CHAPTER 2

SERAFINA'S POV

Pagkababa ko mula sa second floor, hindi ko napigilang mapahinto sandali sa gitna ng grand staircase.

Okay.

I knew the Carvajals were rich, pero ibang level pala ang mayaman kapag isa kang Carvajal. The mansion was enormous. Halos parang hotel ang laki. Makintab ang marble floors, at bawat hakbang ko ay umaalingawngaw sa malawak na hallway. Sa magkabilang gilid ay may mga mamahaling painting na hindi ko kayang tantiyahin ang presyo. May crystal chandeliers na nakasabit sa mataas na kisame, habang ang mga malalaking bintana ay tinatamaan ng sikat ng araw.

May mga servants na tahimik na naglilibot sa paligid. Everything screamed wealth, power and old money.

Naalala ko ang nabasa ko tungkol sa pamilya Carvajal. Hindi lang basta mayaman ang pamilya nila. They practically owned half of the city's businesses.

The Carvajal Group had investments in real estate, luxury hotels, private hospitals, construction companies, and several high-end retail brands.

May sariling shipping company din sila at malaking stake sa financial sector.

Kung tutuusin, kahit saan ako tumingin sa lungsod, may posibilidad na may negosyo ang pamilya Carvajal.

They were considered the second wealthiest family in the city.

Second.

Hindi first.

Dahil may isang pangalan na mas nangingibabaw sa mundo ng negosyo. Isang lalaking halos lahat ng malaking negosyante ay kilala. Isang lalaking mas makapangyarihan kaysa sa karamihan ng mga tycoon.

Pero hindi ko muna iyon inisip. Hindi ko kailangan ng dagdag na problema. Mas importante munang intindihin ang buhay na bigla kong minana. At kasama roon, ang relasyon ko kay Enzo.

Habang naglalakad ako patungo sa dining area, bigla kong naalala ang backstory ni Serafina. Hindi ako tunay na kadugo ng pamilya Carvajal. Adopted Goddaughter ako ni Granny Felicia.

Si Granny Felicia ang matandang nag-alaga sa akin matapos niya akong mapulot sa lansangan noong sampung taong gulang pa lamang ako. Mahal na mahal ako ng matanda at itinuring niya akong tunay na apo.

Bago siya pumanaw, mayroon siyang isang huling kahilingan - ang makapagpakasal ako sa kanyang apo, si Lorenzo Carvajal.

Hindi lang pala iyon basta kahilingan.

Isa pala itong kasunduan na iniwan ni Granny Felicia para sa pamilya Carvajal. Kapag hindi natuloy ang kasal namin ni Enzo, hindi siya maaaring maging head of the family at mamuno sa Carvajal Group.

Kaya kahit hindi niya ako mahal, wala siyang nagawa kundi pakasalan ako.

At ako naman?

Dahil sa pagmamahal ko kay Granny Felicia at sa pangakong hindi ko siya bibiguin… Tinanggap ko ang lalaking hindi naman ako kailanman pinili. At kahit paulit-ulit niya akong saktan. Kahit hayagan niyang kasama si Tiana. Tiniis ko ang lahat.

Napailing ako.

“Girl…”

Mahina akong napabuntong-hininga.

“I understand keeping a promise.”

Huminto ako sandali.

“But dying for it?”

I shook my head.

“No way.”

Hindi ko alam kung saan ako dapat humanga sa original Serafina. Sa loyalty? Sa patience? O sa kakayahan niyang magtiis na parang may unlimited supply ng pasensya.

Hindi ko kayang gawin iyon. Hindi ako ang taong nangakong maghihintay sa isang lalaking ayaw naman sa akin. Kung gusto ni Enzo ng kalayaan, ibibigay ko sa kanya. Actually… mas magiging masaya pa ako.

Pagpasok ko sa dining area, nakita ko agad ang asawa ni Serafina err- ang asawa ko pala. Naroon na siya sa mahabang hapag-kainan.

Tahimik na kumakain habang may hawak na cellphone sa kabilang kamay. Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang pumasok ako.

Ilang segundo akong nakatayo. Then I took the seat across from him. Since hindi naman niya ako pinapansin. Malaya ko siyang napagmasdan.

At… Infairness. Hindi naman pangit ang asawa ko. Actually, gwapo siya at bagay sa kanya ang formal clothes.

Sure thing, male lead material.

Kung romance novel ito na hindi ko binabasa bilang isang betrayed wife, baka kinikilig pa ako. Pero dahil alam ko ang buong kuwento?

Huwag na uy, red flag! Gwapo nga, manloloko naman.

“Good morning.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi siya sumagot.

Wow.

“Good morning,” ulit ko.

This time, bahagya siyang tumingin sa akin.

“Morning.”

Then bumalik agad ang tingin niya sa tablet. I stared at him.

“That's it?”

“What?”

“Nothing.”

Tahimik akong kumuha ng pagkain.

Okay, so this was how our marriage worked. He barely noticed me. And the original Serafina was used to it. But I wasn't. Kaya kailangan kong maging maingat. I had just decided to rewrite my life.

Hindi ibig sabihin noon na puwede akong biglang magwala. I needed to understand the rules first. At mukhang kailangan kong pag-aralan ang mundong ito nang mabuti.

Tahimik kaming kumain, until Enzo suddenly spoke.

“I won't be coming home tonight.”

I stopped chewing. I slowly looked at him. He didn't even bother looking at me.

“Why?”

“It's my friend's birthday.”

I waited. Then he added casually,

“Tiana's birthday.”

My fingers tightened around the glass in my hand.

Of course. Tiana. I knew this scene. I remembered this chapter from the novel. This was the beginning. The night Enzo would officially cross the line with Tiana.

In the original story, Serafina had cried when he told her. She had begged him not to go. And he had left anyway.

But I wasn't the original Serafina.

At least… I thought I wasn't.

Dahan-dahan kong binaba ang hawak kong kubyertos.

“So you're spending the night with her?”

Enzo finally looked at me.

“She's my friend.”

I almost laughed. Friend? May friend bang dahilan para hindi umuwi sa sariling asawa?

I felt anger rising inside me. I knew what happened next. I knew exactly where this night would lead.

And suddenly, I couldn't take it anymore.

Padabog kong ibinaba ang baso sa mesa. Nagulat si Enzo. His eyes immediately went to me.

“What?”

Tumayo ako. Bumilis ang tibok ng puso ko, hindi dahil sa kung anoman kundi dahil sa galit.

“Alam ko kung ano ang meron sa inyong dalawa.”

Nakita kong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Humigpit ang pagkakahawak ko sa baso.

“You think I don't know?”

Lumapit ako sa kanya. Every step made my anger grow.

“You're cheating on me.”

His brows furrowed.

“Serafina-”

“Kung gusto mo siya, fine! Makikipag-divorce ako sa-”

Bigla akong napatigil. Nanigas ang buong katawan ko. Nanlaki ang mga mata ko.

“What…?”

Sinubukan kong gumalaw pero hindi ko magawa. Sinubukan kong itaas ang isang paa ko pero nanatili akong nanigas.

My mouth opened. Walang lumabas na salita.

“Wh-what…”

My throat felt locked. Parang may invisible force na humahawak sa katawan ko. Then my hand began trembling.

“No…”

Sinubukan ko ulit magsalita pero walang lumabas. My fingers suddenly loosened. The glass slipped.

Tumapon ang malamig na juice sa damit ko. Nanlaki ang mga mata ko. Nakatayo lang ako roon, nanginginig, habang nakatingin kay Enzo na halatang naguguluhan.

“What is this?!”

Humihingal ako.

“Is this…” I looked around helplessly. “Is this the result of defying the story plot line?!”

Walang sumagot. But deep inside, I already knew. The story wasn't just a story. It had rules. And apparently… I had just broken one.