ログイン3RD PERSON'S POV “So, the handsome guy you were supposed to meet was the one who saved you yesterday?” ani Alona na itinukod ang mga palad sa lamesa at itinapat ang kaniyang mukha sa mukha ni Amara na noon ay nakapangalumbaba naman sa lamesa habang abot tenga ang mga ngiti na animo'y nagdi-day dream. Nasa Lanai sila ng kaniyang bahay at agad siyang binisita ni Alona nang malaman ang nangyari sa kaniya. “Uhuhm,” masaya nitong tugon na para bang hindi ito nakaranas ng trauma ng nagdaang araw. “You look so happy pa in spite of what happened to you last night, huh!” “If only you knew how handsome he is! He's the most handsome man I've ever met in my entire life! He's so perfect! Aside from being handsome at macho, he's also brave pa!” pagmamalaki niya kay Hunter. “Hmm.. Let me see nga. If he's really that gwapo, what's his name? I'll search it on social media..” curious na inilabas ni Alona ang kaniyang phone upang i-stalk ang pangalan ni Hunter sa social media ngunit agad namang na
3RD PERSON'S POV “Hey, we're leaving na.” nakapamewang na lapit ni Amara kay Hunter, matapos nitong makapagbigay ng statement at magsampa ng kaso laban sa mga nahuli nilang dumukot sa kaniya. “Oh, ngayon?” pilosopo namang sagot ni Hunter habang prenteng nakaupo sa upuan. Nakataas ang mga paa nitong kapatong ng pa paekis sa lamesa — habang ngumunguya ng bubble gum. Tumaas ang isang kilay ni Amara at inilahad ang isa nitong kamay sa kaniya. “Give me back my phone na. Have you already forgotten na ba? You were about to return my phone earlier!” palala niya dito saka sarkastikong ngumiti sa lalaki. Ngayon nasisiguro na ni Amara na hindi masamang tao ang lalaking kaharap. Dahil mataas ang ranggo nito bilang pulis. Kampante siyang hindi nito ipangangalat ang kaniyang nude photos. Gayon pa man ay gusto niya pa ring bawiin ang phone sa lalaking antipatiko at masyadong presko! Tamad naman siya nitong tiningala bago ilabas sa bulsa nito ang kaniyang cellphone. Napangiti siya nang ipatong
3RD PERSON'S POV “Ma'am tayo na po..” turan ng isang lalaking nakauniporme ng police. Inilahad pa nito ang kamay upang bigyan siya ng daan. Marahas namang umiling si Amara at parang batang napakapit sa braso Hunter. “Ayaw...” nakalabi nitong turan. “Bitawan mo nga ako..” pilit namang tinatanggal ni Hunter ang kamay niya ngunit mas lalo pa niyang hinigpitan ang kapit sa braso nito saka ihinilig ang ulo nito sa balikat niya. “I don't want to go with them. I’d rather go with you..” pagmamatigas nito dahilan para marahas na mapabuga ng hangin si Hunter. Ang kaniyang mga kasamahang pulis naman ay mapanudyong napapangiti na lamang. “Gusto mo talagang sumama sakin?” aniya sa babae saka ngumisi. Pacute namang tumango-tango si Amara sa kaniya. Hinawakan ni Hunter ang kamay niya at hinila siya patungo sa motorsiklo nito. “Oh, isuot mo.” bigay niya rito ng helmet. napatanga naman si Amara nang malaman na motorsiklo lang ang sasakyan nila. Nakadress pa naman siya at takot siyang sumak
3RD PERSON'S POV “Ouch my feet are wounded na... I cant run anymore...” bumitaw si Amara kay Hunter kung kaya naman huminto sila sa pagtakbo. Malawak ang bakuran ng warehouse kung kaya hindi ganon kadaling lumabas sa lugar na iyon. Muling hinawakan ni Hunter sa kamay si Amara ngunit iwinaksi nito ang kamay niya at agad na itiniko ang mga tuhod para maupo. Niyakap nito ang mga binti saka umiyak. “I don't think we can escape this place anymore. We're gonna die here na... I just wish I could talk to my parents and tell them how much I love them... Huhu!!!” emosyonal nitong litanya. Naiirita namang pinagmasdan ni Hunter ang babae na parang baka kung umatungal. “Hindi tayo, mamamatay dito. Pero kung hindi ka titigil sa pag-iinarte mo, maaabutan nila tayo.” Inis namang tumingala sa kaniya si Amara. Siya, nag-iinarte? “Palibhasa, you are wearing comfortable shoes, that's why you couldn't understand my situation. My feet are so masakit na pati ang legs ko... Look oh, they have wound
3RD PERSON'S POVMatapos matrace ni Maximuel ang IP Address ng dumukot sa anak ni Don Armando ay napag-alaman niyang tumutugma iyon sa lokasyon na kinaroroonan ni Hunter Leigh.Malalim siyang napaisip. Napaka coincidence naman yata ng pangyayari.Dahil nasa mismong lokasyon ang kaniyang partner na si Hunter, agad niya itong tinawagan na nang mga sandaling iyon ay marami na ang napapabagsak sa mga kalaban.“Hunter, nariyan sa lokasyon mo ang anak ng isang kliyente natin. Sya ba ang ililigtas mo?”“Abay malay ko sayo.” pilosopo naman nitong sagot sa kabilang linya habang patuloy sa pagpuslit sa labas ng warehouse.Patuloy siya sa paghahanap ng madadaanan na hindi siya makikita ng karamihan sa bantay.“Eh, ano bang ginagawa mo dyan?”“Meron lang akong munting kuting na kailangan iligtas.” sagot nito.Mahina namang natawa si Maximuel. “Kung babaeng kuting yan. Nasisiguro kong iyan na nga yung anak ni Mr. San Fabian. Malapit na dyan ang mga tauhan natin.” imporma sa kaniya ni Red.Hindi na
[Continuation...] “Hmmm... Hmmm...” tanging ungol lamang ang maririnig sa kaniya kahit pa ang nais niya sana'y itanong kung nasaan siya at anong kailangan ng mga ito sa kaniya. “Boss ang ganda niyan! Pa*****in na lang ba natin siya agad? Sayang naman yan Boss, kung di natin matitikman muna!” nakangising turan ng isang lalaki sa kasama nito. Gustong mapangiwi ni Amara dahil ang cha-chaka ng mga ito!!! “Manahimik ka Carding! Ikalma mo muna iyang t**i mo! Syempre hindi natin agad pa*****in ang isang yan. Hihingi muna tayo ng ransom sa mga magulang nyan bago natin pagsasawaan at —” sumenyas ito gamit ang kamay ng pahalang sa leeg. Nanlaki ang mga mata ni Amara nang makuha ang ibig nitong ipakahulugan! Mas lalong lumakas ang kabog ng kaniyang dibdib at malakas na napahagulgol kahit pa may busal ang kaniyang bibig. Sinubukan niya ulit magpumiglas ngunit hindi siya makawala sa mahigpit na pagkakatali sa kaniya. Hindi niya alam kung posible pa siyang makaalis sa lugar na iyon... Pero







