Kabanata 4

"Sir, hindi mo ’ko stalker. Hindi mo ba talaga ako naaalala?"

Tinititigan niya ako ng matagal. Ako nama’y halos ilapit na ang mukha ko sa kaniya para lang matandaan niya talaga ako.

Maya-maya ay umiling siya. “You said you’re one of the employees I fired, but I don’t remember you.”

Seryoso talaga siya?

Kunot na kunot ang noo ko habang nakatingin sa kaniya. Ang weird lang, kasi nitong umaga lang niya ako sinante. Imposible namang nagka-amnesia siya. Hindi rin naman mukhang nabagok ang ulo niya. Actually, he looks perfectly fine to me.

Napaisip ako bigla. Kalaunan ay muntik na akong mapalakpak nang may napagtanto ako.

Of course he couldn’t recognize me since I’m not wearing my glasses!

Kinapa-kapa ko ang bandang dibdib ko, lalo na ang kwelyo ng suot kong damit, nagbabakasali na naisabit ko doon ang salamin ko. Kaso wala doon. Natigil ako nang maalalang naipasok ko pala iyon sa dala kong pouch kanina.

Ang kaso, sa kagustuhan kong mang-blackmail kanina ay nakalimutan ko rin ang pouch kong iyon sa loob ng bar.

"Sh-t!" Hindi ko na napigilang mapamura.

“Hey, what’s wrong?” tanong niya.

Napalingon ako kay Boss Raz nang magtanong siya. Sunod ay napatitig ako sa kaniya nang maisip kong magpahatid sa kaniya pabalik doon.

Sana nandoon pa ang pouch kong iyon. Bukod sa de-grado kong salamin, nandoon din ang wallet ko. At sa wallet ko namang iyon, nandoon ang natitira kong pera pati na ang ibang valid ID ko.

Problemado akong napakagat sa labi. Paano na 'yan? I don't think this man would willingly take me there.

"Don't even try to think to escape again," makahulugang sabi niya. "Where’s your phone?"

Sabi na, e!

Umayos ako ng upo at saka tumagilid upang buo ko siyang makaharap.

"Um... ano kasi, uh... nakalimutan ko ang bag ko sa bar. Promise, idi-delete ko ang picture mo kapag maihatid mo ’ko do’n," mahina at may bahid ng hiya ang pakiusap ko.

Iyong parte na buburahin ko ang picture niya ay walang katotohanan. Desperado lang talaga akong makabalik sa bar na iyon kaya ko sinabi iyon.

Kaso...

“No. You stay here until I see you delete the picture.”

Halos mapaismid ako. Ang hirap naman isahan ng isang ito!

"Promise, buburahin ko. Kahit hindi mo na ako ihatid doon. Hayaan mo lang akong bumalik doon, please?" I pleaded more.

Mariin niya akong inilingan.

"I'm not planning to take you there either. Just give me your phone," matikas niyang sabi.

Agad kong itinago sa likod ko ang hawak ko pang cellphone nang dumirekta ang tingin niya doon.

"Hindi ko ’yon buburahin hangga’t hindi ko nababalikan ang pouche kong ’yon!" giit ko.

Marahas siyang napasinghap sa hangin sabay kuyom ng kaniyang panga.

“I'm not here to play with you, woman. Just give me your phone or I will call the police.”

Hindi ako natinag, kaya inilingan ko rin siya. "Likewise, sir. Hindi rin po ako nakikipagbiruan sa’yo," buong buo kong sabi.

Nagulat na lang ako nang ilapit niya sa akin ng husto ang katawan at sinubukang abutin ang cellphone sa likod ko. Buti na lang naging alerto ako kahit papaano kaya naiiwas ko iyon sa kaniya. Mas lalo kong itinago sa likod ang cellphone.

"Sir, ’wag kang ganiyan! Baka ikaw ang ipahuli ko sa ginagawa mo!" banta ko habang iniiwas pa rin sa kaniya ang cellphone.

Pilit niyang inaabot iyon sa likod ko habang ako naman ay todo iwas sa kamay niya.

"Just give me your f-cking phone!" he then roared.

Hindi pa rin ako nagpatinag. Tinulak ko na siya sa dibdib nang kulang na lang ay pumaibabaw siya sa akin sa kaaabot niya no'ng cellphone.

"Sabing ayaw ko pa nga, e! Bakit po ba ang kulit niyo?!"

Natigil siya at madilim na tiningnan ako.

"Ako pa talaga ang makulit ngayon, huh?" aniya, tila nauubusan na ng pasensya.

Eh, ’di mas lalong ayaw kong ibigay sa kaniya ang cellphone. Baka mamaya, sa sobrang inis niya ay basagin pa niya iyon. Ano pa kaya ’pag sinabi kong kahit mabura pa doon ang picture niya ay wala rin kasi may kopya pa ako sa mga dump accounts ko. No way am I surrendering this phone.

"Oo, sir! Ikaw po ang makulit. Payagan niyo na kasi akong bumalik sa bar niyo. Hindi naman ako tatakas, e!"

Lumukot ang bandang ilong niya sa sobrang inis. Nanatili akong nakatingin sa kaniya, wala pa ring balak na magpatalo sa kaniya. Akala niya, ha?

“Don't test my patience, woman. Masama akong magalit," he said in a cold, firm tone.

Aaminin ko, medyo kinabahan ako, pero hindi! Hindi ko naman ikamamatay kung hindi na muna ako magpapadala sa takot kong ito sa kaniya.

Mas lalo ko pang itinago sa likod ko ang cellphone. Para makasigurado, pinasok ko na iyon sa pantalon ko sa bandang likod. Ewan ko na lang kung makuha pa niya! Ni hindi nga niya nakayanang kunin iyon kanina sa b*obs ko; dito pa kaya na malapit sa p-wet ko?

Sana lang talaga nandoon pa sa bar ang pouch kong iyon. Hindi pa nga ako sigurado kung maibabalik pa sa akin ang trabaho ko, tapos mawawala pa iyon? Lord, please, ’wag!

“Bibilangan kita hanggang tatlo. At kapag wala pa rin, babasagin ko na ’yan ’pag makuha ko,” banta niya na talaga namang ikinadoble ng kaba ko.

Lihim akong napalunok. “K-Kahit naman makuha mo ’yon, may kopya pa rin ako. Hindi mo ’yon magagalaw.”

There. I finally said it.

Tangina, grabe ang kaba ko ngayon. Paano kung totohanin nga niyang basagin iyon? Hindi ako puwedeng mawalan ng cellphone ngayon! Hindi pa nga iyon bayad nang buo e!

Akala ko ay bubugahan na niya ako ng apoy sa sobrang inis, pero hindi. Sa halip ay malalim siyang napabuga ng hangin saka isinandal ang likod sa kinauupuan.

“Tell me what you want…” bulalas niya sa kalmadong tinig. “Anything. I'll give it to you.”

My lips parted slightly, purely in shock. Totoo na ba ito?

Sabi niya anything daw. Tutuparin kaya niya iyon?

Mariin ko siyang pinakatitigan upang busisihin ang mukha niya kung nagsasabi nga siya ng totoo. Nakatingin lang din siya sa akin, tila pinag-aaralan din ang mukha ko.

Sunod kong ginawa ay hinarap ko ulit sa kaniya ang buo kong katawan saka sinabi na ang gusto.

“Hire me again as your—”

“Are you sure you’re one of the people I fired?”

Kaso halos sabay kaming nagsalita kaya natigil ako; siya naman ay naituloy ang litanya.

“Po?” aniko, litong-lito siyang tiningnan.

Pinaharap na niya sa akin ang kabuuan ng katawan niya saka mas lalo pang nilaliman ang pagkakatitig sa mukha ko. Awtomatiko kong naiatras ang mukha ko nang sunod niyang ginawa ay bahagyang nilapit sa akin ang nagtataka pa rin niyang mukha.

“Sir?” I said, confused.

Umiling siya. “I don’t think I would fire someone with a face like that.”

That made me speechless.

Teka… anong ibig niyang sabihin doon?

“I remember firing someone this morning, but she is…” he paused, thinking. “She is dvmb and nerdy ugly.”

Nerdy—ano raw?!