ログインMay mga pangalan—na kapag binanggit—nagiging tahimik ang buong silid.Hindi dahil kilala sila.Kundi dahil—alam ng lahat kung ano ang kaya nilang gawin.At kapag ang pangalan mo—naging simbolo ng takot—hindi ka na hinahabol.Ikaw na ang dahilan kung bakit sila tumatakbo.Sa loob ng Oblivion—nag-iba ang galaw.Hindi na kalmado.Hindi na kontrolado.Kundi—magulo.May sigaw.May utos.May kaba.“Status report!”Malakas ang boses ng isang opisyal.Halos sigaw.Pero walang makasagot nang diretso.Kasi ang sagot—iisa lang.At hindi nila kayang sabihin.“Base 14… wiped.”Mahina ang ulat.Halos bulong.Pero ramdam ng lahat.“Casualties?”Saglit na katahimikan.“At least… 37.”Boom.Tahimik ang buong silid.Hindi sila sanay.Hindi ganito.Hindi ganito kabilis.“Paano nangyari ‘to?”Malamig ang tanong.Pero sa loob—may galit.May takot.Walang sumagot agad.Hanggang sa may isang nagsalita.Mahina.Pero malinaw.“Isang tao lang…”Tahimik.“…isang babae.”Boom.At sa sandaling iyon—nagb
May mga laban—na hindi mo na kailangang ipaliwanag.Hindi na kailangang bigyan ng dahilan.Kasi sa puntong iyon—alam mo na kung bakit ka lumalaban.Hindi na para mabuhay.Hindi na para tumakas.Kundi—para tapusin.At kapag umabot ka doon—wala nang awa.Wala nang pagdududa.Kundi—dugo.Madilim ang gabi.Tahimik ang paligid.Isang liblib na pasilidad—nakatago sa gitna ng kagubatan.Walang marka.Walang pangalan.Pero sa loob—nakatago ang Oblivion.Sa perimeter—mga guard.Armed.Alerto.Pero hindi sapat.Hindi ngayong gabi.Sa gilid ng anino—may isang gumalaw.Mabilis.Tahimik.Hindi nakita.Hindi naramdaman.Hanggang—huli na.Isang guard—biglang napahinto.May malamig na hangin sa likod niya.At sa susunod na segundo—crack.Bumagsak siya.Walang tunog.Walang laban.Isa pa.Dalawa.Tatlo.Isa-isang nawawala ang bantay.Parang—may multo.Sa loob—walang nakakaalam.Walang nakakapansin.Hanggang—may isang kamera ang nakakita.Isang frame.Isang anino.At dalawang mata—malam
May mga sugat—na hindi gumagaling.Hindi dahil malalim.Kundi dahil—may iniwang galit.At kapag ang galit na iyon—hindi mo pinalaya—nagiging ibang bagay.Mas malamig.Mas matalim.Mas mapanganib.At kapag hinayaan mong kainin ka nito—hindi ka na babalik sa dati.Tahimik ang silid.Malinis.Kontrolado.Hindi tulad ng gulong iniwan niya.Sa gitna—nakatayo si Mara.Hindi nakahiga.Hindi na mahina.Kundi—nakapirmi.Parang naghihintay.Sa paligid—mga screen.Data.Profiles.Mga pangalan.At sa gitna nito—isang simbolo.OBLIVIONTahimik.At sa sandaling iyon—hindi na siya tumitingin bilang biktima.Kundi—bilang manghuhuli.“Body response… stable.”Isang boses mula sa gilid.Ang lalaking nagligtas sa kanya.O kumuha sa kanya.Hindi pa rin malinaw.“Neural sync—”“…above expected.”Huminto siya.Tumingin kay Mara.Diretso.“At mas mabilis ka pa kaysa dati.”Tahimik.Hindi siya sumagot.Hindi siya nag-react.Kasi sa loob niya—may nagbago.Hindi ito galit.Hindi ito takot.Kundi—is
May mga kulungan—na hindi mo makikita.Walang bakal.Walang kandado.Pero mas mahigpit.Mas masakit.Mas mahirap takasan.Kasi hindi katawan ang ikinukulong—kundi isip.At kapag nasira iyon—kahit malaya ka—wala ka nang natitira.Madilim.Hindi dahil walang ilaw—kundi dahil iyon lang ang pinapakita.Isang maliit na silid.Concrete walls.Walang bintana.Isang ilaw sa itaas—nakatutok.At sa gitna—si Rafael.Nakatali.Hindi makagalaw.Hindi makalaban.Pero gising.At iyon ang masama.Dahan-dahan siyang dumilat.Masakit ang ulo.Masakit ang katawan.Parang bawat buto—binugbog.At sa unang hinga niya—ramdam niya—buhay siya.Pero hindi ligtas.“Finally.”Isang boses.Malamig.Kontrolado.At sa sandaling iyon—alam niya—nagsimula na.Dahan-dahan siyang tumingin sa harap.At doon—may isang lalaking nakaupo.Nakaayos.Relaxed.Parang wala siyang pakialam.Pero sa mata—may peligro.“Matagal ka naming hinintay.”Mahina ang boses nito.Diretso.“At ngayon—”“…nandito ka na.”Tahimik.
May mga kamatayan—na hindi talaga kamatayan.May mga taong—kahit ibaon mo sa ilalim ng lupa—hindi pa rin nawawala.Kundi—nagbabago.At kapag bumalik sila—hindi na sila pareho.Mas malamig.Mas mapanganib.At mas—walang awa.Madilim.Walang liwanag.Walang tunog.Walang pakiramdam.Parang—wala kang katawan.Wala kang sarili.Sa gitna ng kawalan—may isang alaala.Sigaw.Pagsabog.Isang pangalan.“Mara!”Boom.Biglang dumilat ang mata niya.Mabilis.Malalim ang hinga.Parang nalunod—at ngayon lang umahon.Malabo ang paligid.May ilaw.Puti.Masakit sa mata.At sa unang galaw niya—sumakit ang buong katawan.“Ahh—”Mahina ang ungol.Pero buhay siya.“Awake.”Isang boses.Hindi pamilyar.Malamig.At sa sandaling iyon—alam niya—wala siya sa ligtas na lugar.Dahan-dahan siyang lumingon.At doon—nakita niya ang isang lalaki.Nakatayo sa gilid.Naka-suit.Pero hindi tulad ng nauna.Mas tahimik.Mas mapanganib.“Where…”Mahina niyang tanong.Halos hindi lumabas ang boses.Ngumiti an
May mga laban—na hindi mo pinapasok para manalo.Hindi para mabuhay.Kundi—para may mailigtas.At sa huli—hindi ang tanong kung sino ang matitira—kundi kung sino ang pipiling mawala.Magulo ang warehouse.Sigaw.Putok.Tunog ng bakal na bumabagsak.At sa gitna nito—si Mara.Nag-iisa.Napapalibutan.Pero hindi sumusuko.Sa bawat galaw niya—may bumabagsak.Sa bawat suntok—may natatapos.Pero hindi nauubos ang kalaban.Hindi sila tumitigil.Hindi sila natatakot.Parang—wala silang pakialam kung mamatay.Sa gilid—nakatayo si Rafael.Hindi gumagalaw.Hindi siya makaalis.Hindi niya kayang iwan.Pero alam niya—kailangan niya.“GO!”Sigaw ni Mara.Hindi siya lumingon.Hindi siya nagduda.Pero malinaw—utos iyon.“Hindi kita iiwan!”Sigaw ni Rafael pabalik.Punong-puno ng galit.At sakit.“Hindi ito oras para sa emosyon!”Sigaw niya.“Gawin mo ‘to!”Boom.At sa sandaling iyon—nabiyak ang puso niya.Hindi dahil nasaktan siya.Kundi dahil—alam niya.Ito ang kailangan.Sa taas—nakam
Hindi na muling nakatulog si Mara.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya—ang babae.Yung ngiti.Yung tingin.Yung paraan ng pagsasalita nito—parang kilala siya.Parang matagal na siyang minamasdan.“Mara…”Mahina ang tawag ni Rafael mula sa kabilang side ng kama.“Gising ka pa rin?”Hindi siya su
Hindi lahat ng laban natatapos sa pagsabog.Minsan—doon pa lang nagsisimula ang tunay na sakit.Tatlong linggo matapos ang insidente—tahimik na ang mundo.Wala nang balita.Wala nang gulo.Pero sa loob ni Mara—magulo pa rin ang lahat.Nakatayo siya sa harap ng salamin.Tahimik.Pinagmasdan niya
Tahimik ang mundo.Matapos ang pagsabog—parang tumigil ang oras.Usok.Abo.At wasak na mga pader.Nakaluhod si Mara sa lupa.Hindi siya gumagalaw.Hindi siya umiiyak.Parang wala na siyang maramdaman.“Rafael…”Mahina niyang bulong.Pero walang sumagot.Walang galaw.Walang ingay.At sa sandaling
Hindi siya lumingon.Hindi niya kayang lumingon.Habang tumatakbo palabas ng compound—si Mara ay humihinga nang mabilis, nanginginig, at halos hindi na makakita sa sobrang luha.“Rafael…”Mahina niyang bulong.Paulit-ulit.Parang panalangin.Sa likod niya—patuloy ang countdown.Sa loob—naiwan si







