mahihinang tawanan at bulungan nila habang papalapit ako sa stage.

“Maganda siya at bata pa.”

“Mukhang palaban. Mas masarap paamuin ang ganiyan.”

Nanindig ang balahibo ko.

Gusto kong takpan ang katawan ko, pero hawak ng mga guwardiya ang magkabilang braso ko. Kahit ilayo ko ang tingin ko, ramdam ko pa rin ang maruruming mata ng mga lalaking nakaupo sa harapan.

Pagdating namin sa hagdan ng stage, binitawan ako ng isang guwardiya para makaakyat ako. Agad kong sinubukang tumakbo, ngunit nahawakan niya ang likod ng damit ko.

“Bitawan mo ako!”

Mabilis akong hinila pabalik. Napasigaw ako nang sumakit ang braso ko sa pagkakahawak niya.

“Huwag mong subukan,” bulong niya. “Maraming armado sa paligid. Wala kang mapupuntahan.”

Napatingin ako sa malalaking pintuan.

May dalawang guwardiyang nakaharang doon. May mga lalaki rin sa bawat sulok ng silid. Lahat ay nakasuot ng itim at may baril sa tagiliran.

Kahit makawala ako sa dalawang lalaking ito, hindi ako makakalabas nang buhay.

Nang makarating kami sa gitna ng stage, inilagay nila ako sa tabi ng auctioneer. Mabilis akong yumakap sa sarili ko upang kahit papaano ay matakpan ang balat na lantad sa suot kong damit.

Ngumiti ang auctioneer sa mga lalaking nasa ibaba.

“Ladies and gentlemen, narito na ang hinihintay ninyong espesyal na handog ngayong gabi.”

Lalong lumakas ang bulungan sa paligid.

Napatingin ako sa mga paddle na hawak ng bawat lalaki. May mga numero ang mga iyon, at handa na silang itaas ang mga iyon anumang oras.

“Ang babaeng nasa harapan ninyo ay si Zaniyah Castro,” pagpapatuloy ng auctioneer. “Twenty-four years old, malusog, at walang anumang bisyo.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Pati edad ko, alam nila?

“Ilang pagsusuri ang ginawa sa kanya bago siya dinala rito,” dagdag niya. “At makasisiguro kayong hindi pa siya nahawakan ng sinumang lalaki.”

Nagpalakpakan ang ilan at may sumipol pa mula sa likuran.

Naramdaman kong uminit ang mukha ko sa sobrang galit at kahihiyan.

“Mga walanghiya kayo!” sigaw ko. “Hindi ako pumayag dito! Hindi ninyo ako puwedeng ibenta!”

Ngunit parang lalo lamang natuwa ang mga lalaki sa ginawa ko.

“Ganyan nga, gusto ko palaban,” natatawang sabi ng isang lalaki.

“Mukhang marami akong kalaban dito sa auction ngayon. Pero exciting,” ngising sabi ng isang lalaki.

Napakuyom ang mga kamay ko. Kung puwede ko lang silang sugurin isa-isa, ginawa ko na.

Itinaas ng auctioneer ang martilyo.

“Ang panimulang halaga para kay Zaniyah ay one million pesos.”

Natahimik ang silid.

Mabilis kong pinagmasdan ang mga lalaking nasa ibaba. Walang agad na nagtaas ng paddle.

Napakurap ako.

Baka walang may gusto dahil mahal. Baka may pagkakataon pa akong makaalis dito.

Unti-unting nabuhay ang pag-asa sa dibdib ko. Kung walang bibili sa akin, baka ibalik nila ako sa pamilya ko. Baka maaari pa akong tumakbo at humingi ng tulong sa mga pulis.

Ngunit hindi pa man ako nakakahinga nang maayos, may biglang nagtaas ng paddle mula sa ikalawang hanay.

“Two million!”

Napalingon ako sa direksyon ng boses.

Isang matabang lalaki ang nakaupo roon. Halos mapuno ng malaki niyang katawan ang upuan. May mga tattoo ang leeg at dalawang braso niya, at puno ng makakapal na gintong kuwintas ang dibdib niya. Halos lahat din ng daliri niya ay may singsing.

Ngumiti siya sa akin.

Hindi iyon ordinaryong ngiti dahil excited ang itsura niya, na para bang matagal na niyang hinihintay na makuha ako.

Dahan-dahan niyang dinilaan ang gilid ng labi niya habang hindi inaalis ang tingin sa katawan ko.

Nanginig ang tuhod ko.

Hindi. Kahit sino, huwag lang ang lalaking iyon. Please.

“Two million from Mr. Salvador,” masayang sabi ng auctioneer. “May tataas pa ba?”

Mabilis na itinaas ng isa pang lalaki ang paddle niya.

“Three million.”

Natawa si Mr. Salvador at sumandal sa upuan.

“Five million,” sagot niya.

“Seven million,” sigaw ng lalaking nasa kabilang bahagi.

Sunod-sunod na tumaas ang mga paddle.

“Eight million!”

“Ten million!”

“Fifteen million!”

Sa bawat halagang binabanggit nila, mas lalo akong nanlalamig.

Pinag-aagawan nila ako na parang isang mamahaling gamit.

Hindi nila alam kung sino ako. Hindi nila alam kung ano ang gusto ko, kung ano ang kinatatakutan ko, o kung ano ang mga pangarap ko sa buhay.

Wala silang pakialam.

Ang alam lang nila, kaya nila akong bilhin.

“Twenty million.”

Natahimik ang lahat nang marinig ang malamig na boses mula sa unang hanay.

Napatingin ako sa lalaking nagtaas ng paddle.

Siya ang nakabili sa babaeng nauna sa akin.

Si Riven Hayes.