Kabanata 2

Flashback.

Isang taon na ang nakakalipas nang mapilitan si Chandrea na umuwi galing sa ibang bansa upang ipagpatuloy ang naiwang obligasyon ng kaniyang ama sa negosyo. At ito ay ang pamahalaan ang Oyagrab Tech Company (OTC). It wasn't her dream. She had spent years studying, eventually graduating as a secondary school teacher in Mandaluyong. Ngunit bilang panganay, tungkulin ang humila sa kaniya pabalik. Samantalang ang kaniyang kapatid na si Samantha ay malayang nagpapakasasa sa karera nito bilang isang sikat na modelo.

Ilang araw bago ilabas ang resulta ng LET (Licensure Examination for Teachers) ay seryoso siyang kinausap ng kaniyang ama sa loob ng kaniyang silid.

"Chandrea... ikaw na lang ang makakatulong sa akin para hindi mawala sa atin ang OTC," pakiusap ng amang ilang dekara na ring namamahala sa negosyo nila, mababakas na ang labis na pagod sa mga mata nito habang pabalik-balik sa kwarto.

"Nakakahiya sa mga Villa Fuerte kung malalaman nila na habang tumatagal ay hindi na natin napapamahalaan nang maayos ang kumpanya. Malaking kliyente at kasosyo natin sila dahil sa galing at husay nilang mag-manage ng negosyo."

Napakunot ang noo ni Chandrea, naramdaman niya agad ang bigat ng responsibilidad na dala ng ama. "Bakit ako? Si Ate Samantha ang tanungin niyo," angil niya. "Wala akong hilig sa pagpapatakbo ng kumpanya, dad. Oo, may alam ako, pero hindi naman ibig sabihin noon ay ako na dapat ang mamahala!"

Hindi sumagot ang kaniyang ama sa kaniyang pagrerebelde. Sa halip, isang banayad na tapik lang sa balikat ang ibinigay nito sa kaniya bago dahan-dahang naglakad patungo sa p***o. "Pag-isipan mo muna, anak. Hindi naman kailangang ngayon agad."

Subalit ang sinasabi nitong 'hindi agad' ay dumating nang mas mabilis pa sa inaasahan nila. Isang umaga, nabulabog na lang ang buong mansyon nila nang pumutok ang isang malaking eskandalo na kinasangkutan ng kaniyang ate. Naging headline sa social media ang mga kuhang larawan kay Samantha habang lumalabas sa isang mamahaling hotel kasama ang isa sa mga tagapagmana ng pamilya Villa Fuerte.

"Ano ito, Samantha?! Wala ka na ba talagang kahihiyan?!"

Ang galit na boses ng kaniyang ama ang bumungad kay Chandrea pagbaba niya sa sala. Nakaupo si Mr. Oyagrab sa silya habang namumula ang mukha sa galit. Sa katapat nitong couch, prenteng nakaupo si Samantha habang may hawak na nail file, walang pakialam kahit pasabog na sa galit ang ama.

Pagkababa ni Chandrea sa hagdan ay iyon ang bunungad sa kaniya. Kaya naman dumiretso ito patungo sa di-kalayuang kusina para umiwas sa gulo. Kumuha siya ng baso at nagsalin ng malamig ng tubig sa babasaging basong nakuha niya.

"It's just a picture, dad. Besides, Devon and I are dating," narinig niyang sagot ni Samantha mula sa sala.

Natigilan naman si Chandrea sa ginagawa. Muntik na niyang mabitawan ang pitsel nang marinig ang pangalang iyon. Pamilyar ang pangalang binanggit ng kaniyang kapatid. Devon. Naoakapit siya sa janiyang dibdib sa lakas ng kabog niyon.

Putting the glass down, Chandrea stepped into the doorway of the living room. "Kailan pa?" lakas-loob niyang tanong.

"A month ago," maikling sagot ni Samantha habang nakatutok pa rin ang pansin sa kaniyang mga kuko.

Biglang tumunog ang cellphone ng kanilang ama dahilan upang maputol ang panenermon nito. Padabog nitong iniwan ang magkapatid sa sala upang sumagot sa veranda, ngunit nag-iwan ng pagababata sa panganay na anak.

Nang makalayo ang ama, dahan-dahang ring tumayo si Samantha. Inayos nito ang kaniyang designer dress bago humakbang patungo staircase. Ngunit bago ito tuluyang umakyat ay lumingon muna ito kay Chandrea na may mapang-asaran at matamis na ngisi.

"Oh, sorry, sis... but Devon is mine now."

Naiwang nakatanga si Chandrea sa gitna ng sala, unt-unting kumukulo ang dugo sa kaniyang mga ugat. Alam ng ate niya ang lahat. Samantha knew exactly how Chandrea likes Deven Villa Fuerte. Tapos ay sasabihin nito an Dating sila?

....

Lumipas ang isang linggo, at isang surpresang pagbisita ang ginawa ng pamilya Villa Fuerte sa mansyon ng mga Oyagrab. Wala namang pormal na okasyon, ngunit may mabigat na kutob na si Chandrea kung bakit sila naroroon.

Tungkol iyon sa issue ng kapatid niya sa anak nila.

At dahil ayaw nilang marinig ang tungkol doon ay lumabas siya't minabuti ng magtungo sa Gazeebo.

Dinala niya ang isang kopita ng wine at saka naupo sa gilid ng fishing pond. Sa tabi ay inilapag niya ang baso sa damuhan. May maliit na kubo sila sa tabi ng maliit na fishing pond—paboritong tambayan ng kaniyang ama kapag gusto nitong mamingwit para magpalipas ng oras. Binalot siya ng katahimikan ng gabi, habang pinapanood ang maliliit na alon sa tubig.

"It's too early to drink alcohol," isang baritonong boses ang biglang bumasag sa katahimikan mula sa kung saan.

Bahagyang napatalon si Chandrea sa gulat. Agad siyang napalingon sa kaniyang likuran, hinahanap ng kaniyang mga mata kung kanino nanggaling ang malalim at malamig na tinig na iyon.

"Who are you?" tanong niya, pinatigas ang kaniyang boses para hindi mahalata ang kaba.

May nakita siyang anino na nakatayo sa likod ng isang malaking artipisyal na puno ng kung anong halaman. At nang walang sumagot ay dahan-dahan siyang tumayo. Mabuti at hindi pa naman niya naiinuman ang dalang alak kaya alam niyang malinaw at alerto pa ang kaniyang isip.

"My bad. I smoke a little, so I came here. I didn't know this place was off-limits. But... it's beautiful on this side," sagot muli ng lalaki. Nanatili itong nakatago sa madilim na bahagi, taming ang dulo ng kaniyang sigarilyo ang nagbibigay ng kaunting pulang liwanag.

Biglang bumilis ang pintig ng puso ni Chandrea. Ang boses na iyon... masyadong pamilyar ang ritmo at bagsak ng bawat salita. Driven by a sudden surge of curiosity rather than fear, she took a step forward papalapit sa puno.

"You didn't answer me. Who are you?" tanong niya, gusto niyang kumpirmahin ang haka-haka niya.

Isang matangkad na bulto ang dahan-dahang humakbang palabas mula sa anino ng puno. Nang tuluyan itong masinagan ng dilaw na ilaw mula sa poste ng hardin ay literal na natulala si Chandrea. Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo niya nang makita nang malinaw ang mukha nito—ang matangos na ilong, ang mapupungay na mata, at ang effortless, fearless aura na taglay nito.

Lalong lumapit ang lalaki at bahagyang ngumiti, bago inilahad ang kaniyang malinis na palad sa harapan ni Chandrea.

"Hi! Nice to meet you."

"Devon..." sa isang mahinang anas, halos pabulong na binanggit ng kaniyang mga labi ang pangalang matagal nang nagpapatakbo sa kaniyang isipan.