CHAPTER 3

“Talaga ba?” gulat na tanong ni Jasper.

Hindi siya nasabihan ni Heath na didiretso pala ito sa bahay nila.

“Oo, babe. Halos thirty minutes s na siya rito,” sagot ni Olivia.

Mabilis na pumasok si Jasper at nakita ang kanyang boss na kampanteng nakaupo sa sala.

“Pasensya na po, sir. Kararating ko lang,” ani Jasper, halatang nakakaramdam ng hiya dahil wala siya roon para i-welcome ito.

“No problem. I’m the one who didn’t inform you,” sagot ni Heath sabay tawa nang saglit.

“Akala ko po mamayang gabi pa kayo darating,” dagdag ni Jasper habang nauupo sa tapat nito.

“Nagkataon kasing malapit lang ako rito. Kung uuwi pa ako, mas matatagalan, kaya naisipan ko nang dumaan,” paliwanag ni Heath sa kaswal na tono.

Paminsan-minsan, ang kanyang tingin ay sumusulyap kay Olivia na nakatayo pa rin sa tabi ni Jasper.

Hindi naman mapakali si Olivia.

Sariwa pa rin sa kanyang isipan ang haplos ni Heath, na nagdudulot ng kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Mabilis lang iyon... banayad... pero imposibleng balewalain.

“Babe, ihanda mo na ang pagkain,” utos ni Jasper, na mas malambot na ang tono ngayon dahil kaharap ang kanyang boss.

“Okay, babe,” sagot ni Olivia.

Ni walang kamalay-malay si Jasper.

Matapos bumalik ni Olivia sa kusina, nagpatuloy sa pag-uusap sina Heath at Jasper. Naging masigla ang kanilang diskusyon, paminsan-minsan ay lumalakas ang kanilang mga boses, na sinusundan ng mga tawanan na umaabot hanggang sa kusina.

“Focus, Olivia,” bulong niya sa sarili matapos niyang magkamali ng ingredients sa ikatlong pagkakataon.

Lumilipad kasi ang kanyang isip.

“Annuled na siya... 'di ba?” mahina niyang bulong.

Nabanggit na ito ni Jasper noon. Nakipag-annul daw si Heath sa asawa nito matapos nitong mangaliwa. Wala rin silang anak.

Napatigil si Olivia.

“Ano namang kinalaman niyon sa akin? Itigil mo nga ang kakaisip ng kung ano-ano,” suway niya sa sarili.

Nang maihanda na ang pagkain, malalim pa rin ang usapan ng dalawang lalaki. Sinamantala ni Olivia ang pagkakataon para makapagpalit ng damit.

Nagsuot siya ng isang walang manggas at hanggang tuhod na pulang damit na bumagay nang husto sa kanyang hubog. Sa kaunting makeup, nagmukha siyang elegante; mahinhin tingnan pero kapansin-pansin.

Paulit-ulit niyang tiningnan ang sarili sa salamin para masiguradong maayos ang lahat.

“Para lang ito kay Jasper... ayaw ko siyang mapahiya,” bulong niya habang naglalagay ng kaunting lipstick.

Habang nagdi-dinner, paminsan-minsang sumusulyap si Heath kay Olivia.

Ngunit maingat siya. Nanatiling pormal ang kanyang kilos, at ang kanyang mga salita ay smooth at nakakaaliw. Pinanatili niyang masaya ang usapan kaya hindi napansin ni Jasper ang palihim na atensyong ibinibigay niya sa asawa nito.

“Napakasarap magluto ng asawa mo,” papuri ni Heath habang sumusubo.

“Magaling talagang magluto si Olivia,” sagot ni Jasper nang may pagmamalaking tawa.

“You’re very lucky, Jasper,” dagdag ni Heath.

“Opo, sir. Pero hindi na niya kailangang magtrabaho. Sapat na ang pananatili niya dito sa bahay,” ani Jasper, sabay sulyap kay Olivia na nakayuko lang habang kumakain.

“Bakit naman?” tanong ni Heath, kaswal ang tono pero tila nanunuri.

“Bakit pa siya magpapakapagod magtrabaho kung sa huli, babalik din naman siya sa kusina, sa gawaing-bahay, at sa asawa niya? Basta't bihasa na siya sa mga iyon, okay na,” prangkang sagot ni Jasper.

Tumango nang dahan-dahan si Heath, saka muling tumingin kay Olivia.

“Still… your wife has excellent organizational skills. Halatang sanay siyang humawak ng mga responsibilities Malaki ang potensyal niya,” sabi ni Heath.

Ramdam ni Olivia ang pamumula ng kanyang mga pisngi.

Pero kasabay ng init ay may kung anong kirot.

Ito ang mga salitang matagal na niyang gustong marinig mula kay Jasper. Isang munting recognition, kaunting pagpapahalaga sa lahat ng ginagawa niya sa bahay.

Subalit, narinig niya ito ngayon... mula sa ibang lalaki.

“Hangga't capable ng asawang lalaki, dapat siya ang magtrabaho,” sabi ni Jasper na may tipid na ngiti.

“Minsan, ang mga babae ay hindi nagtatrabaho dahil sa pera,” mahinahong pagpapatuloy ni Heath. “Nagtatrabaho sila para makaramdam na sila ay may halaga... para lumago... para makisalamuha sa iba. At minsan, para lang takasan ang paulit-ulit na buhay sa loob ng bahay.”

Ang kanyang tingin ay nanatili kay Olivia.

Lalong napatungo si Olivia, habang may munting saya na namumukadkad sa loob niya dahil sa pagkilalang iyon.

“Don’t make them feel confined,” dagdag ni Heath matapos kumain.

Ngumiti at tumango na lang si Jasper. Unti-unting humupa ang usapan at natahimik ang hapag-kainan.

Pagkatapos ng dinner, mabilis na nagsimulang magligpit si Olivia. Ang makalat na bahay ay siguradong ikagagalit ni Jasper.

Samantala, naiwan sina Jasper at Heath na kumakain ng dessert na inihanda ni Olivia.

“Kung papayag ka, gusto kong alukin ng trabaho ang asawa mo,” biglang saad ni Heath, na bumasag sa katahimikan.

Napakunot ang noo ni Jasper. “Sa tingin ko po ay hindi na iyon kailangan, sir.”

Bahagyang tumawa si Heath. “Nangangailangan ako ng personal assistant. Mukhang bagay siya sa posisyon,” sabi nito, na tila binalewala ang pagtanggi ni Jasper.

Si Olivia, na nasa malapit lang, ay napatigil.

Bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Isang kislap ng pag-asa ang nag-alab sa loob niya, isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman.

Pero kasingbilis niyon, muling nagbalik sa kanyang isipan ang haplos ni Heath kanina.

Isang babala.

Isang panganib na hindi niya dapat balewalain.

“P-pero—” simula ni Jasper.

“How about this?” putol ni Heath sa kanya. “I’ll offer you a promotion to Division Manager… on one condition.”

Napatayo nang tuwid si Jasper.

“Basta't papayagan mo ang asawa mo na magtrabaho bilang sekretarya ko. Mahirap makahanap ng taong mapagkakatiwalaan, but from what I’ve seen, she’s more than capable.”

Namayani ang katahimikan.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Olivia.

“P-promotion?!” bulalas ni Jasper, nanlalaki ang mga mata, hindi makapaniwala sa narinig.