Kabanata 6

“Matanda ka na, bakit mo pa pinapatulan ang isang bata?”

Natigilan si Alyanna. Matagal na niyang alam na hindi siya paniniwalaan nito, pero masakit pa rin ang lantaran nitong pagkampi sa iba.

Kahit minsan, never pa itong nakinig sa kanyang paliwanag.

Namumula ang kanyang mga mata sa pait habang pilit pinipigilan ang luha.

“Hindi ko siya tinulak!”

Tumawa nang bahagya si Paolo. “You mean to say, this child fell to the ground by himself? Huwag mo naman akong gawing tanga.”

Nanginig ang puso ni Alyanna.

Ano pa ang saysay ng pagpapaliwanag niya kung guilty na agad siya sa paningin ni Paolo?

Yumuko siya at pilit na kumalma. “Ang malas kong tap dahil nakilala kayong lahat, okay na ba?”

Tumalikod siya para umalis.

“Stop!.”

Natigilan si Alyanna ngunit hindi lumingon.

“CJ is just a child. Bakit kailangan mo pa siyang patulan?” Bahagyang lumambot ang tono ni Paolo. “Apologize to him. Now!”

“Paolo, please. Isn’t it too much? Hayaan na lang natin ang nangyari,” pagsingit ni Cristina na animo’y ipinagtatanggol siya. But Alyanna knows better. Alam niyang nagpapanggap lamang ang dalaga.

Umiling si Paolo. “Wrong is wrong. We should set an example to CJ. Kapag may nagawang mali ang isang tao, dapat itong humingi ng tawad sa na-agrabyado niya.”

Mahigpit na kinuyom ni Alyanna ang kanyang mga daliri. Halos bumaon ang mga kuko niya sa kanyang palad ngunit nakakapagtakang hindi na niya nararamdaman ang sakit.

Ganito na ba siya kamanhid sa ginagawa ng asawa sa kanya?

Dahan-dahan siyang lumingon at tinitigan si Paolo bago itinuro ang mga CCTV camera sa ilalim ng mga poste ng ilaw sa di kalayuan. “Puro surveillance camera ang paligid Diamond Residences. Bago ka umastang judge, hindi mo man lang ba kayang tingnan muna ang CCTV para malaman kung sino ang nagsasabi ng totoo?”

Dagdag pa niya, “Kung makikita sa footage na ako ang may kasalanan, hihingi ako ng tawad. Pero kung hindi, huwag mong asahang magso-sorry ako para sa isang bagay na hindi ko ginawa!”

Hindi na niya ito muling tiningnan at tuluyan nang umalis.

Biglang sumikip ang dibdib ni Paolo at mas lalo pang dumilim ang kanyang ekspresyon.

Nang marinig ni Cristina ang salitang “CCTV,” agad siyang kinabahan. Natatakot siyang baka totoong tingnan ni Paolo ang footage. Mabilis niyang hinawakan ang braso ng lalaki.

“Paolo, huwag na nating palakihin ito. Hindi naman nasaktan si CJ, at naniniwala akong hindi sinasadya ni Doc Yana ang pagtulak sa anak ko.”

Hindi niya maaaring hayaang makita ni Paolo ang CCTV kaya mabilis niyang binago ang usapan. “Male-late na si CJ sa Day Care Center. Umalis na tayo.”

Hinugot ni Paolo ang kanyang braso. “Nasabihan ko na ang school director. Dalhin mo na lang si CJ roon at sila na ang bahala. May meeting pa ako.”

Diretso siyang bumalik sa sasakyan.

Habang pinapanood ni Cristina ang pag-alis ng kotse ni Paolo, hindi niya namalayang napahigpit ang hawak niya sa kamay ni CJ.

“Mommy, masakit.”

Nagbalik sa ulirat si Cristina. Dahan-dahan siyang yumuko at hinawakan ang balikat ng bata. May bahid ng pagmamataas ang madilim niyang mga mata. “CJ, napakagaling ng acting mo kanina. Very good ka kay Mommy.”

“Talaga po?” kumurap si CJ.

Wala siyang gaanong naiintindihan. Isa lamang siyang inosenteng bata na may simpleng understanding sa mga bagay sa paligid niya.

Subalit alam niya na basta napapasaya niya ang kanyang Mommy at napupuri siya nito, mabuting bagay ang nagawa niya.

Ngumiti si Cristina habang hinahaplos ang kanyang mukha. “CJ, gusto bang maging daddy si Tito Paolo mo?

Masaya itong tumango.

Sa paagkakataong iyon, makahulugang ngumiti si Cristina.“Kung gano’n, gawin mo ang lahat para matuwa sa’yo ang Tito Paolo mo. Huwag kang gagawa ng anumang ikakainis niya. Do you understand what I am saying?”

Tumango muli ang bata. “Yes, mommy!”

…

Pagdating ni Paolo sa kumpanya, agad siyang nilapitan ng assistant niyang si Mario. “President Dela Vega, hinihintay po kayo ni Doña Rosalia sa opisina n’yo.”

Mahinang umoo si Paolo at pumasok sa opisina.

Maayos na nakaupo si Madam Dela Vega sa sofa habang umiinom ng tsaa. Tumingin siya rito. “Nabalitaan kong ipinasok mo sa Central Hospital si Dra. Cristina Gregorio.”

Niluwagan ni Paolo ang kanyang kurbata at umupo sa tapat niya. “Sinong nagsumbong sa inyo? Si Alyanna?”

Malakas na ibinaba ni Madam Dela Vega ang tasa ng tsaa. “Do you hear yourself, Paolo? Mukha bang sumbungera si Alyanna? Tigilan mo ang paninisi sa asawa mo. Lahat na lang ng bagay, ibinibintang mo sa kanya.”

Walang emosyon siyang ngumiti. “Why, Lola? Tama naman ako, hindi ba?” Naging seryoso ang mukha ni Paolo habang nagpapatuloy. “

“I don’t forget how Alyanna entered the Dela Vega family, and how you forced me to marry her.”

Bahagyang dumilim ang mukha ni Madam Dela Vega at may bakas ng pangungutya sa kanyang ngiti. “Kung totoong nagsumbong siya, sa tingin mo ba magkakaroon pa ng pagkakataong makabalik sa Pilipinas si Cristina? Alam mo ang kaya kong gawin, Paolo.”

Sandaling natahimik si Paolo bago siya tumingin sa matanda. “Huwag n’yo siyang gagalawin.”

Napatawa nang galit si Madam Dela Vega. “She accepted the ten million I gave her back then to stay away from you. A money-hungry and ungrateful woman. What is good about her?”

“If you hadn’t interfered back then, would she have left?”

“Idiot!” Biglang natawa si Madam Dela Vega na tila may naalala. Dahan-dahan siyang tumayo. “Paolino Avenido Dela Vega…you mistook something worthless for a pearl. The day will come when you will regret this. Hindi na ako mamamagitan sa inyo ni Alyanna. Tanggapin mo man ang pakikipaghiwalay niya o hindi, wala na akong pakialam. Bahala ka na sa buhay mo tutal ay wala ka nang pinakikinggan kundi ang malanding babaeng iyon.”

Pagkatapos noon ay umalis na ang matanda.

Kumuyom ang panga ni Paolo habang dumilim ang kanyang mga mata.

Regret?

Ano ang pagsisisihan niya?

Na ibinalik niya sa kanyang buhay ang babaeng pinakamamahal niya?

At isa pa, hindi ba’t si Alyanna ang mukhang pera? Yaman at karangyaan lamang ang habol nito sa kanya.

Masyadong gahaman ang babaeng iyon.

Kaya nagkakamali ang lola niya.

Hindi siya kayang iwan ni Alyanna.