Kabanata 3

Mukhang hindi inaasahan ni Paolo na babanggitin niya ang tungkol sa paghihiwalay. Dumilim ang kaniyang mukha. “What made you think na papayag ako sa gusto mo?”

Natigilan si Alyanna.

Hindi siya pumapayag sa pakikipaghiwalay. Pero bakit?

Dahil ba may pagtingin na rin si Paolo sa kanya.

Nagpatuloy ang lalaki, “Hindi papayag si Lola.”

Sunod noon, narinig ni Alyanna ang tunog ng pagsasara ng pinto.

Matagal na natigilan si Alyanna. Para bang may mabigat na bagay na bumara sa dibdib niya. Pinagtatawanan niya ang sarili.

What made her think Paolo refused to agree to the annulment because he had fallen in love with her?

Kalokohan!

Hindi ito pumapayag sa annulment dahil lang natatakot ito sa magiging reaksiyon ni Doña Rosalia.

Lingid sa kaalaman ni Paolo, may basbas na ni Doña Rosalia ang plano niyai.

Nang gabing iyon, natulog sila sa magkaibang silid. Kinaumagahan, wala na si Paolo nang dumating ang kanilang kasambahay.

Mag-isa siyang kumain ng almusal na parang walang nangyari. Nang matapos maglinis ang kasambahay, tinanong siya nito, “Madam, bakit po parang kulang ang mga gamit sa bahay?”

Natigilan si Alyanna.

Kahit ang kasambahay ay napansin na may mga nawawalang gamit.

Pero hindi man lang siya tinanong ni Paolo.

Kitang-kita kung gaano ito ka-cold at indifferent sa kanya.

Ngumiti siya nang pilit. “Luma na kasi ang mga iyon. Itinapon ko na. Wala namang mahalaga.”

Hindi na nagtanong pa ang kasambahay.

Tanghali, nakatanggap siya ng tawag mula sa director na may isang malaking operasyon na kailangang gawin. Kritikal ang kondisyon ng pasyente, ngunit nasa biyahe ang doktor na eksperto sa craniotomy, kaya siya na lang ang natitirang maaaring mag-assist.

Agad pumunta si Alyanna sa ospital, nagpalit ng surgical uniform, at pumasok sa emergency operating room. Naroon ang lahat ng attending doctors, kabilang si Cristina.

Napuno ng mabigat na amoy ng dugo ang buong operating room.

Hindi tulad ng ibang doktor na agad lumapit para suriin ang sugat ng pasyente, si Cristina ay hindi man lang makalapit at patuloy na nasusuka dahil sa hilo at pagkaduwal.

“Dumating ka rin, Doc Yanna,” sabi ng anesthesiologist habang lumalapit. “Nahulog ang pasyente mula sa construction site at kakadala lang sa ospital. Wala pa siyang malay ngayon.”

Nang makita ni Alyanna ang kondisyon ng pasyente, hindi niya napigilang mapasinghap.

May 20 sentimetrong bakal na tumagos sa ulo ng pasyente hanggang sa bahagi ng mata. Kahit walang malay ang pasyente, may vital signs pa rin ito. Isang himala na iyong maituturing.

“Doctor Merced, kaya mo ba talagang gawin ang operasyong ito? Kapag nagkamali ka, mamamatay ang pasyente,” sabi ni Cristina habang pinipigilan ang pagkaduduwal.

“If I can’t do it, can you?” sagot ni Alyanna, dahilan para magbago ang mukha ni Cristina.

Isinuot niya ang gloves at nag-utos sa ibang doktor, “Simulan ang decompression craniotomy. Subukan nating alisin ang mga blood clot.”

Handa na ang anesthesiologist at mga assistant.

Kumagat sa labi si Cristina. “Can I stay to watch?”

“Lahat ng walang kinalaman sa operasyon, maaari na kayong lumabas,” agad na sabi ni Alyanna.

“Pero…”

“Chief Surgeon Gregorio, kritikal ang kondisyon ng pasyente. Lumabas ka na lang at asikasuhin ang kanyang pamilya.”

Walang kahit sinong pangunahing surgeon sa buong Central Hospital ang nangahas gawin ang operasyong ito, dahil kapag nagkamali, katapusan na ng kanilang career.

At malinaw din sa lahat ang naging reaksyon ni Cristina mula pa kanina. Kung hindi lang dahil sa koneksyon niya, matagal na sana siyang sinigawan ng mga kasama.

Kuyom ang kamao ni Cristina ngunit wala siyang nagawa kundi lumabas ng operating room.

…

Tiniyak ni Alyanna na walang pinsala sa brainstem at walang malinaw na damage sa cerebral blood vessels ng pasyentte. Sa loob ng halos walong oras kasama ang team, matagumpay nilang natanggal ang bakal at naisagawa ang skull base reconstruction surgery.

Naging stable ang vital signs ng pasyente at nakahinga nang maluwag ang lahat.

Pagkatapos ng operasyon, agad na pumunta ang ibang doktor para ipaalam sa pamilya ng pasyente ang nangyari.

Si Alyanna naman ay dumiretso sa opisina ng director.

Nang malaman ni Director Cruz na matagumpay ang operasyon, tuwang-tuwa ito. “Yanna, ikaw na talaga ang best surgeon sa Central Hospital.”

Napangiti si Alyanna. “It’s a group effort po, Director Cruz. Swerte rin ang pasyente dahil tumagos ang bakal nang hindi nasira ang mahahalagang bahagi ng utak. Kung hindi, kahit po sinong genuis ay hindi na siya maililigtas.”

Tumango si Director Cruz, saka muling nagsalita. “Sigurado ka na bang hindi mo na babaguhin ang desisyon motungkol sa transfer?”

Natural lamang na panghinayangan niya ang galing ni Alyanna. Ito ang pinakabatang lead surgeon sa ospital. Bukod pa sa babae ito na bihira sa larangan ng medisina, lalo na sa larangan ng pag-opera.

Ang Villa Cresencia ay isang liblib na bayan sa probinsya. Hindi maikukumpara ang benepisyo ng ospital doon sa tinatamasa ng mga ospital sa Maynila gaya ng Central Hospital. Kaya nagtataka si Director Cruz kung bakit doon piniling magpalipat ni Alyanna.

Ngumiti si Alyanna at umiling. “Hindi po. Pero huwag kayong mag-alala, kung sakaling mangailangan kayo ng surgeon sa hinaharap at libre ako, hindi po ako magdadalawang-isip na tumulong.”

Dahil dito, hindi na siya pinilit pa ng direktor.

Paglabas niya sa opisina, nakita niya si Paolo na papalapit sa kaniya.

Huminto siya at akmang magsasalita.

Pero nilampasan lang siya ng lalaki at sinabing, “Doctor Merced, mag-usap tayo.”

Sumama si Alyanna kay Paolo papunta sa balkonahe sa kabila ng pagood. Hindi biro ang walong oras na pag-o-opera. Idagdag pa ang mahaba-haba nilang usapan ni Director Cruz. Pagud na pagod man, wala siyang nagawa kundi pagbigyan si Paolo.

“Ano ba ang gusto mong pag-usapan—”

“Why did you bully Cristina earlier in the operating room?”