CHAPTER 6 – Kasunduan ng Kasal

Mula nang gabing iyon sa gala, nagbago ang lahat sa pagitan nina Elena at Lance.

Wala silang aminan, pero ramdam nila ang kakaibang tensyon tuwing nagkakasalubong ang mga mata nila.

Ngunit sa loob ng tatlong araw, hindi na nila puwedeng itanggi—magiging mag-asawa na sila.

Hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa utang, sa obligasyon, at sa isang kasunduang parehong hindi nila ginusto.

Maagang dumating si Elena sa opisina ni Lance sa Monteverde Corporation.

Pinatawag siya nito para sa “pre-wedding meeting,” pero pagpasok niya, hindi bulaklak o gown ang sumalubong—kundi mga dokumento.

“What’s this?” tanong niya habang nauupo.

“Our marriage contract,” sagot ni Lance, malamig ang tono. “If we’re doing this, we’re doing it on my terms.”

Tinignan ni Elena ang makapal na papeles.

Tatlong pahina lang dapat ‘yon, pero parang kontrata ng isang kumpanya.

“Terms and conditions?” napatawa siya. “Akala ko kasal, hindi employment.”

“It’s both,” sagot ni Lance, walang halong biro. “I’m protecting you… and myself.”

Nagtaas siya ng kilay. “Protecting me? Or controlling me?”

Lance leaned forward, tinitigan siya sa mata.

“You think I’m the kind of man who needs control, Ms. Cruz?”

“No,” sagot niya, bahagyang ngumiti. “You’re the kind of man who hates losing.”

Tahimik. Pero sa pagitan ng mga titig nila, parang may apoy na nakatago sa ilalim ng bawat salita.

Clause No. 1:
Elena Cruz shall reside in the Monteverde Mansion for the duration of the marriage.

“So I can’t go home?” tanong niya.

“You don’t have a home to go back to,” sagot ni Lance, matter-of-fact.

Tumalim ang tingin niya. “You didn’t have to say it like that.”

“Then don’t make me remind you why we’re here.”

Pinigilan ni Elena ang luha. Hindi siya papatalo.

“Fine. I’ll stay. But only because I want to, not because you said so.”

Clause No. 2:
No emotional involvement shall interfere with the purpose of this union.

Natawa si Elena. “No emotional involvement? So bawal magmahal?”

“Exactly,” sabi ni Lance, sabay pirma sa papel. “This is business, not romance.”

“Then why are we even pretending?” balik niya. “Why the act, the gala, the holding hands?”

“Because appearances matter,” sagot ni Lance. “And I can’t afford a scandal.”

Napangiti si Elena, mapait. “So I’m just your human shield.”

“You’re more than that,” sabi niya, halos pabulong. “But let’s not complicate things.”

Sa loob-loob niya, gusto niyang sumigaw.
Then why does it feel complicated already?

Clause No. 3:
The union shall remain valid for a minimum of one year. Divorce or annulment shall not be filed within that period.

“One year?” tanong niya. “So para lang akong nakatali sa’yo ng kontrata?”

“Exactly one year,” sagot ni Lance. “After that, you’re free to go. You’ll have your own money, your own name cleared.”

“And you?” tanong niya. “What will you have after that?”

“Peace,” sagot ni Lance. Pero sa tono nito, parang hindi siya kumbinsido.

Tahimik silang dalawa.

Walang gustong maunang magsalita, dahil pareho nilang alam—kahit kontrata lang ito, hindi na lang basta papel ang nakataya.

Habang pumipirma siya, nanginginig ang kamay ni Elena.

Isang pirma lang, at magiging asawa siya ng lalaking kinaiinisan niya… at unti-unti na ring gusto.

Ang hirap tanggapin.

Ang hirap itago.

Pag-angat niya ng tingin, nakatingin si Lance sa kanya.

“You don’t have to do this,” sabi nito.

“Too late,” sagot niya, sabay pirma. “Ginusto ko ‘to.”

Ngumiti si Lance, mahina.

“I don’t believe that.”

“Then don’t,” balik niya. “Basta pag nasaktan ako, bawal kang makialam. Clause number four: no sympathy.”

Napatawa si Lance. “You’re making your own rules now?”

“I’ve always had my own rules, Mr. Monteverde. Hindi lang ako pinapakinggan.”

 

The Wedding Day

Tahimik ang buong Monteverde estate.

Walang engrandeng simbahan, walang mamahaling entourage—civil wedding lang, sa loob ng hardin ng mansyon.

Simpleng white dress lang ang suot ni Elena, pero mas lalo siyang kumikinang sa ilalim ng araw.

Si Lance, naka-classic black suit, pero may kakaibang titig—parang hindi CEO, parang lalaking nakatingin sa babae, hindi sa deal.

Pagharap nila sa officiant, halos hindi huminga si Elena.

Ang kamay niya, malamig, pero nang hawakan ni Lance, unti-unting uminit.

“Do you, Lance Monteverde, take Elena Cruz…”

Tumingin siya kay Elena, diretso sa mata.

“I do.”

Pagdating ng sagot niya, mahina pero totoo:

“I do.”

Sa isang iglap, natapos ang seremonya.

Nagpalakpakan ang iilang bisitang naroon.

Pero sa loob ni Elena, parang may bagyong sumabog—halo ng kaba, saya, at takot.

Nang maglakad sila palabas ng altar, bumulong si Lance:

“You’re mine now.”

Napahinto si Elena.

“For one year,” sabi niya, malamig pero nanginginig ang boses.

Ngumiti si Lance. “We’ll see.”

Sa reception, iilang tao lang ang nandoon—business partners ni Lance at ilang empleyado.

Naroon din si Cassandra, nakaupo sa likod, nakangiti pero halatang nagngingitngit.

Lumapit siya kay Lance habang nag-uusap ito sa ilang investors.

“Congrats, darling,” sabi ni Cassandra, puno ng lason ang boses. “How sweet of you to marry your maid.”

“Ex-maid,” sabat ni Elena, lumapit mula sa likod. “And future CEO’s wife.”

Tahimik ang paligid.

Halos matigilan si Cassandra.

Ngumisi si Lance, halatang pinipigilang matawa.

“You heard the lady,” sabi niya. “Show some respect, Cassandra.”

Umalis si Cassandra, pero halatang may binabalak.

Samantalang si Elena, nagtagumpay sa unang round ng laban—pero alam niyang hindi pa tapos.

Pagbalik nila sa kwarto, tahimik ang gabi.

Parehong pagod, parehong nag-iisip.

Nakaupo si Elena sa gilid ng kama, suot pa rin ang wedding dress niya.

Pumasok si Lance, bitbit ang dalawang baso ng wine.

“Congratulations, Mrs. Monteverde,” sabi niya, sabay abot ng baso.

“Don’t call me that,” sagot ni Elena, pero tinanggap din niya.

“Why not? It’s legal now.”

“Legal doesn’t mean real,” sabi niya, sabay lagok ng wine.

“Then make it real,” bulong ni Lance. “Kung kontrata lang ‘to, bakit nanginginig ka tuwing nasa tabi ko?”

“Because you’re impossible,” balik ni Elena, sabay tayo.

“And you love a challenge,” sagot ni Lance, lumapit nang dahan-dahan.

Hanggang sa halos magdikit ang labi nila—

pero tumalikod si Elena.

“Rule number five,” sabi niya, mahina pero mariin. “No kissing. No touching. No falling in love.”

Tumigil si Lance, napangiti.

“Then let’s see who breaks the rules first.”

At sa katahimikan ng gabi, alam nilang pareho silang talo—

dahil kahit hindi pa nagsisimula ang kasal,

ang puso nila ay matagal nang naglalaro ng apoy.