CHAPTER 2

CRISTIANNA’S POV

Hindi ako mapakali habang inaantay ang pagdating ng lawyer ko. I fidgeted my fingers as my knees were slightly shaking under the table. I’ve already been held handcuffed here for already an hour.

Bakit ang tagal naman ng abogado ko? Pupuntahan niya pa ba ako? May tumanggap ba talaga ng kaso ko?

Ang mga katanungang iyon ay nasagot din nang bumukas ang pinto at iniluwa ang lalakeng may dalang briefcase, mabigat ang hakbang na nagki-click ang sapatos niya sa matigas na sahig.

Napatingala ako sa kanya dahil sa angking tangkad niya. Natakpan niya pa ang ilaw ng room kaya hindi ko gaanong makita ang mukha niya.

But he’s tall… goddamn tall.

“Rocky Bouchard.”

Napalunok ako. Sa pagbanggit pa lang ng sarili niyang pangalan ay naghatid na agad ito ng kilabot sa buong katawan ko. I could feel the hair on my nape standing up as if to applaud his presence.

“I-I'm Cristianna Erica Rowanda…” pagpapakilala ko. Hindi ko siya makamayan dahil nakaposas ang mga kamay ko.

His eyes darted to my hands. Walang pasabi niyang nilingon ang pulis sa labas.

“Give me the key.”

It was just a simple order. A few words. Yet the police followed him silently without an ounce of hesitation.

Iniabot sa kanya ang susi ng posas at saka lumapit siya sa akin. Doon ko lang tuluyang nakita ang itsura niya. Napanganga ako.

Brown ang buhok niya, matalim ang mga mata niyang nag-aagaw ang kulay tsokolate at berde na para bang nakakahiwa gaya na lamang ng ilong niyang sobrang tangos, at higit sa lahat ay para bang babae siya dahil sa mamula-mula niyang labi. Dagdag pa rito ang bigote niyang nag-highlight sa rough facial feature niya.

“Staring at someone is considered rude, Ms. Rowanda.”

Napakurap ako nang marinig ko na naman ang boses niya. Hindi ko namalayan na nasa mismong harapan ko na pala siya.

“Uh…” But before I could even matter a word, his cold, slender fingers slipped into my wrist, caging them inside his palms as he twisted the key into the handcuff's lock.

Kasabay ng pag-click ng lock ay siyang pagkabuhay ng dugo ko dahil sa sandaling physical contact naming dalawa. Ramdam ko ang pagbara ng lalamunan ko at kung magsasalita man ako ay siguradong masasamid lang ako sa sarili kong laway.

Wala pasabi niyang tinanggal ang posas at hinagis lang sa gilid na siyang nag-echo sa buong kwarto. Lalong dinaga ang dibdib ko.

Bakit ganito?

Anong nangyayari sa akin?

Bakit… bakit ang lakas ng tibok ng puso ko?

“So, Ms. Rowanda…” My surname rolled on his tongue perfectly and it sent a sensation throughout my whole body. “What did you do?”

Lumunok ako. “W-wala… wala akong ginawa.”

Tumaas ang kanyang kilay. “They arrested you, though.”

“Maniwala ka sa akin. Wala nga akong ginawa,” giit ko kahit na may bahagyang nginig sa boses ko.

“Well, convince the judge and not me.” He clicked his tongue disappointedly. “Your trembling voice already gave it away.”

Hindi iyon totoo. Hindi ako ninenerbyos dahil sa bintang sa akin. Pero paano ko naman sasabihin sa kanya na kaya nanginginig ang boses ko ay dahil nai-intimidate ako sa presensya niya?

“Believe me, Attorney Bouchard. Wala akong kinalaman sa kasong ito. Inosente ako,” halos pagmamakaawa ko.

“Of course, you are innocent until you’re proven guilty. Sa ngayon, kailangan muna natin iyan patunayan.” He leaned towards the table, his hands clasped tightly. “Tell me what happened.”

I took a deep breath, trying to slow down the erratic beating of my heart.

“H-hindi ko rin po alam ang nangyari… basta pagpasok ko sa opisina, iba na ang tingin sa akin ng mga tao… n-nang-aakusa sila…”

Kinilabutan ako nang maalala ang mga tingin nila sa akin noong pumasok ako kanina. Puno ng panghuhusga. Puno ng pandidiri. At puno ng pagkamuhi mula sa boss namin.

“Then, what happened?” tanong pa niya ulit sa akin.

“Tapos ayun, nakita kong may mga pulis na sa labas at… at hinuli na nila ako kaagad.”

Naningkit ang kanyang mga mata habang mariin na nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung hinuhusgahan niya ba ako o sinusuri.

“Maniwala ka sa akin, Attorney. Wala talaga akong kasalanan. Wala akong alam sa embezzlement na sinasabi nila,” mabilis ngunit nakikiusap kong turan.

“It doesn't matter if I believe you or not, Ms. Rowanda,” he replied flatly. “Ang importante ay mapatunayan na inosente ka. Haharap tayo sa isang trial kaya kailangan ko ng kooperasyon mo.”

Agad akong tumango. “Gagawin ko kahit ano, Attorney. Basta mapatunayan lamang na inosente ako.”

Nagsukatan kami ng titig—sa kanya ay mariin at puno ng bigat, samantalang sa akin ay puno ng pagmamakaawa at pakikiusap.

Nagkaroon pa kami ng ilan pang sandali sa interrogation. Kinuha rin niya ang gamit ko sa labas na dinala ng mga pulis upang maghanap ng maaaring makatulong sa aming kaso.

Sa paghahalukay ko ng bag ko ay doon ko lamang napansin na may nawawalang gamit sa akin.

“T-teka… nasaan ang ID ko?”

Tumaas ang kilay niya. “ID?”

“Company ID,” I clarified. “Lahat kami ay may company ID para sa personal accounts namin. Nandoon nakalagay ang passwords namin kaya hindi pwedeng ipahiram basta-basta ang ID.”

His eyes squinted a bit, shining like there's some mechanics forming inside his mind.

“Are these accounts usable for withdrawal transactions?” Attorney Bouchard asked.

I nodded firmly. “Yes, Attorney. Ito ang medium namin to transfer money to other departments.”

Natahimik siya nang saglit, tila malalim ang iniisip.

“So you're telling me that the ID with your password in it is missing?” mabagal niyang tanong.

Siya namang bilis ng pagtango ko. “Yes, Attorney. Hindi ko alam kung paano nangyari.” Muli kong tiningnan ang loob ng bag ko. “Alam ko talaga nandito lang ito.”

Saglit siyang nanahimik, napatulala sa mesa at halatang malalim ang iniisip. Dinaga naman ako ng kaba lalo na’t baka ito pa ang ikatalo ng kaso ko.

Kapag nagkataon, tuluyan na talaga akong mawawalan ng chance na baguhin ang ikot ng mundo ko.

“Attorney…” I nervously called him, clutching my bag against my chest. “Problema po ba ang nawawala kong ID? M-matatalo po ba ako sa kaso?”

Sinulyapan niya ako. For a moment, I saw how his eyes glimmered with pity, his orbs softening a fraction that made my heart go wild.

“No, you’re not gonna lose this case, Ms. Rowanda…” His voice sounded so comforting. “Hindi ko ipapatalo ang kaso natin.”

“Pero paano po? Importante po ang ID na iyon. Kung nawawala ay baka gamitin pa nilang ebidensya laban sa akin.”

“Actually, it’s the other way around.” The corner of his lips curled up a bit. “Iyon ang gagamitin natin laban sa kanila.”

My forehead knotted in pure confusion. I felt so lost.

“H-how?”

Imbis na sumagot, nagbato rin siya ng tanong sa akin—mabigat na tanong ngunit alam ko ang kasiguraduhan.

“Do you trust me, Ms. Rowanda?”

“I do, Attorney.”

“Then allow me to pledge my dedication to this case.” He stood up, smoothening the invisible wrinkles on his expensive suit. “I will win your case, Ms. Cristianna. I will win you.”