Library
Maghanap
Home / Romance / Honey, I don't want the Crown / 192

Share

192

Author: Akiyutaro
last update Huling Na-update: 2026-01-25 12:10:51

Tahimik ang gabi sa Aurelia Palace.

Sa isang pribadong balcony sa ikalawang palapag, naroon ang royal family ng Arkenfall.

Walang korona.

Walang formal posture.

Walang tagamasid.

Pamilya lang.

Nakaupo si Cassandra sa isang cushioned bench, may hawak na mainit na tsaa. Katabi niya si Nathaniel, nakasandal nang bahagya, parang ngayon lang pinayagan ang sarili na mag-relax.

“Grabe,” bungad ni Alaric habang nakatingala sa langit. “Hindi pa rin nagsi-sink in.”

“Same,” sagot ni Elera, hawak
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • Honey, I don't want the Crown   198

    May mga araw sa Arkenfall na hindi mo mapapansin agad na mahalaga pala—walang engrandeng balita, walang sigawan ng tagumpay. Pero sa loob ng palasyo, may mga pagbabagong tahimik na nag-uugat. Ganito ang araw na iyon. Maaga pa lang ay gising na si Alaric. Hindi dahil may training bell, kundi dahil kusa na ang katawan niya. Tumayo siya sa bintana ng kanyang silid at minasdan ang kaharian. May mga usok na mula sa mga tahanan sa ibaba, senyales ng mga almusal na inihahanda. May mga taong naglalakad patungo sa trabaho, may mga batang tumatakbo, walang ideya na ang mga susunod na mag-aalaga sa kanilang mundo ay nakatanaw lang mula sa itaas. Hindi niya naramdaman ang bigat. Mas ramdam niya ang koneksyon. Lumabas siya ng silid at naglakad patungo sa training grounds. Hindi niya inaasahang may makikita siya roon, pero nandoon na si Elera—nakaupo sa gilid, may hawak na notebook, tahimik na nagsusulat. “Ang aga mo,” sabi ni Alaric. Ngumiti si Elera nang hindi tumitingin. “Hindi ako makat

  • Honey, I don't want the Crown   199

    May mga sandali sa Arkenfall na parang humihinto ang oras—hindi dahil may trahedya, kundi dahil may katahimikang puno ng kahulugan. Ganito ang hapon na iyon. Mahina ang hangin sa hardin ng palasyo. Ang mga dahon ay gumagalaw lang kapag gusto nila, parang alam nilang walang nagmamadali. Naroon si Alaric, nakaupo sa mababang pader, pinagmamasdan ang ilang trainees na naglilinis ng kanilang gamit matapos ang training. Hindi niya sila minamadali. Hindi rin siya nagbibigay ng dagdag na utos. Naniniwala siyang kung paano sila kumikilos kapag walang nakatingin, doon makikita kung sino sila talaga. Lumapit si Elera, dala ang dalawang basong tsaa. “Break time,” sabi niya, iniabot ang isa. Tinanggap iyon ni Alaric, ngumiti. “Parang dati lang,” sabi niya. “Tayo ‘yung nagtatago sa training para uminom.” “Ngayon tayo na ang dahilan bakit sila nagiging maingat,” biro ni Elera. Tahimik silang natawa. May ilang sandali na walang nagsalita. Hindi awkward. Sanay na sila sa katahimikan ng isa’t

  • Honey, I don't want the Crown   200

    May mga araw sa Arkenfall na parang walang espesyal na nangyayari, pero kapag tinignan mo nang mas malalim, doon mo makikita kung gaano na kalayo ang narating ng lahat. Hindi ito ‘yung uri ng araw na may trumpeta o anunsyo. Isa lang itong normal na araw—at minsan, iyon ang pinakaimportante. Maagang gumising si Elera, mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may meeting o training agad, kundi dahil hindi na siya sanay matulog nang matagal. May kung anong excitement na hindi niya maipaliwanag, parang pakiramdam na may paparating, kahit wala namang malinaw na dahilan. Umupo siya sa gilid ng kama, hinayaan munang tumahimik ang isip bago tumayo. Paglabas niya ng silid, tahimik pa ang hallway. May iilang servants na naglilinis, pero wala ang dating tensyon. May mga bumabati sa kanya, hindi na nagugulat, hindi na rin masyadong nanginginig. Normal na lang siya sa kanila—at sa kakaibang paraan, iyon ang pinakamatibay na anyo ng respeto. Sa courtyard, nadatnan niya si Alaric na kausap ang ilang gu

  • Honey, I don't want the Crown   194

    Tahimik ang gabi sa Arkenfall nang muli silang makabalik. Iba ang pakiramdam ng lupa kapag sariling kaharian na ang tinatapakan—parang mas mabigat, pero mas pamilyar. Walang engrandeng salubong, walang trumpeta o sigawan. Tahimik na utos lang ni Nathaniel na panatilihing simple ang pagbalik nila. Hindi ito parade. Isa lang itong pag-uwi. Habang bumababa sila sa carriage, napatingin si Alaric sa mga pader ng palasyo. Matayog pa rin, matibay, at puno ng kasaysayan. Dati, ito lang ang nakikita niya bilang training ground—isang lugar ng utos at disiplina. Ngayon, may halo na itong ibang kahulugan. Ito ang lugar na kailangan niyang pangalagaan balang araw. “Welcome home,” mahina ngunit puno ng damdaming sabi ni Cassandra. Ngumiti si Elera, huminga nang malalim. “Mas tahimik dito kaysa Aurelia.” “Pero mas mabigat,” sagot ni Alaric, hindi reklamo kundi obserbasyon. Tumango si Nathaniel. “Because this is where responsibility lives.” Hindi na sila dumiretso sa kani-kanilang silid. Sa

  • Honey, I don't want the Crown   193

    Tahimik pa rin ang Aurelia Palace kinabukasan, pero ibang klaseng katahimikan na ang bumungad. Hindi na ‘yong pagod na tahimik ng gabi, kundi ‘yong banayad na simula ng umaga—may liwanag na dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, may mahinang tunog ng mga yabag ng servants sa hallway, at may amoy ng bagong timplang tsaa na kumakalat sa hangin. Si Alaric ang unang nagising. Hindi dahil may tumawag o may schedule—kundi dahil nasanay na ang katawan niya. Years of training had conditioned him to wake up before the sun, kahit wala nang sigaw ng instructor o tunog ng training bell. Umupo siya sa kama at sandaling nanahimik. Walang armor. Walang sword. Walang pressure—kahit sandali lang. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang labas. Ang Aurelia ay parang painting sa umaga. Tahimik, payapa, at parang walang alam sa bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa hinaharap. Ganito pala ang ibang kaharian, naisip niya. Hindi lahat palaging naghahanda para sa gulo. Maya-maya, may mara

  • Honey, I don't want the Crown   192

    Tahimik ang gabi sa Aurelia Palace. Sa isang pribadong balcony sa ikalawang palapag, naroon ang royal family ng Arkenfall. Walang korona. Walang formal posture. Walang tagamasid. Pamilya lang. Nakaupo si Cassandra sa isang cushioned bench, may hawak na mainit na tsaa. Katabi niya si Nathaniel, nakasandal nang bahagya, parang ngayon lang pinayagan ang sarili na mag-relax. “Grabe,” bungad ni Alaric habang nakatingala sa langit. “Hindi pa rin nagsi-sink in.” “Same,” sagot ni Elera, hawak ang tasa ng tsokolate. “Parang kanina lang… training hall lang tayo. Tapos ngayon—foreign kingdom, banquet, speeches.” Napangiti si Cassandra. “Life moves fast when you’re not looking.” Tumango si Nathaniel. “And even faster when you’re prepared.” bago nagsalita si Alaric. “Dad…” Napatingin agad si Nathaniel. “Yes, son?” “Kanina, nung tinawag nila akong future king…” Huminto siya, naghanap ng tamang salita. “Hindi ako natakot. Pero… ramdam ko yung bigat.” Hindi nagulat si Nathaniel.

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status