Kabanata 4

Naging matagumpay ang implantation. After 2 weeks, agad akong isinilalim sa beta-hCG blood test to confirm kung talagang buntis na ba ako and when the result came out at lumabas na talagang nagdadalang tao na ako, unang una kong nasilayan ang tuwa sa mukha ni Zamrick.

“Thank you, Pam… thank you so much for carrying our baby.” Ang sabi niya habang si Mira sa tabi e hindi alam kung ngingiti o ano.

Now, we just need to wait 4 weeks para bumalik sa OB-Gyne para sa unang transvaginal ultrasound.

Nang makauwi kami sa bahay, nakaalalay sakin si Zamrick. Hawak niya ang kamay ko habang tinutulungan akong makababa sa sasakyan. Kahit ako ay nagulat.

Tumingin ako kay Mira at kitang kita ang pagsiselos sa mata niya.

“You have to be careful, Pam.”

Kung ituring niya ako ay para bang isa akong babasaging bagay. Pero hindi ako nagri-reklamo lalo na kung nakikita ko nang malinaw ang mukha ni Mira na hindi na maipinta.

Sa sala, sinalubong kami ng mga maids. Agad nila akong binati sa pagdadalang tao ko. Nasa tabi ko si Zamrick at nasa likuran si Mira. Nagmumukhang ako pa ang mas asawa.

“Everyone,” tinawag ni Zamrick ang lahat ng mga katulong niya… “From now on, kailangan niyong galangin at sundin ang lahat ng gusto ni Pamela. She’s carrying my child so you should serve her right. Am I clear?”

Agad silang sumagot nang sabay. “Yes sir!”

“Zamrick, sobra naman yata yun! She can stay here with us but it doesn’t mean na pwede na siyang magreyna-reynahan dito.” Sabi ni Mira sa likuran. Tumingin si Zamrick sa kaniya.

“What do you mean?”

“She’s just someone we paid for to carry our baby so basically, empleyado lang natin siya.”

“Empleyado? Mira, hindi natin siya utusan. Tayo ang may hininging pabor kay Pamela. She’s risking her life para lang bigyan tayo ng anak.”

“Kahit na Zamrick!”

“Stop! Hindi to mangyayari lahat kung-" nabitin sa ere ang sasabihin niya pero alam naming lahat, kahit si Mira kung anong ibig niyang sabihin doon.

“Kung ano Zamrick?” tanong ni Mira na ngayon ay nasaktan nang husto sa narinig.

“Wala. Don’t mind what I said.” Sabi nito at tumingin sakin. “Go to your room and rest. I’ll send you a personal maid na aalalay sayo.”

Tumango ako at tumingin ulit kay Mira. Gustong gusto ko ang nakikitang galit at selos sa mukha niya pero hindi pa ito sapat. Patikim pa lamang ito sa lahat ng ginawa niya sakin noon.

Kinaumagahan, nakita ko si Zamrick at Mira sa garden. Mukhang nagkaayos na ang dalawa at sobrang lambing nila sa isa’t-isa.

Magkaharap sila at nagkakape habang nag-uusap.

Pinagmamasdan ko nang mabuti si Zamrick, he’s 7 years older than me. Gwapo, matangkad at matikas ang katawan. In my past life, hindi kami nagkaroon ng pagkakataon na mag-usap nang matagal maliban doon sa hinatid niya ako sa hospital habang dala ko si Alee.

Masyado akong loyal kay Dickson at pinagbantaan rin ako ni Mira na huwag akong lalapit sa asawa niya.

But this life, it’s different. He’s the key for my revenge.

Tumingin ako sa itsura ko, nakasimpleng damit lamang ako.

Agad akong ngumisi at bumalik ulit sa kwarto. Nagtungo ako sa wardrobe at pinapili ang personal maid ko na kumuha ng dress na babagay sakin.

Dina picked the off-shoulder cloudy dress. Agad akong nagbihis at nagpunta sa garden kung nasaan nagmo-moment ang dalawa.

Nang makita nila ako, agad nanlisik ang mga mata ni Mira habang si Zamrick naman ay nakatitig sa akin na kulang nalang ay hub@ran ako.

Nagkunwari akong wala akong napapansin sa mga tingin nila.

“Good morning,” sabi ko habang lumalapit sa kanila. Alam kong may bato sa unahan pero sinadya kong magpatisod para maglanding ako sa kandungan ni Zamrick.

Napatayo si Mira nang makita niya kung paano ako matumba sa asawa niya habang kami naman ni Zamrick ay nagkatitigan sa mga mata na para bang sa amin lang umiikot ang mundo.

Kita ko rin ang sunod-sunod na paggalaw ng adams apple niya tanda nang sunod-sunod niyang paglunok. Yung kamay ko ay nakahawak sa gitnang bahagi ng pantalon niya kaya alam ko kung paano yun tumig@s.

Tumayo ako matapos kong gawin ang provocation na yun.

“Hala kuya Zam, I’m sorry po… hindi ko po sinasadya.” Paghingi ko ng dispensa.

“It’s okay… next time, just be careful.” Sabi niya at tinawag ang butler sa tabi.

“Make sure walang kahit na anong bato ang makikita sa garden bukas.”

“Yes, sir!”

Ngiting ngiti ako sa utak ko. Nang tignan ko ang t-shirt niya, nakita kong nadumihan ito dahil bago ako naglanding sa kandungan niya kanina, kumakain siya ng pancake na may strawberry syrup.

Lumapit ako sa kaniya. Sinadya kong mas ilapit ang katawan at mukha ko para makuha ang hinihintay ko.

“Hala kuya, sorry… nadumihan ko pa ang t-shirt mo.” Kunwaring nag-aalalang sabi ko habang pinupunasan ang dumi gamit ang laylayan ng dress na suot ko.

“No… it’s okay..” naiilang na sabi niya. Kita ko rin na halos hindi siya makatingin sakin nang maayos at pulang pula pa ang tenga.

Pero hindi pa rin ako nakinig, pinagpatuloy ko pa ring punasan ang t-shirt niya kahit na umiilag siya hanggang sa hinila na nga ni Mira ang buhok ko palayo kay Zamrick.

“Nananadya ka na ba!”

Sobrang sakit nang pagkakahila niya pero tuwang tuwa ang loob ko dahil ito ang pinakahinihintay ko. Totoong mahal siya ni Zamrick pero mas mahal ni Zam ang anak niya at nasa sinapupunan ko yun kaya kahit na anong mangyari, ako at ako pa rin ang kakampihan nito.

“Ahas kang hayop ka! Gusto mong agawin ang asawa ko!”

Mabilis siyang hiniwalay ni Zamrick sakin at hindi sinasadyang natulak dahilan para mapaupo siya.

“MIRA! WHAT THE HELL ARE YOU DOING?” Galit na galit na sigaw nito.

Agad akong yumakap sa kaniya at umiyak kahit na natatawa ang loob ko sa nangyayari.

“Kuya, I’m sorry… hindi ko po talaga sinasadya. Maniwala naman kayo ni ate Mira sakin oh.” Humagolgol pa ako nang husto at ang naging tugon ni Zamrick sakin ay marahang paghaplos sa aking likuran.

“Shhh… it’s alright. I know hindi mo yun sinasadya. Stop crying, baka mapano kayo ng baby ko.” Sabi niya na rinig na rinig ni Mira.

“Zamrick, mas kinakampihan mo siya kesa sakin?” hindi makapaniwalang sigaw nito. “That b*tch is a snake! Hindi mo ba nakikita, inaahas ka niya sa harapan ko.”

“Mira, punong puno na ako sa ugali mo. Hindi mo ba nakita kanina na aksidente ang lahat?”

“Askidente? Hindi ako naniniwala. Sinadya ng babaeng yan ang lahat. Imposibleng hindi niya nakita yung bato kanina.”

“Shut up! I am so done with you. Kung sana binigyan mo ko ng anak, hindi tayo hahantong sa puntong ito.”

And there, yung hindi niya nasabi kahapon ay nasabi niya na ngayon. Natameme si Mira habang si Zamrick ay nagwalk-out na sa labis na inis at galit.

“Zamrick wait!” Sumunod si Mira sa kaniya at no’ng ako nalang ang naiwan, hindi ko na napigilang humagikgik.

“This is so funny,” I said at umupo sa inupuan ni Zamrick kanina. Ngunit pagkaupo ko, may kamay ang biglang humila sa akin patayo at yun ay walang iba kundi si Dickson…

My bastard husband!