บทที่ 1 ความฝันของยาหยี

บทที่ 1 ความฝันของยาหยี

เขาว่ากันว่า ‘พรหมลิขิต’ มักเกิดขึ้นในเวลาที่ทุกอย่างเป็นใจ อาจเป็นเรื่องบังเอิญ หรืออุบัติเหตุเล็กๆ ที่ดูเหมือนถูกกำหนดไว้แล้ว ต่อให้อยู่ไกลกันคนละฟากฟ้า ก็อาจหมุนเวียนกลับมาพบกันจนได้

แต่สำหรับเธอ นี่ไม่ใช่พรหมลิขิต… มันคือความซวยชัดๆ!

เธอท้อง ใช่… เธอกำลังตั้งท้อง แต่เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของคนรัก กลับเป็นของผู้ชายตัวโตที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน! เขาเป็นตัวอันตราย และที่สำคัญเป็นตัวซวยของเธอ!

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

07:00 น. | คอนโดหรู

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้โสตประสาทของ เดย์ตัน ค่อยๆ ตื่นตัว หลังจากเมื่อคืนเขาเมาหนักในงานเลี้ยงวันเกิดของรุ่นพี่

“แม่ง!” เสียงพร่าห้าวสบถออกมาพร้อมกับร่างกายกำยำกึ่งเปลือยที่ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินงัวเงียไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด “อะไรของมึง! มากวนกูแต่เช้า อยากตายหรือไง?”

“แต่นายมีนัดที่โรงพยาบาลวันนี้นะครับ” เสียงลูกน้องที่ยืนตัวลีบอยู่หน้าห้อง ทำให้เดย์ตันหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว

“นัด?” เมื่อได้ยินคำนั้น ภาพความทรงจำจากครั้งที่เขาไปปรึกษาหมอก็แวบเข้ามาในหัวทันที “อา… แล้วจะเก็บได้ไหมวะ? กูเพิ่งแดกเหล้ามา”

“เอ่อ… ผมว่านายไปปรึกษาหมอก่อนดีกว่าครับ เท่าที่รู้ น้ำเชื้อเก็บได้”

“แล้วถ้ามันไม่แข็งแรงล่ะ?”

“แข็งแรงแน่นอนครับ ขนาดนายซัดเหล้าเป็นลิตรๆ ยังไม่มีอะไรสะเทือนเลย”

“นี่มึงย้อนกูเหรอ?”

“เปล่าครับ!”

เดย์ตันยังรู้สึกง่วงอยู่เต็มตา เขาลืมไปเสียสนิทว่าต้องไปหาหมอตามนัด ไม่ใช่เพราะป่วย แต่เพื่อ ‘เก็บน้ำเชื้อ’ ไว้สำหรับอนาคต เพราะอายุเขาเริ่มมากขึ้นทุกปี หากวันหนึ่งแต่งงานมีเมีย แล้วไม่มีแรงปั๊มลูก ก็จะได้ใช้น้ำเชื้อที่ฝากไว้ปฏิสนธิกับไข่แทน

“ให้สิบนาที เดี๋ยวลงไป”

“ครับนาย”

08:20 น. | โรงพยาบาลเอกชน

เดย์ตันไปถึงโรงพยาบาลช้ากว่ากำหนดยี่สิบนาที แต่หมอเจ้าของไข้ยังรออยู่ เขาจึงได้เข้าพบโดยไม่เสียเวลารอ

“ผมเกรงว่าน้ำเชื้ออาจไม่แข็งแรงนะครับ เพราะคุณเดย์เพิ่งดื่มแอลกอฮอล์มา และพักผ่อนไม่เพียงพอ”

“แข็งแรงสิหมอ! บรรพบุรุษผมลูกดกกันทั้งนั้น” ถึงจะย้อนแย้งไปหน่อย เพราะพ่อแม่เขามีลูกแค่คนเดียวก็ตาม “เชื่อผมเถอะน่า หมอ”

08:40 น. | อีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาล

หากถามว่าความฝันของผู้หญิงคนหนึ่งคืออะไร? ‘ลูก’ เธออยากมีลูก อยากเป็นแม่คน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ยาหยีพยายามรบเร้าให้แฟนหนุ่มพามาโรงพยาบาลวันนี้ เพื่อทำการเก็บไข่… โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ชีวิตของเธอและผู้ชายคนนั้น… กำลังจะเกี่ยวพันกันอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง!

ภายในห้องเก็บไข่ที่แสงไฟสว่างจ้า เครื่องมือแพทย์วางเรียงรายอยู่รอบตัว ยาหยีนอนอยู่บนเตียงในชุดคนไข้ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวัง ทั้งที่บนใบหน้ายังแสดงออกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อยจากกระบวนการทางการแพทย์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

คุณหมอหญิงคนเดิม ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ ยิ้มละไมพลางยื่นมือมาแตะแขนเบาๆ

“ไข่สุกสามสิบใบเลยนะคะคุณยาหยี สมบูรณ์มากค่ะ นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีมากจริงๆ”

ยาหยียิ้มทั้งน้ำตา ความรู้สึกตื้นตันแล่นวูบในอก นี่คืออีกก้าวหนึ่งของความฝันที่เธอรอคอยมานาน… การได้เป็นแม่ แต่เมื่อสายตาเธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเขากลับตึงเครียด แววตานั้นไม่ใช่ความดีใจอย่างที่เธอคาดหวัง

“สามสิบใบ…” เขาทวนเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจ และพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งลังเล กึ่งตัดพ้อ “มันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ…ครับ”

ยาหยีขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่แน่ใจในน้ำเสียงนั้น แต่ก่อนจะได้เอ่ยถาม เขาก็พูดต่อราวกับพยายามหาทางหนีจากความจริงที่คืบคลานเข้ามา

“หยี… เราก็แค่… ลองเก็บไว้เฉยๆ ก่อนใช่ไหม ยังไม่ได้จะใช้ตอนนี้ จริงไหม?” เขาหลบตา เหมือนไม่กล้าสบกับสายตาของเธอ “พี่แค่… ยังไม่แน่ใจว่าพร้อมจะเป็นพ่อคน… มันเร็วไปหน่อยไหม…”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นสาดใส่กลางอกยาหยี แม้จะยังพยายามฝืนยิ้ม แต่หัวใจเธอก็สั่นไหว ห้องที่เคยอบอุ่นด้วยความฝันและความหวัง บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความคลุมเครือแห่งความไม่แน่นอน และเธอเริ่มตระหนักว่า… ความฝันของเธอ อาจไม่ใช่ความฝันเดียวกับผู้ชายที่เธอรักอีกต่อไปแล้ว

“เอาไว้เราค่อยคุยกันอีกทีก็ได้นะคะพี่ลี หยีก็แค่มาเก็บไว้ เผื่อเราอายุเยอะไปกว่านี้แล้วไม่มีแรงปั๊มลูกไง” เธอพยายามสร้างบรรยากาศในห้องไม่ให้ตึงเครียดเกินไป และเสียงหัวเราะของผู้ช่วยหมอและหมอก็ดังขึ้นเบาๆ

“เป็นการวางแผนที่ดีมากเลยค่ะ” หมอสาวส่งยิ้มให้ทั้งสองคนได้เบาใจ จากนั้นก็ให้ยาหยีไปพักฟื้นที่ห้องพักฟื้นก่อน

ระหว่างทางที่เข็นเตียงเธอไปยังห้องพักฟื้น เดย์ตันกับลูกน้องก็เดินสวนมาพอดี เขาปรายตามองยาหยีและแฟนหนุ่มของเธอครู่หนึ่งก่อนเสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

“เออๆ กูรู้แล้วๆ มึงรอนิดรอหน่อยจะตายให้ได้เลยเหรอวะชีวิน”

(รอนิดรอหน่อยอะไรของมึง กูมารอมึงจะยี่สิบนาทีแล้ว ดีนะกูราวน์คนไข้เสร็จแล้ว)

“เออๆ เดี๋ยวรีบไป”

เดย์ตันเดินเลยไปเพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะหยุดชะงัก เสียงรองเท้าหนังขัดเงาของเขาดังสะท้อนกับพื้นกระเบื้องในโถงทางเดินที่เงียบสงัด เขาหันกลับไปมองแผ่นหลังของยาหยีที่ถูกเข็นเข้าไปในลิฟต์ช้าๆ ดวงตาคมใต้กรอบแว่นสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่แม้เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต

(เฮ้ย มึงจะยืนเหม่ออีกนานไหมวะ!) เสียงชีวินดังลอดโทรศัพท์ที่ยังถือค้างไว้ในมือเรียกเขากลับสู่โลกความจริง

เดย์ตันสะบัดหน้าเบาๆ เหมือนจะปัดไล่ความคิดไร้สาระ จากนั้นเขาก็ออกเดินอีกครั้ง แต่คราวนี้ฝีเท้าเร่งเร็วกว่าเดิม สายตาเรียบนิ่งมุ่งตรงไปข้างหน้า