เข้าสู่ระบบLunes ngayon kaya hindi nakapagtataka na narito sya upang magkape.He was standing in front of the glass display case, his eyes scanning the rows of freshly baked bread and pastries like he had all the time in the world.Katulad ng nakasanayan, nakasuot sya ng pormal na suit, na talagang nagsasabi na hindi sya taga-rito. Ang ganoong ka-eleganteng kasuotan ay hindi karaniwang makikita na suot ng mga tao dito.Katulad ko, simpleng maong na nagmukhang luma dahil sa paulit-ulit na paglaba nito, at puting tshirt, na tinaguriang uniporme namin dito sa bakeshop.He was overdressed for a small-town. He exuded that cold, polished aura, like he had just stepped out of some high-rise office in the city and accidentally wandered into our little bakery."May napili ka na po ba?"Hindi na ako nakatiis at napatanong na ako. Natagalan kasi ako sa pagpili nya. E, may naghihintay pa sa aking trabaho sa likod.Si Elise naman kasi, pinili pang makipag-date kaysa sa trabaho nya. Sya kasi ang cashier namin
The smell of sugar and warm bread filled the small bakeshop, a sharp contrast to the memories that refused to leave me.It has been three years.Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis ako sa mundo nya. Three years since his mother tried to pay me with that thick envelope of cash, like I was some charity case she could pay off to disappear.Tatlong taon na, at simula nun, wala na akong balita sa kanya. Mabuti na lang at hindi rito kilala ang Alcantara.Sa liit nito, wala pang signal o internet, malabong may makakilala sa akin dito.Mula sa magarbo nyang sahig, ngayon, ang tinatapakan ko ay ang ordinaryong puting tiles ng pinagtatrabuhan kong bakeshop, na kaunting kembot na lang ay maninilaw na sa tagal ng pagkakakabit.Pakiramdam ko, napunta ako sa ibang planeta. Dito, isa lang akong normal na babae na nagtatrabaho sa maliit na bakeshop. Na kung minsa'y makeup artist kapag may pagkakataon.Here, I wasn't Alina Reyes, the woman who almost became Mrs. Alcantara."Hoy! Ba't natahimik k
Kumawala sa aking mata ang munting luha. Agad ko iyon pinalis at marahas na suminghap. Ang unfair lang sa part ni Riel na wala syang kaalam-alam sa nangyayari.Mas lalo lang naninikip ang dibdib ko kapag naiisip ko na gigising sya na wala na ako rito. Pero mas nadodoble ang sakit kapag ang mukha naman ng pamilya ko ang sumasagi sa utak ko.Tiningnan ko sa mata ang nanay ng lalaking maiiwan ko. Lumunok ako ng paulit-ulit bago sya gawaran ng isa pang ngiti. Sa pagkakataong ito, may sinseridad at walang halong kahit anong negatibong emosyon.Nginitian ko sya dahil kahit papaano, may mabuti akong magiging ala-ala sa kanya."Please..." sandali akong yumuko para ihanda ang sarili sa huling pagkakataon. "Please tell your son that... it was nice meeting him."The words tasted bitter on my tongue, but they were the only ones I could manage. Ang dami ko pang gustong ipasabi, mga paalala para sa anak nya bago umalis, pero wala na akong natitirang lakas para ibuka pa ang bibig.Mabilis akong tuma
Humakbang ulit sya, dahilan ng pag-atras ko muli. Tumingin ako sa likod at maingat na pinosisyon ang isang paa. Kaunting hakbang na lang at nasa unang palapag na kami ng hagdan."I wonder..." Tuloy lang sya sa pag-abante habang sinasabi ito.Tumigil lang sya nang dumapo na ang isang paa ko sa unang palapag ng hagdan. Ang kamay ko'y nakahawak sa balutrada upang suportahan ang sarili."How far do you think I'll go with your family just to make you leave my son alone?" ngumisi sya.Ang munting takot na nangibabaw sa akin kanina ay nawala. Nagpantig ang tainga ko, dahilan ng pagtalim ng mata ko."You were kind to my mother. You two seemed close. Paano mo sila nagagawang pagbantaan?" ang boses ko'y magkahalong inis at pagtataka."Sweetheart," she laughed quietly, her polished exterior slipping into something far more ruthless. "I can play nice when it suits me. But when it comes to my son?" Her smile faded. "I don't have limits."Kung nakakamatay lang ang mga salita, baka kanina pa ako nak
"What did I do wrong, ma'am?" Pinigilan kong hindi manginig ang boses. "Oo at peke kami nagsimula ng anak nyo, pero mahal po namin ang isa't isa. Mahirap ho ako pero hindi ko po matatanggap ang alok nyo."That made her brow raised. A faint, humorless smile curled on her lips."Is that so?" pinilig nya ang ulo. "Because of your scandal, my son has become a laughingstock. Do you even realize how much damage you've caused? Unlike you, he has everything to lose. He has a reputation to protect. If you really care about him, you'd walk away without a second thought."Natigilan ako saglit. Ang kaninang kompiyansa sa sarili ay parang naglaho na lang na parang bula nang marinig ang sunod-sunod nyang sinabi."You've dragged my son into your mess. You've turned him into the center of a scandal. And if you truly loved him," tumalim ang mata nyang nakatingin sa akin. "You wouldn't let him suffer because of you."Her words cut like glass. Alam ko naman iyon. Alam na alam ko na tama sya. Pero hindi
Hindi agad ako nakagalaw sa kinatatayuan. Bahagyang nakaawang ang bibig ko na nakatingin sa kanyang pigura.The living room felt colder than usual as I sat across from her. Mas lalong nawawala sa wisyo ang pagtibok ng puso ko, tipong nasasaktan na ako. I tried to steady my breathing, but nothing could stop the dread curling in my stomach.Nakatingin lang sya sa akin. Sa awra pa lang nya, mararamdaman mo talaga na wala syang balak na magsayang ng kahit katiting na segundo para lang sa isang tulad ko.At tama nga ako. Hindi pa nga ako nakakahinga ng maluwag mula sa presensya nya, nang magbitaw sya ng hindi ko inaasahan na salita."Leave," she said with finality.Napakurap ako. The word hitting me like a physical blow."A-Ano po?""I said, leave this house." Her voice didn't rise, but the weight behind her words was impossible to ignore. "By morning, I want you gone, before my son wakes up."Ang puso ko'y parang bumagsak sa sahig. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon. Na
Matapos ang pirmahan sa huling kontrata ng Lucerne Hall project, mabilis kong iniligpit ang mga gamit ko. Hindi pa rin humuhupa ang stress na nararamdaman ko kahit ngayong nakauwi na ako sa suite ko. Bawat oras na lumilipas ay tila isang timer ng bombang hindi ko alam kung kailan sasabog. Ang mga
Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatagos sa manipis na kurtina ng suite ko. Mabigat ang mga talukap ko at tila bawat kalamnan sa buong katawan ko ay may kakaibang hapdi at pangangalay. Nanatili akong nakatitig sa puting kisame, pilit na pinapakiramdaman ang paligid. Ang huling naaalaala ko
Akala ko ay ihihiwalay na niya sa akin ang katawan niya nang mahalikan ako, pero hindi iyon ang nangyari. Sa halip ay bahagyang diniinan pa niya ang pagkakalapat ng mga labi namin. Nasulyapan ko pa ang pasimple niyang pagpindot muli sa button ng elevator, dahilan upang muling huminto ang pag-akyat
"Sam, kumain ka na. Tunaw na 'yung omelette mo kakatitig mo sa pinto," puna ni Lando nang mapansin ko ang paninitig ko sa wala ng pigura ng dalawa. "Naririnig mo ba 'yung sinabi niya, Lando? Bakery... he's remembering," mahina kong sabi, bakas ang panginginig ng boses ko. "O baka naman nakita niy







