Kabanata 1

“Alyanna, pinag-isipan mo na ba talaga ito? Sigurado ka bang gusto mong lumipat sa Villa Cresencia Hospital?”

Hawak ni Director Cruz ang transfer application ni Alyanna habang nagtatakang nakatingin sa kaniya.

Bahagyang nanginig ang pilikmata ni Alyanna bago siya ngumiti nang mapait. “Opo, Sir. Sure na po ako.”

Nang makitang buo na ang loob niya, napabuntong-hininga si Director Cruz at tuluyang pinirmahan ang kaniyang transfer papers.

Paglabas ni Alyanna mula sa opisina ng director, nadatnan niya sa hallway si Paolo Dela Vega kasama si Cristina Gregorio na nakasuot ng puting coat at ang anak nito.

Bigla siyang natigilan.

Sa harap niya, tila ba sila ay perpektong larawan ng masayang pamilya

Magkatabing naglalakad sina Cristina at Paolo habang hawak ni Cristina ang kamay ng batang lalaki. Ang isa pang kamay ng bata ay nakahawak naman kay Paolo habang masaya itong nakangiti.

Tinamaan si Alyanna ng isang klase ng hapdi sa kanyang puso na hindi pa niya nararansan kailanman.

Ang pasensya at lambing na ipinapakita ni Paolo kina Cristina at sa anak nito ay mga bagay na kailanman ay hindi niya naranasan mula rito.

Alam niyang galit sa kaniya si Paolo Dela Vega.

Si Cristina ang unang minahal ni Paolo. Noon, matapos makipagkasundo si Alyanna kay Doña Rosalia, lola ni Paolo, at tuluyang maikasal sa huli, saka lamang niya nalaman na may dati itong kasintahan.

Sa paningin ni Paolo, si Alyanna ay isang babaeng mapagsamantala na kinuha ang pagkakataon para makapasok sa buhay ng mga Dela Vega at maagaw ang posisyon na hindi para sa kaniya.

Ngunit hindi kailanman malalaman ni Paolo na—

Mas nauna niyang nakilala ito kaysa kay Cristina.

Subalit hindi siya namumukaan ni Paolo. Inakala ni Alyanna na kapag pinakasalan niya ito, babalik ang nawala nitong alaala

At baka sakaling matunaw din ang malamig nitong puso.

Ngunit nagkamali siya.

Sukdulan ang galit ng lalaki sa kanya.

Paano siya mamahalin nito?

Kung mayroon man itong ni katiting na pagtingin para sa kanya, bakit sa loob ng anim na taon nilang kasal ay ipinakilala pa rin ng lalaki ang sarili bilang single sa publiko at nagkukunwaring hindi siya kilala?

“Doctora Alyanna,” tawag ni Cristina nang mapansin siya.

Napakunot naman ang noo ni Paolo habang nakatingin sa kaniya.

Para bang natatakot itong may masabi siya tungkol sa tunay nilang relasyon.

Saglit na kumirot ang dibdib ni Alyanna sa malamig nitong pagtrato ngunit mabilis din siyang kumalma.

“Miss Cristina. Sir Paolo.”

Kailan lang, naging shareholder si Paolo ng Central Hospital matapos itong mamuhunan doon. Pero alam ni Alyanna na hindi nito ginawa iyon para sa kaniya.

Ginawa nito iyon para kay Cristina.

Pagkabalik ni Cristina sa bansa, agad siyang ipinasok ni Paolo sa Central Hospital. Chief of Surgery agad ang ibinigay nitong posisyon sa babae, bagay na ikinagulat ng lahat. Hindi basta-basta ang posisyong iyon, lalo na sa baguhang tulad ni Cristina.

Kaya naman matindi ang naging usap-usapan na may relasyon ang dalawa. Lalo pang umigting ang mga tsismis nang mismong si Paolo ay hindi nagsasalita para itanggi ito.

Nakita ni Alyanna kung paano natural na kumapit ang dalaga sa braso ng kanyang asawa.

“Doc Yanna, masyado ka namang pormal sa akin. Mas senior kita rito sa ospital. At isa pa, kakapasok ko pa lang sa Central kaya marami pa akong kailangang matutunan mula sa’yo.”

Bago pa makasagot si Alyanna , yumakap ang batang lalaki kay Paolo Dela Vega.

“Daddy, I’m tired. Pwede mo po ba akong buhatin?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Alyanna.

Daddy?

Tinatawag nitong daddy si Paolo Dela Vega?

Kunwaring pinagsabihan ni Cristina ang bata. “Baby, hindi puwedeng basta-basta mong sabihin iyan.”

Pagkatapos ay humarap ang babae kay Paolo na may halong hiya.

“Sorry, Pao. Alam mo naman ang mga bata. Ako na ang humihingi ng dispensa para sa ginawa ni CJ.”

Sumulyap si Paolo kay Alyanna bago bumalik ang tingin niya kay Cristina.

“That’s fine.”

Walang bakas ng galit sa mukha nito habang marahan nitong binuhat ang bata.

“Yey! Ang cool talaga ni Tito Paolo!”

Mahigpit na yumakap si CJ sa leeg nito habang nagpapa-cute.

“Sana po, kayo na lang po ang totoo kong Daddy.”

Kinalabit ni Cristina ang noo ng bata.

“You’re so kulit talaga..”

Mahigpit na napakuyom si Alyanna ng kamao.

Hindi pa niya kailanman nakita si Paolo Dela Vega na ganoon kalambing at kapinong mag-alaga.

Tama na siguro ang kahibangan niya. Sobra-sobra na ang pagpapakababang ginagawa niya.

Tutal, kahit anong gawin niya, hindi rin naman niya mapapalambot ang puso ng asawa.

Siguro mas mabuti na rin na…

Na tuluyan na nilang palayaon ang isa’t-isa.

Pinilit niyang lunukin ang sakit na namumuo sa dibdib bago nilampasan ang tatlo at pumasok sa elevator.

…

Hindi ipinaalam ni Alyanna sa iba ang tungkol sa kaniyang paglipat ng ospital.

Hindi rin niya iyon sinabi kay Paolo.

Pakiramdam niya, wala namang dahilan para malaman pa nito.

Tutal, malamang wala rin itong pakialam.

Nagmaneho siya papunta sa lumang mansyon ng pamilya Dela Vega at pinindot ang doorbell.

Makalipas ang ilang sandali, binuksan iyon ni Manang Linda, ang kanilang kasambahay.

“Ma’am Yanna, welcome home po.”

“Nandiyan ba si Lola?”

“Nandito po si Doña Rosalia. Pasok po kayo.”

Si Doña Rosalia ang pinakarespetadong miyembro ng pamilya Dela Vega. Mula nang pumanaw ang lolo ni Paolo, siya na ang namahala sa lahat ng mahahalagang usapin ng pamilya.

Taga Mindanao si Doña Rosalia, at nagmula sa angkan ng mga negosyante. Noong kabataan niya, kilala siya bilang isang matapang at mahusay na businesswoman. Kahit hindi siya gusto ng biyenan niya noon, hindi pa rin ito nangahas na kalabanin siya.

Dinala ni Manang Linda si Alyanna sa isang silid-dasalan. Nakaupo ang doña sa kanyang tumba-tumba habang hawak ang isang rosaryo.

“Doña Rosalia, dumating na po si Ma’am Alyanna.”

Dahan-dahang iminulat ng matanda ang mga mata nito bago tumingin kay Alyanna.

“Maupo ka.”

Pagkaalis ni Manang Linda, lumuhod si Alyanna sa tabi nito at taimtim na yumuko sa rebulto ng Birheng Maria.

Deboto si Doña Rosalia ng Mahal na Birheng Maria. Madalas itong pumunta sa mga sagradong lugar, dambana, at simbahan na iniaalay para sa poon.

“Lola… gusto ko na pong hiwalayan si Paolo.”