บทที่ 5

Honey, I hate you

บทที่ 05

    ร่างสูงหิ้วถุงลูกชิ้น ก่อนจะเดินไปหาแฟนสาวที่คณะ แต่กลับไม่พบเธอพบเพียงแต่เพื่อนๆของเธอนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"เอ่อ..ขอโทษนะครับ ช่อเอื้องอยู่มั้ยครับ" เสียงทุ้มเอ่ยถามบรรดาสาวๆสามสี่คนที่นั่งอยู่โต๊ะไม้หินอ่อน

"เอ่อ...คือ..." หญิงสาวทำหน้าเลิกลักมองกันไปมา

"อีแบมมึงก็บอกไปสิ"

"อีเอม มึงนั่นแหละบอก" หญิงสาวนั่งเถียงกันไปมา แต่ละคนมองหน้ากันเหมือนมีความลับอะไรสักอย่าง

"เอ่อ สรุปช่อเอื้องอยู่ไหน" เป็นฝ่ายชายหนุ่มที่ทนไม่ไหวจึงถามออกไปอีกครั้ง

"ทางนู้น!!" เพื่อนทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกันก่อนจะชี้ไปคนละทิศคนละทาง ธีร์รี่ตามองอย่างแปลกใจ 

"......?" เขาทำหน้าฉงน

"เอ่อ พวกเราก็ไม่ทราบค่ะ เห็นมันเดินไปหลังตึกคณะ" เอมเป็นฝ่ายที่พูดออกมา เพื่อนอีกสองสามคนมองจิกเพื่อนประมาณว่า มึงบอกทำไม

"ขอบคุณครับ"

    ว่าจบชายหนุ่มก็เดินออกไป ขาเรียวยาวก้าวไปที่หลังตึกคณะด้วยหัวใจสั่นแปลกๆ เขารู้สึกว่ามันมีอะไรผิดปกติ ธีร์เดินอ้อมไปด้านหลังพลางกวาดสายตามองหาแฟนสาวไปทั่วบริเวณ หากแต่กลับไม่พบใคร เขาหมุนตัวหมายจะเดินกลับแต่ก็ต้องชะงัก

"ผมคิดถึงช่อมากเลยรู้มั้ย" เสียงผู้ชายเอ่ยขึ้นมา เขาเงียหูฟังเมื่อกี้เขาได้ยินไม่ถนัด

"ช่อก็คิดถึงพี่บาสค่ะ" เสียงหวานใสนี้เขาจำได้ดี แต่เขายังไม่อยากจะเชื่อ ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปใกล้ๆซอกตึกที่ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันเมื่อสักครู่นี้ หัวใจเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ มันรัวเร็วราวกับตีกลอง แต่ภาพตรงหน้าก็แทบทำให้หัวใจเขาหยุดเต้นทันที... มือหนากำหมัดแน่น แววตาแดงก่ำอย่างกรุ่นโกรธ ถุงลูกชิ้นในมือร่วงหล่นลงพื้น

ผวั๊ะ!! ตุบ!!

  ชายหนุ่มกระชากผู้ชายอีกคนอย่างแรงก่อนจะปล่อยหมัดลงใบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ธีร์ชกต่อยชายหนุ่มอีกคนอย่างกรุ่นโกรธ เสียงกรีดร้องโวยวายดังขึ้น แต่เขาไม่ได้สนใจ รู้แต่ว่าตอนนี้เขาโกรธมาก

"ว๊ายยย!! พี่ธีร์ หยุดนะ!! " ช่อเอื้องตะโกนอย่างตกใจ เธอพยายามเข้าไปห้ามแต่ก็ถูกผลักออกมาทุกครั้ง 

"ไอ้ชั่ว!! ไอ้เลว!! แย่งแฟนคนอื่นหรอว่ะ!!" ธีร์ปล่อยหมัดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาใสใสเอ่อคลอ เขาทั้งโกรธ ทั้งแค้น 

"ไอ้เวร!! ช่อช่วยบาสด้วย" บาสได้แต่ก่นด่า แต่ก็สู้ชายหนุ่มไม่ได้เมื่อเขามีพละกำลังที่มากกว่า

"หยุดนะพี่ธีร์!! พี่เป็นบ้าไปแล้วหรอห๊ะ!!" ช่อเอื้องขว้าแขนแฟนหนุ่มก่อนจะออกแรงผลักเขาจนกระเด็นออกไป ผู้คนต่างมามุงดูกันเต็มไปหมดรวมถึงเพื่อนๆของช่อเอื้องด้วย

"ใช่!! พี่มันบ้า!! บ้าที่รักเธอไงช่อเอื้อง เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!!" เขาตวาดใส่เธอเสียงกร้าว น้ำตารินไหลอาบแก้ม เขาเสียใจและสมเพศตัวเองที่ถูกผู้หญิงที่รักหักหลัง

"ช่อทำอะไร!!" 

"แล้วไอ้ที่ยืนจูบกันเมื่อกี้คืออะไรช่อ บอกได้มั้ยมันคืออะไร!!" เขาตะเบ็งเสียงกร้าว แววตากรุนโกรธจนแทบจะฆ่าเธอได้

"ใช่...ช่อจูบกับพี่บาส..แล้วพี่จะทำไม" เธอเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร ก่อนจะประคองบาสลุกขึ้น

"พี่ต้องการคำอธิบาย" เขามองเธอด้วยแววตาสั่นระริก เธอทำแบบนี้ได้ยังไง ทั้งๆที่เขาไม่เคยนอกกายนอกใจเธอเลยสักครั้ง

"ไม่มีคำอธิบายทั้งนั้น ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่พี่เห็น" เธอเอ่ยเสียงเรียบ 

"มึง กูว่าคุยกับพี่ธีร์ดีกว่ามั้ย" แบมเอ่ยบอกหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเรื่องชักจะไปกันใหญ่

"ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว!! จากนี้ไป..เราเลิกกัน!!" เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า 

"อะไรนะ....." เสียงพึมพำแผ่วเบาออกมาจากปากหยักสวยได้รูป เหมือนฟ้าฟาดผ่าลงมากลางใจ ลมหายใจเขาหยุดไปชั่วขณะ

"ไปกันเถอะพี่บาส"เธอประคองชายหนุ่มเดินผ่านหน้าเขาไป แต่ธีร์ขว้าแขนเธอไว้อย่างรวดเร็ว

"คิดจะจบง่ายๆหรอช่อเอื้อง พี่ไม่ยอมหรอกนะ..เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง!!" ธีร์บีบแขนเธออย่างแรงพลางเขย่าเธอไปมาจนหัวสั่นหัวคลอน ตอนนี้เขาดูโกรธมาก หยดน้ำใสใสที่ไหลออกจากดวงตาคมไม่ได้ทำให้เธอสงสารเขาแม้แต่น้อย

"ปล่อยนะ!!" เธอแห้วใส่เขาเมื่อเขาเขย่าตัวเธอไม่หยุด 

"ทำไมอ่ะเตี้ย..ทำแบบนี้ทำไม..ฮึก.. ตลอดเวลา 3ปีที่ผ่านมาไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย!!" แวบหนึ่งแววตาเธอวูบไหว แต่เพียงแค่แวบเดียวจริงๆ 

เพี๊ยะ!!

   ใบหน้าเขาหันไปตามแรงตบ เมื่อเธอฟาดฝ่ามือลงมาบนแก้มสากอย่างเต็มแรง ธีร์หันกลับมามองเธอช้าๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ 

"เลิกบ้าได้แล้ว!! บอกว่าเลิกก็เลิกดิวะ!!" เธอตะคอกใส่หน้าเขาเสียงดังลั่น แววตาคมสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด มองภาพที่เธอจูงมือผู้ชายอีกคนเดินออกไป ....

"ช่อเอื้อง!!" เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วห้องก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกพร่วดตื่นจากความฝัน ใบหน้าเปียกโชกเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต

"นี่กูฝันอีกแล้วหรอเนี่ย"หมอหนุ่มลูบหน้าแรงๆ ทำไมพักนี้เขาฝันถึงเธอบ่อยๆ ทั้งๆที่มันก็ห่างหายมานานหลายปีแล้ว ร่างสูงลุกพร่วดขึ้นไปหยิบยานอนหลับในลิ้นชักก่อนจะดื่มน้ำตาม ใบหน้าหล่อเหลาเบิกตาโพลงท่ามกลางความมืด เวลาผ่านไปราวๆสิบนาทีกว่าที่เขาจะหลับไปด้วยฤทธิ์ยา