LOGINNang makita ni Kael na tuluyan nang kumakain si Naya, saka lamang siya nakahinga nang maluwag. Kanina pa siya kinakabahan na baka tumanggi itong kumain dahil lamang siya ang nag-order ng pagkain.Sa totoo lang, masaya siyang makita itong kumakain nang maayos. Halatang gutom na gutom si Naya. Halos lahat ng pagkaing nasa harapan niya ay tinikman nito. Maliit ang bawat subo niya, ngunit tuloy-tuloy siyang kumakain.Hindi napigilan ni Kael na mapangiti.Naalala niya ang dating Naya na mahilig sa pagkain. Kahit gaano ka-busy sa trabaho, hindi nito hinahayaang lumipas ang isang araw nang walang masarap na pagkain.At kapag pinag-isipan talaga ni Kael, kabisado niya pa rin kung anong mga pagkain ang gusto nito.Mula sa timpla, alat, hanggang sa mga side dish, maingat niyang pinili ang lahat. Kaya hindi kataka-takang mabilis na naubos ni Naya ang laman ng plato.Nang tuluyan itong mabusog, bahagya pa itong napadighay.Agad napatingin si Naya kay Kael at bahagyang nahiya nang makitang nakangi
Agad na naging interesado si Veronica sa sinabi ng anak.“Ano ang nalaman mo?” mabilis niyang tanong. “Sabihin mo agad sa akin.”Bahagyang naningkit ang mga mata ni Ivy. “May nalaman ako tungkol sa isa sa mga negosyong hawak ni Ellen. Pagbalik niya galing Australia, pinaalis niya agad ang isang manager na matagal nang nagtatrabaho sa kanila.”Napakunot ang noo ni Veronica. “Bakit niya pinaalis?”“May nilabag daw itong rule sa trabaho. Hinipuan niya ang isang bagong waitress na college student at part-time lang nagtatrabaho roon. Palaban iyong babae at nagbanta pang tatalon sa building kapag walang ginawa ang management. Para hindi lumaki ang gulo, agad na pinaalis ni Ellen ang manager.”Biglang nagliwanag ang mga mata ni Veronica.“Napakagandang pagkakataon niyan.”Umayos siya ng upo at mabilis na nag-isip.“Ivy, hanapin mo ang lahat ng impormasyon tungkol sa manager na iyon. Matagal siyang nagtrabaho kay Ellen. Siguradong marami siyang alam tungkol sa negosyo at sa mga taong nagtatra
Nataranta rin ang mga doktor at nurse nang mawalan ng malay si Naya. Agad nila siyang inilagay sa stretcher at dinala sa examination room.Naiwan si Kael sa labas ng pinto. Mabigat siyang naupo sa isang upuan at tinakpan ang mukha gamit ang dalawang kamay. Parang biglang nawala ang lahat ng lakas sa katawan niya. Kanina lamang ay punong-puno siya ng galit, ngunit ngayon ay puro takot at pagsisisi na lamang ang natira.Hindi niya namalayang nakalapit na pala sa kaniya si Grasya.Mahinang napabuntong-hininga ang matandang babae bago nagsalita.“Sir Kael, halos dalawang araw nang hindi natutulog nang maayos si Ma’am Naya,” sabi nito. “Halos wala rin po siyang nakakain. Pabalik-balik kasi ang lagnat ni Luna. Sa sobrang pag-aalala niya, wala na siyang gana kahit pilitin namin.”Hindi gumalaw si Kael.Patuloy si Grasya, “Mahal na mahal po niya si Luna. Kahit noong bagong panganak siya, paulit-ulit namin siyang pinapahinga, pero ayaw niyang makinig. Kapag umiiyak si Luna sa gabi, agad siyang
Gustong-gusto ni Naya na kunin ang baso ng mainit na tubig sa mesa at ibuhos iyon sa mukha ni Kael.Ngunit nang tumingin siya kay Luna, pinilit niyang pigilan ang galit. Katatapos lamang kumalma ng anak sa kaniyang mga bisig. Mahina pa rin ang katawan nito at paminsan-minsan ay nanginginig dahil sa takot.Hindi niya maaaring gumawa ng anumang bagay na muling ikagugulat ng bata.Mahigpit niyang niyakap si Luna habang matalim na nakatingin kay Kael. Puno ng galit at pagkasuklam ang kaniyang mga mata.Alam ni Kael na siya ang may kasalanan. Nanatili lamang siyang nakatayo sa tabi ng pinto at hindi nangahas na lumapit. Ang matinding galit na dala niya nang sumugod sa silid ay biglang nawala nang makita niyang umiiyak ang anak nila dahil sa ginawa niya.Nakatitig siya sa maliit na mukha ni Luna. Bawat hikbi nito ay parang kutsilyong tumutusok sa kaniyang dibdib.Patuloy na inugoy ni Naya ang anak habang marahang hinahaplos ang likod nito.“Wala na, baby. Nandito si Mommy,” bulong niya. “Hi
“Sinabi mong kagagaling lang dito ni Royce?” Hindi makapaniwalang napanganga si Ivy. “Kael, sigurado ka ba?”Biglang dumilim ang mukha ni Veronica. Kumunot ang noo nito habang pilit na inuunawa ang narinig. “Matagal nang umalis si Royce. May flight siyang kailangang habulin. Paano mo siya nakitang kagagaling lang dito?”Agad na naramdaman ni Kael na may mali. Mabilis siyang tumayo mula sa upuan.“Nakasalubong ko siya sa elevator limang minuto lang ang nakalipas,” seryoso niyang sagot. “Kung ganoon, posible bang totoo ang sinabi niya?”Lalong tumalim ang mga mata ni Kael. Ipinasok niya ang isang kamay sa bulsa habang malamig na tinitingnan ang mag-ina. Ramdam sa buong silid ang bigat ng kaniyang presensya.Agad na kinabahan si Ivy. Pilit niyang itinago ang takot sa kaniyang mga mata at nagkunwaring walang alam.“Kael, ano bang nangyayari?” mahinahon niyang tanong. “Ano ang sinabi sa iyo ni Royce?”“Ano nga ang sinabi niya?” sabat ni Veronica. Hindi rin nito maitago ang kaba.Tahimik si
“Hindi kasing-inosente at kawawa si Ivy gaya ng iniisip mo,” dagdag ni Royce. “Matagal mo siyang kilala, pero mukhang hindi mo pa rin alam kung anong klase siyang tao.”Hindi na naghintay si Royce ng sagot. Tinalikuran niya si Kael at pumasok sa elevator.Habang unti-unting nagsasara ang pinto, pinagmasdan niya ang lalaking minsan niyang itinuring na tunay na kapatid.Dati, napakalalim ng tiwala nila sa isa’t isa. Marami silang napag-uusapan, nagtutulungan sila sa negosyo, at palaging nariyan ang isa kapag may problema ang isa.Walang puwang para sa duda sa kanilang pagkakaibigan.Ngunit ngayon, parang may m
Nagmadaling lumabas si Lourdes mula sa silid, bakas sa mukha ang matinding gulat habang sumisigaw.“Lindol ba ’to?! May lindol ba?!”Samantal
Sa loob ng engrandeng ballroom, hindi maalis ang tingin ni Naya kay Kael.Nakatayo ito sa gitna ng mga bisita, may hawak na wine glass habang nakangiti at maayos na inaakay si Ivy sa bawat mesa upang makipag-toast sa mga bisita. Napakagaan ng aura nito, malayo sa malamig at seryosong lalaking kilala
Nanigas si Naya sa kinatatayuan niya habang nakatitig kay Kael. Para bang huminto ang oras sa mismong sandaling iyon. Unti-unting naglaho ang ingay ng paligid hanggang ang tanging naririnig na lang niya ay ang sariling paghinga niyang nanginginig sa kaba at galit. Ang tanging malinaw lang sa kany
“Honey, one month old na si Luna, at kaka-discharge lang namin ngayon. Pwede mo ba kaming sunduin?” Mahigpit na karga ni Naya ang kanyang anak habang nakatayo sa labas ng ospital. Nakabalot si baby Luna at mahimbing na natutulog sa kanyang dibdib, tila walang kamalay-malay sa lahat ng paghihirap n







