공유

Chapter 03

작가: @laluna
last update 최신 업데이트: 2025-12-14 12:21:22

“Krexaine!” Humahangos si Ate Jeny paakyat. Nakita niya akong nakatulala sa pinto ng masungit na Blind Master. “Okay ka lang ba? Umakyat si Knoxx, nakita ka ba?” tanong niya kaya natinag na ang pagkatulala ko at tinignan siya.

“Ang bait nga po,” simple kong sagot.

Her reaction says the truth, so totoo nga na hindi gusto ni Knoxx ang mga strangers pero sa akin napaka friendly?

“Talaga?” gulat na tanong niya, tumango lang ako at naglakad na pababa. Sinundan niya naman ako, “Paano?” dagdag niya. Natawa na lang ako.

“Ate, golden retriever is a gentle giant po,” sagot ko pero umiling lang siya.

“Alam mo ba iyong sinasabi nila na namamana ng mga alagang animals ang attitude ng amo nila?” sambit niya kaya napatango ako.

Hmm, may point pero... “Mahilig lang po siguro talaga ako sa aso,” sagot ko na lang para tumigil na siya.

I starts humming as we walked down, sapat lang ang lakas para pakalmahin ang sarili ko. “Ikaw ba yon?” Ate Jeny asked, napatingin ako sa kaniya.

“Huwag mo yan gagawin sa harap ni Master Caius, magagalit ‘yon,” paalala niya kaya napakunot ang noo ko.

“Bakit po?” puno ng kuryosidad ko na tanong.

Umiwas siya ng tingin at mabilis na bumaba ng hagdan. Halagang iniiwasan ang tanong ko. Nagkibit-balikat na lang ako at sumunod sa kaniya.

That night, I couldn't sleep.

Hindi ko alam kung namamahay ako o dahil sa kakaibang meron ang mansyon na ito. I lay on the narrow bed in the maid's quarters, staring at the ceiling, replying the encounter with the blind master over and over. Kung paano ang boses niya ay hindi soft, pero hindi rin hard. Ang kakaibang katahimikan na meron dito, na siguradong siya ang dahilan. The way he seemed to trust sounded more than sight ever could.

I found myself humming again unconsciously, stopping only when I remembered his words.

“Don't ever hum or sing in the halls.”

Mahina akong kumanta, halos pabulong nga lang upang makatulog ako.

Nagisng na lang ako dahil sa walang pagtigil napagdila sa akin. Napagdilat ako at halos mapaupo ng makita si Knoxx. His tail wags again, as if he is excited to see me awake.

Napatingin ako sa bintana at orasan, mag-aalas kwatro pa lang ng umaga pero kita kong gising na ang iba kong kasamang maid dito.

“Paano ka nakapasok dito?” tanong ko sa aso na para bang sasagutin ako nito. Tumahol lang ito kaya nakuha ang atensyon ng iba. Gulat silang napatingin kay Knoxx at sa akin.

Nakita kong sumilip si Senior Maria sa pinto ng maid quarters, at tulad ng iba ay gulat din siya dahil sa pagiging malapit sa akin ni Knoxx.

Nilaro ko lang siya saglit bago tumayo at magpalit ng uniform namin.

Ano naman kaya ang magaganap ngayon? Pangalawang araw ko pa lang pero kakaiba na agad ang naging unang araw ko.

Nang lumabas akong cr wala na si Knoxx sa higaan ko kaya mabilis akong nag-ayos ng sarili at lumabas.

Sa kusina agad ako pumunta, nakita ko ang mga chef na nagluluto na nang agahan kaya mabilis pero maingat akong kumilos sa dining. Hinanda ang mga plato, baso, at mga kutsara. Tinuro na sa akin ang tamang pwesto ng mga plato.

Dalawa ang ang madalas mag agahan, si Mrs. at Mr. Vellaro. Samantalang dinadala naman sa kwarto niya ang agahan ng Blind Master.

At sino pa ba ang maswerteng bunot? Syempre ako.

Pigil hininga akong umakyat hawak ang tray na may lamang breakfast. Maingat ako dahil may mainit na kape na kasama. Mahina akong kumatok at binuksan ang pinto ng dahan dahan.

“Who told you to come in?” His voice cut through the room. Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang hawak pa rin ang tray. Paenter pa lang ang isa kong paa sa doorway ng pinto niya.

“I—I was instructed to bring your breakfast, master.” Paused. Isang mahabang katahimikan na naman.

“And did you knock?” Tumango ako kahit di niya nakikita. “Did I let you come in?” he asked again.

Bang. A mistake.

I felt it instantly, cold, sharper, as if I stepped on thin ice. “Leave,” his voice is full of authority.

Napalunok ako. Kahapon naman hindi siya ganito, bakit ngayon sobrang sungit niya?

“I'm just going to drop this breakfast, master.” I swallowed hard.

“I said leave,” he snapped. My fingers tightened around the tray.

I nodded and stepped back, heart pounding. I bumped my arms to the doorway, creating a small sound. But for him, it was thunder.

“What was that?” he demanded.

“Nothing master, I'm sorry,” mas lalo akong kinabahan. Krixaine, I said be careful and mindful. Ilang beses ka ba dapat paalalahanan?

“I'm asking what was that.” His jaw tightened, as he turned his head. “I didn't ask for apologies,” he added. His eyes—blank, unfocused, pale—i know he never met mine yet I felt seen.

“I just bumped my arms, master. Nothing serious.”

Silence. And suddenly he took a step toward me. One, two, three. Each step falls deliberately..

“You think because I can't see, that I can't hear your clumsiness?” he said slowly.

My throat dried, my hands trembled. “No, master.”

“Then stopped treating this place like a public hall.” He stopped as he felt Knoxx bumping into my legs.

“Knoxx,” he called it. Mabilis na lumapit sa kaniya si Knoxx na kakarating lang mula sa kung saan. The dog glance one more time at me before running towards his master.

It's like whenever he is with Knoxx, the wind feels softer.

“Go, put that on my table,” he authorized me to enter. “You might spill it.”

Humugot ako ng malalim na hininga. “I—”

“You're clumsy and unsure,” he continued. “You're breathing stutters when you're unsure, and right now, you're terrified.” He kneeled, playing with Knoxx, but then he looked at me, “To me?”

That broke something inside me.

“I'm sorry, master. I'm just doing my job,” sagot ko habang ramdam ko ang rinig ng boses ko. “I didn't mean to disturb you in anyway,” dagdag ko.

“Bring it in,” utos niya at tumayo.

My hands trembled as I walked to the table. Bawat hakbang ay parang test na hindi ko napag-aralan. Nilapag ko ang tray ng maayos at perfect.

“Good, now go,” he said flatly.

Tumalikod na ako at balak lumabas, relief flooding my chest—

Then—

A sound escaped me.

A hum.

Not intentional. Hindi rin malakas, para lang siyang buntong hininga, pero may melody. Something old and instinctive, born from my nerves and my habits.

His reaction was immediate.

“What was that this time?”

The room changed again. Knoxx's tail wagged again, and he barked and barked and barked.

“That sound,” he said sharply. “Do it again.”

I shook my head. “Hindi ko po sinasad—”

“Again,” madiin na sambit niya. “Now.”

이 책을.
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 16

    Tahimik ang maliit na opisina sa tabi ng kwarto ng master. Doon niya ako nilagay, sabi niya ay dati lang daw iyong stock room. Pinalagyan niya ng mesa, isang upuan, at isang laptop na inibot niya mismo kaninang umaga. “This is now yours,” sabi niya noon at inabot ang halatang bago pang laptop. “You'll manage my schedule from here aside from being my personal assistant, you will be my secretary.” Parang mas mabigat pa iyon kaysa sa pagiging maid na inapplyan ko rito. Ngayon, nakaupo ako rito, nagta-tqype ng oras, meeting, at pangalan. Bawat pindot ng keyboard ay parang siniselyuhan ang bagong posisyon ko sa buhay niya. Nagkaroon ako ng access sa kalendaryo niya. Nakita ko ang maraming blangkong araw—mga buwan na walang kahit isang appointment. Mga panahong hindi siya lumalabas. Hindi siya humaharap sa mga tao at sa mundo. Hanggang dumating ang araw na ito. “Nabalik ang dating Master.” Napalingon ako. Si Senior Maria. Nakatayo siya sa pintuan, may hawak na tray ng tsaa, tahimi

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 15

    Chapter 15 Pag dating namin sa mansion, agad niyang sinabi na sa garden ko siya dalhin. Hindi na ako umangal at dinala ko siya room. Sa malawak na hardin ng mansyong ito, inakay niya ko sa isang bahagi na kahit hindi niya nakikita, alam niya kung saan patungo. Na para bang saulo niya na kung ilang hakbang, kung ilang hinga, kung ilang kapa ng stick niya ang kailangan para makapunta roon. Pumasok kami sa isang corner ng hardin kung saan may arko. Hindi halata dahil napapaligiran ng mga dahon at bulaklak ng hindi ko alam ang pangalan o tawag. Ngayon ko lang iyon nakita. Bumungad sa akin ang maraming bulaklak at halaman na nakapalibot dito, at sa kabilang dulo ay may bakal na itim na upuan. Sa hinuna ko, sakto lang para sa dalawang tao. Ang tinatapakan namin ay maliliit na damo na hindi ko alam kung totoo o hindi, kailangan ko pa atang maghubad ng sapatos para maramdaman ang mga damo. At tanaw rito ang fish fond kung saan ako nakakakuha ng kapayapaan sa mansyong ito. Hindi ito kala

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 14

    Kinabukasan, maaga kaming gumising. Mas maaga kaysa sa sinumang nasa bahay. Tahimik ang pasilyo habang tinutulungan ko ang master magbihis. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang presensya niya—hindi nangangailangan ng tingin para maramdaman Nag inaayos ko ang long sleeve niya, napansin kong hindi niya agad binawi ang braso niya. “Describe the suit,” utos niya, mababa ang boses. “Navy Blue po ang nakuha mo,” sagot ko. “Maayosnang tahi, mukha lo kayong... hindi madaling lapitan.” Isang segundong katahimikan at nakita ko ang pag ngisi niya. “That's the point,” tugon niya. Paglabas namin ng bahay, huminto siya sa pintuan. Hindi siya nagtanong. Hindi rin siya umusad. Parang hinihintay niya kung may sasabihin ako—o kung may gagawin akong mali. “Master,” tawag ko sa kaniya, at doon para naman siyang nabalik sa sarili. “Can I hear you sing again? or just hum,” sambit niya sa mababang boses, “The one you sang at the garden, and to me last time.” Kahit nag aalinlangan ako, hinan

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 13

    Hindi ko alam kung nakatulog ba ako o inantay ko lang ang oras para tumayo. Ang mga nangyari kahapon, hindi ko alam kung panaginip ba o totoo dahil sa bilis ng mga pangyayari.Paglabas na paglabas ko pa lang sa pinto ng kwarto ng Blind Master, sinalubong agad ako ni Madam Vellaro. Hindi ko alam kung nakikinig ba siya sa labas dahil alam niya agad ang naging usapan namin ng unico-hijo niya.Agad niyang sinabi sa mga kasamahan ko rito na maid, at agad niya ring pinalipat ang gamit ko sa tapat na kwarto ni Master Caius. Hindi ko alam kung paano babasahin ang mga reaction nila;Kung natutuwa ba dahil sa wakas di na nila kailangan puntahan ang master, at makakaiwas sila sa mga init ng ulo nito. O ku-kwestyunin ang bigla kong pag-angat from maid to personal assistant.Right after that announcement of Madam Vellaro, they treated me like an special guest—a parang wala akong karapatan humawak, makipag-usap, at makihalubilo sa kanila, na para bang di ako galing sa pagiging maid.Ang sabi ni S

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 12

    Tahimik ang umaga ng lumabas ako sa kwarto ng blind master. Hindi banayad—tahimik lang, gaya ng mansyong ito na tila sanay mamuhay na parang ang ingay ay isang kasalanan. Nasa head quarters ako ng mga katulong nang ipatawag ako ni Madam. Hindi utos, kundi pakiusap ulit—at doon pa lang, nanlamig na ang mga kamay ko. Nakatayo siya sa tabi ng mataas na bintana nang pumasok ako—tuwid ang likod, naka cross ang mga braso sa dibdib niya. Hinahati ng liwanag ang kaniyang anyo sa pilak at anino. “Madam,” tawag kong pansin sa kaniya. Lumingon siya sa akin at kumumpas upang paupain ako. Sandali lang niya akong minasdan. Hindi ang mukha ko—kundi ang tindig ko. Ang paraan ng pag-iingat ko sa braso ko. Ang maingat kong paghinga. Huminto ang tingin niya sa manggas ng damit ko. “Huwag mo nang itago,” sabi niya ng kalmado. “Nakita ko na kanina.” Napasingkap ako. “Pasensya na po sa abala, madam,” sabi ko. Lumabas ang mga salitang iyon na parang nakasanayan na. “Hindi mo kailangan h

  • Humming for the Rich Blind Master    Chapter 11

    CAIUS I knew the moment the sound left my hand. No, not the impact—but the absence that follows. The room went still in a way I recognized too well. Not calm, and not also peace. The kind of silence that arrives after something irreversible has already happened. I heard it hit her arm. Not sharp, not even loud. A dull, contained sound—like something meant to bruise rather than break. She didn't cry out, and that was worse for me. If she had shouted, I could have convinced myself it was only a reflex, only noise. But she stayed quiet and controlled. As if pain was something she had learned to swallow. “Krixaine.” Her name left my mouth. I hated how unfamiliar it sounded—how exposed, cause for the first time I did not call her maid or ‘ikaw’. I reached out instinctively, my hand stopping midair. I felt her shift. A single step back. Small and defensive. “So—” “Don't,” I cut her off, my voice unsteady. But her voice also cut deeper than the strike. “Don't apologize.

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 책을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 책을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status