ANMELDENTeilen
Chapter 191
Veröffentlichungsdatum:
24.12.2025 08:18:15
Aktuellstes Kapitel
Honey, I don't want the Crown 197
May mga umaga sa Arkenfall na parang ordinaryo lang sa unang tingin, pero kapag pinakinggan mo nang mabuti, may mga pagbabago kang maririnig. Hindi sa ingay, kundi sa tono. Sa paraan ng pagbati ng mga tao. Sa bilis ng lakad nila. Sa kumpiyansang dala nila kahit walang nag-uutos. Ganito ang umagang iyon. Sa training grounds, nagsimula ang araw nang walang sigaw. Walang malakas na tunog ng bakal. Kahoy pa rin ang espada, pero ang bigat ng galaw ay mas ramdam. Hindi na ito tungkol sa lakas ng hampas. Tungkol na ito sa kontrol. Si Alaric ay nakatayo sa gitna ng yard, nakapalibot ang ilang trainees—hindi niya iniutos, pero kusa silang lumapit. Hindi siya nagtuturo sa paraan ng instructor. Wala siyang hawak na checklist. Ang ginagawa niya lang ay magpakita. “Try again,” sabi niya sa isang trainee, kalmado. “Pero this time, huwag mong pilitin.” “Paano po?” tanong ng bata, hingal. “Listen to your body,” sagot ni Alaric. “Kapag pagod ka, mas lalong nagkakamali.” Tumango ang bata at sin
Honey, I don't want the Crown 198
May mga araw sa Arkenfall na hindi mo mapapansin agad na mahalaga pala—walang engrandeng balita, walang sigawan ng tagumpay. Pero sa loob ng palasyo, may mga pagbabagong tahimik na nag-uugat. Ganito ang araw na iyon. Maaga pa lang ay gising na si Alaric. Hindi dahil may training bell, kundi dahil kusa na ang katawan niya. Tumayo siya sa bintana ng kanyang silid at minasdan ang kaharian. May mga usok na mula sa mga tahanan sa ibaba, senyales ng mga almusal na inihahanda. May mga taong naglalakad patungo sa trabaho, may mga batang tumatakbo, walang ideya na ang mga susunod na mag-aalaga sa kanilang mundo ay nakatanaw lang mula sa itaas. Hindi niya naramdaman ang bigat. Mas ramdam niya ang koneksyon. Lumabas siya ng silid at naglakad patungo sa training grounds. Hindi niya inaasahang may makikita siya roon, pero nandoon na si Elera—nakaupo sa gilid, may hawak na notebook, tahimik na nagsusulat. “Ang aga mo,” sabi ni Alaric. Ngumiti si Elera nang hindi tumitingin. “Hindi ako makat
Honey, I don't want the Crown 199
May mga sandali sa Arkenfall na parang humihinto ang oras—hindi dahil may trahedya, kundi dahil may katahimikang puno ng kahulugan. Ganito ang hapon na iyon. Mahina ang hangin sa hardin ng palasyo. Ang mga dahon ay gumagalaw lang kapag gusto nila, parang alam nilang walang nagmamadali. Naroon si Alaric, nakaupo sa mababang pader, pinagmamasdan ang ilang trainees na naglilinis ng kanilang gamit matapos ang training. Hindi niya sila minamadali. Hindi rin siya nagbibigay ng dagdag na utos. Naniniwala siyang kung paano sila kumikilos kapag walang nakatingin, doon makikita kung sino sila talaga. Lumapit si Elera, dala ang dalawang basong tsaa. “Break time,” sabi niya, iniabot ang isa. Tinanggap iyon ni Alaric, ngumiti. “Parang dati lang,” sabi niya. “Tayo ‘yung nagtatago sa training para uminom.” “Ngayon tayo na ang dahilan bakit sila nagiging maingat,” biro ni Elera. Tahimik silang natawa. May ilang sandali na walang nagsalita. Hindi awkward. Sanay na sila sa katahimikan ng isa’t
Honey, I don't want the Crown 200
May mga araw sa Arkenfall na parang walang espesyal na nangyayari, pero kapag tinignan mo nang mas malalim, doon mo makikita kung gaano na kalayo ang narating ng lahat. Hindi ito ‘yung uri ng araw na may trumpeta o anunsyo. Isa lang itong normal na araw—at minsan, iyon ang pinakaimportante. Maagang gumising si Elera, mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may meeting o training agad, kundi dahil hindi na siya sanay matulog nang matagal. May kung anong excitement na hindi niya maipaliwanag, parang pakiramdam na may paparating, kahit wala namang malinaw na dahilan. Umupo siya sa gilid ng kama, hinayaan munang tumahimik ang isip bago tumayo. Paglabas niya ng silid, tahimik pa ang hallway. May iilang servants na naglilinis, pero wala ang dating tensyon. May mga bumabati sa kanya, hindi na nagugulat, hindi na rin masyadong nanginginig. Normal na lang siya sa kanila—at sa kakaibang paraan, iyon ang pinakamatibay na anyo ng respeto. Sa courtyard, nadatnan niya si Alaric na kausap ang ilang gu
Honey, I don't want the Crown 194
Tahimik ang gabi sa Arkenfall nang muli silang makabalik. Iba ang pakiramdam ng lupa kapag sariling kaharian na ang tinatapakan—parang mas mabigat, pero mas pamilyar. Walang engrandeng salubong, walang trumpeta o sigawan. Tahimik na utos lang ni Nathaniel na panatilihing simple ang pagbalik nila. Hindi ito parade. Isa lang itong pag-uwi. Habang bumababa sila sa carriage, napatingin si Alaric sa mga pader ng palasyo. Matayog pa rin, matibay, at puno ng kasaysayan. Dati, ito lang ang nakikita niya bilang training ground—isang lugar ng utos at disiplina. Ngayon, may halo na itong ibang kahulugan. Ito ang lugar na kailangan niyang pangalagaan balang araw. “Welcome home,” mahina ngunit puno ng damdaming sabi ni Cassandra. Ngumiti si Elera, huminga nang malalim. “Mas tahimik dito kaysa Aurelia.” “Pero mas mabigat,” sagot ni Alaric, hindi reklamo kundi obserbasyon. Tumango si Nathaniel. “Because this is where responsibility lives.” Hindi na sila dumiretso sa kani-kanilang silid. Sa
Honey, I don't want the Crown 193
Tahimik pa rin ang Aurelia Palace kinabukasan, pero ibang klaseng katahimikan na ang bumungad. Hindi na ‘yong pagod na tahimik ng gabi, kundi ‘yong banayad na simula ng umaga—may liwanag na dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, may mahinang tunog ng mga yabag ng servants sa hallway, at may amoy ng bagong timplang tsaa na kumakalat sa hangin. Si Alaric ang unang nagising. Hindi dahil may tumawag o may schedule—kundi dahil nasanay na ang katawan niya. Years of training had conditioned him to wake up before the sun, kahit wala nang sigaw ng instructor o tunog ng training bell. Umupo siya sa kama at sandaling nanahimik. Walang armor. Walang sword. Walang pressure—kahit sandali lang. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang labas. Ang Aurelia ay parang painting sa umaga. Tahimik, payapa, at parang walang alam sa bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa hinaharap. Ganito pala ang ibang kaharian, naisip niya. Hindi lahat palaging naghahanda para sa gulo. Maya-maya, may mara
Honey, I don't want the Crown Chapter 77
Natapos ang pista ngunit hindi naglaho ang aninong naiwan sa entablado. Habang ang karamihan ay umaalis nang may ngiti at pagod na saya, may mga tingin na nanatiling nakadikit sa palasyo — mga bulungan ng mga nakasaksi sa eksena, mga tanong na bumabalot sa hangin: Sino ang lalaki? Ano ang relasyon
Honey, I don't want the Crown Chapter 76
Mainit ang araw nang magsimula ang pagtitipon sa plaza ng kaharian. Ang mga tao mula hilaga at timog ay nagtipon, dala ang mga ani, palamuti, at musika. Isang pista ng pagkakaisa—senyales ng bagong yugto ng kanilang buhay matapos ang mahabang digmaan.Nasa gitna ng entablado sina Cassandra at Natha
Honey, I don't want the Crown Chapter 75
Maagang-maaga pa nang magtungo si Nathaniel sa courtyard ng palasyo. Malamig ang hangin at may kakaibang sigla sa umaga — mga tindig ng mga tanod na may lihim na pag-aalala, mga bisitang dumaraan na pilit kumakapit sa kani-kanilang gawain, at sa gilid ng lahat ng ito, ang tahimik na tanaw ni Cassan
Honey, I don't want the Crown Chapter 73
Tahimik ang buong bulwagan nang tuluyang pumasok si Cassandra. Ang kanyang puting kasuotan ay bahagyang sumasayad sa sahig, at ang mga mata niya’y lumilipat mula kay Nathaniel patungo kay Marco. Hindi man nagsasalita, dama ng lahat ang bigat ng kanyang presensya.“Nat…” mahina niyang tawag, halos p
Das könnte dir auch gefallen
Ang Makasalanang Asawa ni Mr. Whitman
Sixteenth Child1.7M AufrufePighati Dulot ng Kanyang Pagibig
Suzie288.3K AufrufeThe Tycoon's Triplets
Rhea mae807.4K AufrufeFake Marriage With The CEO
Purplexxen451.5K AufrufeGanti Ng Isang Inapi (SPG)
MonaBean130 AufrufeI Became The Devil Billionaire's Maid
ExDealers54 AufrufeTHE BILLIONAIRE UNLUCKY CHARM
Chewywriter57 AufrufeChased by the Billionaires
Mir67 Aufrufe
