CHAPTER 3

SERAFINA'S POV

It had been several months since I transmigrated into the world of The Betrayed Wife.

At sa loob ng ilang buwang iyon, may isang bagay akong natutunan. Hindi ko kayang basta-bastang baguhin ang kuwento.

Noong una, akala ko madali lang.

Ako na si Serafina Carvajal ngayon. Alam ko ang buong kuwento. Alam ko kung sino ang manloloko, sino ang traydor, at kung sino ang mga taong sasaktan ako.

Kaya ang plano ko?

Simple lang, babaguhin ko ang lahat. Hindi ako magpapakatanga. Hindi ako iiyak para kay Enzo. Hindi ko hahayaan apihin ako ng mga kontrabida sa kwentong ito.

At higit sa lahat, hindi ako mamamatay.

But it seemed that this novel had plans of its own because after several attempts to change the important events, I discovered something that was never written in the novel I had read.

May rules ang story.

At ang pinakamasamang bahagi?

Kailangan kong sundin ang mga importanteng eksena. Kailangan kong gawin ang mga bagay na ginawa ng orihinal na Serafina. Kailangan kong sundin ang mga pangyayaring nakasulat sa nobela. I couldn't simply defy the plot. Hindi ko puwedeng basta baguhin ang isang eksena dahil lang hindi ko gusto ang mangyayari.

Dahil kapag ginawa ko yun, may kaparusahan.

The first time I tried to leave the Carvajal mansion before the original Serafina was supposed to, biglang nanigas ang mga binti ko. Hindi ako makalakad.

The second time I tried refusing one of Enzo's orders, parang may humawak sa lalamunan ko. I opened my mouth but no sound came out.

At ang pinakamatinding nangyari?

Noong sinubukan kong sabihin kay Enzo na gusto ko nang makipag-divorce. Biglang nanigas ang buong katawan ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Parang may kung anong puwersang kumokontrol sa bawat parte ng katawan ko. Nanginginig ang kamay ko hanggang sa mabitawan ko ang basong hawak ko.

At doon ko naintindihan. I wasn't just inside a novel. I was trapped inside its storyline.

Kung may eksenang nakasulat sa nobela, kailangan kong gampanan ang role ko. Kung may pangyayaring kailangang mangyari, hindi ko ito puwedeng basta pigilan. Kung may linya ang orihinal na Serafina na kailangan niyang sabihin… I had to say it.

Otherwise, may kaparusahan na naghihintay sa akin.

Minsan, nawawalan ako ng boses. Minsan, hindi ko maigalaw ang katawan ko. At minsan, pakiramdam ko ay para akong isang puppet na hinihila pabalik sa tamang direksiyon.

Kaya wala akong nagawa kundi sundin ang story plot. Kailangan kong umarte. Kailangan kong maging Serafina na kilala ng lahat. Tahimik, mahinhin, masunurin, submissive. Ang babaeng laging nakayuko. Ang babaeng laging nagsasabing yes.

Kahit sa loob-loob ko, gusto ko nang ihampas ang flower vase sa ulo ng asawa ko.

Pero hindi ibig sabihin noon na sumusuko na ako.

No. I was only playing the part. Dahil habang sinusunod ko ang kuwento, pinag-aaralan ko rin ito. Every scene. Every betrayal.nEvery important event. Alam ko ang mga mangyayari dahil nabasa ko na ang lahat. At habang wala pa akong paraan para tuluyang baguhin ang ending… I would wait. I would observe.

And someday, I would find the loophole.

Dahil isang bagay ang sigurado. Hindi ako papayag na mamatay bilang si Serafina Carvajal.

_____

“Smile, Sera.”

Mahina ang boses ni Enzo sa tabi ko. Napatingin ako sa kanya. He wasn't even looking at me. Busy siyang nakikipagtawanan sa mga kaibigan niya habang hawak ang wine glass sa isang kamay. Ang kabilang kamay niya ay kaswal na nakapatong sa likod ng upuan ni Tiana.

Tiana Mojar, his friend.

Right.

I lowered my gaze and obediently smiled.

“Yes.”

Iyon lang ang isinagot ko. Because that was what Serafina Carvajal was known for.

Nasa isang grand ballroom kami para sa birthday celebration ng isa sa mga kilala sa business world, ang matandang matriarch ng pamilya Rufino.

Saanman ako tumingin, puro mayayamang bisita ang nakikita ko, suot ang mga mamahaling gown at suits.

Kumikislap ang malalaking crystal chandeliers sa kisame. Tahimik namang umiikot ang mga waiter habang may dalang champagne at trays of expensive hors d'oeuvres.

At ako?

Nasa tabi lang ako ng asawa ko.

Quiet. Invisible. Exactly how everyone expected me to be.

“Enzo, your wife is really quiet tonight,” panunukso ng isa sa mga kaibigan niya.

Tumawa si Enzo.

“She’s always like that.”

Dahan-dahan ko siyang tiningnan.

Sa wakas ay napatingin din siya sa akin bago kaswal na nagkibit-balikat.

“She doesn't really have much to say.”

Nagtawanan ang mga kaibigan niya. Humigpit ang pagkakahawak ko sa wine glass.

Oh. So that's how we're doing this tonight?

I smiled politely.

Inside my head, however...

Wow. Thank you, dear husband. Napaka-romantic mo naman.

“She's too obedient,” komento ng isa pang lalaki. “You're lucky, Enzo. My wife argues with me about everything.”

Tumawa si Enzo.

“You have no idea.”

Tumingin siyang muli sa akin.

“Serafina never argues. Kahit ano sabihin ko, she just agrees.”

Tawa nang tawa si Tiana sa tabi niya.

“That’s because Sera is such a good wife.”

Good wife?

I nearly snorted. Kung alam lang ng mga ito kung ilang beses ko nang naisip na ihagis ang wine glass na hawak sa mukha ni Enzo.

Pero nanatili akong tahimik. Because the original Serafina would never do that.

And right now… I had to play her part.

“Serafina.”

Napalingon ako nang marinig ang boses ni Enzo. Bahagyang nakakunot ang noo niya.

“Why are you standing there like that? Come closer.”

“Yes.”

Lumapit ako. Agad na isiniksik ni Tiana ang sarili sa tabi ni Enzo at ipinulupot ang braso sa kanya.

I stared at them. Her body was practically pressed against my husband's side.

Napataas ang isang kilay ko. Kaibigan lang daw.

May kaibigan bang halos lumingkis sa katawan ng asawa ng iba?

Apparently, meron. And apparently, I was supposed to smile about it.

“Sera,” matamis na sabi ni Tiana, “don't look so serious.”

“I’m not.”

“Really?” Bahagya niyang ikiniling ang ulo. “You look jealous.”

Nagtawanan ang mga taong nakapaligid sa amin.

Ngumisi si Enzo.

“She's not jealous.”

Kaswal niyang tinapik ang kamay ni Tiana.

“Serafina trusts me.”

Ngumiti ako.

“Yes.”

Pero sa loob ko...

Trust you? I trust a cockroach more.

Biglang sumimangot si Enzo.

“You should smile more. You're making me look bad.”

Napayuko ako.

“Sorry.”

“There.” Humarap siya sa mga kaibigan niya. “That's what I mean. She says sorry for everything.”

Muli silang nagtawanan. I kept my expression blank. Pero sa ilalim ng mesa, nakakuyom ang mga daliri ko.

One day. One glorious day, Enzo Carvajal... I will smile while watching your entire life collapse.

Nagpatuloy ang party. Isang oras kong tiniis ang panonood kay Enzo habang nakikipag-usap at nakikipagtawanan sa mga kaibigan niya, samantalang si Tiana ay parang permanenteng nakadikit sa tabi nito.

Sa wakas, marahan akong nagpaalam.

“I'll go outside for some fresh air.”

Halos hindi man lang ako nilingon ni Enzo.

“Fine. Don't wander too far.”

Tumango ako.

“Yes.”

Pagkalabas ko ng ballroom, agad na nawala ang pilit kong ngiti. Naglakad ako papunta sa garden. Sinalubong ako ng malamig na hangin.

Finally... Peace.

Huminto ako sa ilalim ng malaking puno at tumingin pabalik sa maliwanag na ballroom.

Nalukot ang mukha ko at nagsalita.

“Enzo Carvajal…”

Humigpit ang panga ko.

“You cheating, shameless, useless excuse for a husband.”

Tinadyakan ko ang halaman na nasa tabi.

“You think I'm boring?”

Patuloy kong sinipa ang nananahimik na mga halaman.

“You think I'll always say yes? Sa tingin mo hindi ko alam ang pinag-gagagawa mo kasama ang kabit mong mukhang nginudngod sa bandehadong sili sa pula ng nguso?”

Pinag ekis ko ang mga braso ko.

“Hintayin mo, kapag ako nakalaya sa pesteng plot na ito.”

A dark smile appeared on my lips.

“Sinusumpa ko, lintik lang ang walang ganti!” gigil na sabi ko at malakas na sinipa ang katawan ng puno sa tabi ko.

Pero dahil matigas iyon, nasaktan ako at mangiyak ngiyak na napaungol sa sakit.

"Aww!! Ang sakit.. kasalanan ito ng Enzo na iyon!!"

Meanwhile, I failed to notice the person standing in the distance, hidden among the shadows.

Someone had heard me.

Someone had been watching.

And in the silence of the garden, a low, slightly amused voice finally broke through the stillness.

“Interesting.”