Kabanata 7

Pumunta si Alyanna sa ospital upang tingnan ang kalagayan ng pasyenteng inoperahan niya sa ulo. Nang malaman ng pamilya ng pasyente na siya ang lead surgeon sa operasyon ng kaanak, muntik na silang lumuhod sa sobrang pasasalamat.

Mabilis silang pinigilan ni Alyanna at agad silang itinayo. “Please don’t do this. Tungkulin po namin ang magligtas ng buhay.”

“Kung hindi dahil sa inyo, matagal nang wala ang anak ko. Kayo ang nagbigay sa kanya ng pag-asang mabuhay. Talagang nagpapasalamat ako sa inyo at sa lahat ng doktor na gumamot sa kanya.” Humagulgol sa iyak ang matandang ina ng pasyente. Magkahalo ang saya at emosyon nito matapos makaligtas sa panganib ang pinakamamahal na anak.

Bilang mga doktor, sanay na sila tumulay sa buhay at kamatayan. Ang makapagligtas ng isang tao mula sa bingit ng kamatayan ay isang napakalaking biyaya.

Ligtas na sa panganib ang pasyente at wala ring naging malubhang komplikasyon. Isa na iyong malaking swerte sa gitna ng malala nitong aksidente.

Inalalayan ni Alyanna ang matandang babae. Pinakalma niya ito at nagbilin bago tuluyang lumabas kasama ang iba pang medical staff na kasama niya.

Pagbalik niya sa opisina, bigla siyang nakatanggap ng tawag mula sa kanyang ama.

Matagal siyang nagdalawang-isip bago sinagot ang tawag.

“Alyanna, pwede ba kayong umuwi ni Paolo sa bahay?”

Nahulaan na ni Alyanna kung bakit biglang nag-request ang ama na dumalaw sila. Kaya naman dinerecha na niya ito. “Kung may kailangan kayo, sabihin n’yo na lang nang direkta. Huwag na kayong magpaliguy-ligoy pa.”

Hindi man niya nakikita subalit ramdam niya ang pagsabog ng galit ng ama. “Anong klaseng pananalita iyan? Hindi ba pwedeng pauwiin lang namin kayo dahil nami-miss namin kayo? Basta umuwi kayo mamayang hapon, tapos ang usapan!”

Bago pa siya makatanggi, ibinaba na ng ama ang tawag na tuluyang nagpasakit ng ulo niya.

…

Nasa meeting si Paolo nang makatanggap siya ng text mula kay Cristina:

【Paolo, okay na si CJ sa Day Care. Salamat. Kung hindi dahil sa’yo, hindi pa rin siya makakapag-aral.】

Sinulyapan niya iyon at nag-reply lang ng dalawang salita: “You’re welcome.”

Pagbukas niya ng WeChat, biglang napunta ang tingin niya sa chat box ni Alyanna.

Doon lang niya napansin na ang huli nitong mensahe ay noong ika-8 pa ng nakaraang buwan.

Tinanong siya nito kung pupunta pa ba siya sa bahay nila sa weekend.

Hindi siya nag-reply.

At hanggang ngayon, wala na itong ipinadalang kahit isang mensahe bilang pagtugon.

Marunong na talagang makipagmatigasan ang asawa sa kanya.

Nang hapon ding iyon.

Matagal na nakatayo si Alyanna sa labas ng bahay ng pamilya Merced bago tuluyang pumasok. Nang makita siya ng kanyang ina, ngumiti ito at lumapit. “Alyanna, welcome home.”

Pagkatapos ay sumilip pa ito sa labas ng pinto.

May bakas ng pagkadismaya sa mukha nito.

Napansin na iyon ni Alyanna kaya kalmado niyang sinabi, “Huwag n’yo nang hanapin si Paolo. Mag-isa lang akong umuwi.”

Bahagyang nanigas ang ngiti ni Eloisa.

Sakto namang bumaba si Ruel mula sa itaas. Nang hindi niya makita si Paolo, agad siyang nainis. “Hindi ba sinabi kong isama mo si Paolo?”

“He’s busy.”

“Anong busy? Asawa mo iyon! Sinong mag-asawa ba ang hindi nag-aaway at nagkakabati rin pagkatapos? Hindi mo man lang mapauwi ang sarili mong asawa sa pamilya mo para kumain ng sama-sama? Napakawalang kwenta mo naman!”

Lalong nanlamig ang puso ni Alyanna.

Walang nakakaintindi sa kanya.

Kahit sariling pamilya niya.

Hindi man lang nito tinanong kung bakit hindi niya ito kasama. Pagbuka pa lang ng bibig ng ama, siya agad ang sinisi nito. Sa loob ng maraming taon, wala talagang nagbago sa pakikitungo ng mga ito sa kanya.

Para siyang estranghero sa loob ng sariling pamilya.

Naalala niya araw na ikinasal siya kay Paolo. Sobrang saya ng kanyang mga magulang.

Bagama’t hindi kasing yaman ng pamilya Dela Vega ang pamilya Merced, mas maayos pa rin sila kumpara sa ordinaryong pamilya. Noon, akala niya ay hangad ng mga ito ang kaligayahan niya.

Subalit matapos ang kanilang kasal, sinimulan siyang pilitin ng kanyang mga magulang na humingi ng pera kay Paolo. Noong una, para lang iyon sa bagong villa at sasakyan ng kanyang kapatid. Kalaunan, naging pambayad na iyon sa mga utang ng kanyang ama matapos malugi ang kanilang negosyo.

Sa mata ng kanyang mga magulang, mas mahalaga ang kapatid niyang lalaki.

Samantalang siya, isa lamang siyang ATM na pinanggagalingan ng pera para sa mga luho at kapritso nila.

“I’m sorry, Mom, Dad,” Bumalik siya sa ulirat. Kalmado niyang hinarap ang mga magulang.

“Paolo and I are annuling our marriage. Maghihiwalay na po kami. ”

Pagkarinig ni Ruel sa salitang “maghihiwalay,” agad na nagdilim ang mukha nito at sinampal ang anak.