Chapter 2

HINDI nangyari ang hiling kong maglaho na lamang kaya ako na lang ang tumalikod at umalis. Pero marahas na hinablot ng ama ko ang isa kong braso at saka ako itinulak.

Pumutok ang noo ko nang tumama iyon sa kanto ng mesa matapos na mawalan ako ng balanse at matumba. Pero hindi ko man lang kinakitaan ng pagkabahala ang lahat. Para ngang natutuwa pa ang mga ito.

"Hanggang naririto ka sa pamamahay na ito, batas ko ang masusunod dito! Kung gusto mong umalis, pakasalan mo si Damian!"

Napapikit ako habang nasasapo ko ang dumugo nang noo ko. Hindi ko ramdam ang sakit niyon kundi ang walang puso na pagtrato sa akin ni Papa. Wala nang mas sasakit doon.

Kaibigan nito si Mr. Damian Cheng. Isang matandang Chinese national na may-ari ng ilang sabungan at manukan sa lugar namin. Hindi pa ito nakuntento sa anim na mistress at gusto pa akong isama sa mga koleksiyon nito. Nagpakita ito ng interes sa akin noong minsan itong dumalaw sa papa ko.

"Kapag pinakasalan mo siya, bayad na ang mga utang ko sa kanya at bayad ka na rin sa amin. At magbibigay pa raw siya nang malaking halaga para pang-negosyo ng mga kapatid mo."

Nanghihina man ako dahil sa halo-halong mga emosyon na nararamdaman ko, pinilit ko pa ring tumayo. Sumusuko na ako. Hindi ko na kaya. Umabot na ang pagtitiis ko sa hangganan.

"Sige. Pakakasalan ko siya."

Kasal sa legal na asawa si Mr. Cheng. At nasa China ito. Pera lang ang katapat sa muling pagpapakasal nito sa kahit sino man na babae na magustuham nito.

"Talaga?"

Nakita ko na huminahon si Papa at natuwa naman ang pamilya ko. "Oo."

"Sasabihin ko agad kay Damian."

"Pero..." Hinintay ko munang lumingon si Papa nang tumalikod na ito at akto nang aalis, "Patay na akong haharap sa altar."

"Gusto mong ako mismo ang pumatay sa 'yo?" sigaw ng madrasta ko.

Tinungo ko ang kusina at kinuha ko ang isa sa mga kutsily○ sa drawer. "Heto. I****k mo iyan mismo sa puso ko para siguradong patay agad ako dahil kayo rin lang ang magagastusan kapag nagtagal ako sa ospital."

"Aba, matapang ka na."

Sinundan ko ng tingin ang pagtungo sa harapan ko ng madrasta ko. Kinuha niya ang kutsily○ at saka binaliktad iyon bago ibinalik sa kamay ko. Lumikha ng hiwa ang talim niyon sa palad ko. At napaigtad ako sa sakit.

Napasulyap ako kay Papa. Umiwas ito ng tingin at mas pinili nitong maupo kaysa awatin o sawayin ang asawa.

Ang dalawa sa tatlo kong kapatid ay dumating din, pero pinanood lang nila ang nangyayari. Ang mga hipag ko ay bumalik sa labas at sigurado na inulan na naman ng tsismis ang mga kapitbahay na ako ang masama.

"Makakaalis ka lang dito kapag ikinasal ka na. Kaya hanggang wala pang lalaki ang magtitiyaga sa 'yo, bubuhayin mo ang pamilyang ito."

Alam na alam nila ang kahinaan ko. Ang pumasok sa isang relasyon. I hate being in a relationship lalo na ang magpatali sa lalaki habangbuhay. Because I never once believed that true love and forever exist. Walang ganoon sa mundo. Everything is already predetermined. I just need to go with the flow of life.

"Pa'no ba iyan? Mukhang lahat tayo rito magiging pabigat na dahil natanggal na ako sa trabaho."

"Ano?!" bulalas ng lahat.

Nakita ko si Papa na napatayo. Parang gusto na naman nito akong saktan dahil sa sinabi kong masamang balita.

"Sino na ngayon ang aako ng mga responsibilidad sa pamilyang ito?"

"Maghanap ka ng trabaho!" sagot ni Papa sa akin. Hindi man lamang nito tinanong kung bakit ako natanggal. "Marami pa riyan. Maghanap ka nang mas mataas ang sahod. Nakapagtapos ka ng kolehiyo kaya dapat magandang posisyon sa kompanya ang mapasukan mo. Hindi 'yong basta ka na lang nagtitiyaga sa kung ano lang ang bakante."

Nakapagtapos nga ako ng pag-aaral, pero sa sarili ko namang pagsisikap. Wala roong naiambag ang pamilya ko. Wala rin silang maiaambag dahil madalas sabihin sa akin ng madrasta ko noon na mas uunahin niya ang sariling mga anak.

Tumalikod na ako.

"Saan ka pupunta?"

Hindi ko pinansin ang madrasta at Papa ko na humabol pa sa paglabas ko.

"Hindi pa kumakain ang mga tao rito!"

Tumigil ako sa paghakbang at saka ko uli hinarap ang madrasta ko. Sinulyapan ko rin si Papa na punong-puno nang pagkamuhi. Kasusuklaman ko ito habangbuhay.

"Mamamatay pala kayo nang wala ako, sana ginandahan niyo na ang pagtrato sa akin."

"Ikaw -"

Maagap kong nahawakan ang kamay ng madrasta ko nang paliliparin sana niya ang palad sa pisngi ko. Ubos na ubos na ang pasensiya ko sa kanila.

"Tama na! Sawang-sawa na ako sainyo!"

Wala na akong pakialam sa lakas ng boses ko o pag-usisa ng mga nag-uumpukan na kapitbahay sa labas ng aming bakuran.

Isa lang ang kinakapitan ko kaya hindi ako makaalis-alis sa bahay na iyon. Dahil alam ni Papa kung nasaan si Mama. Nangako itong sasabihin sa akin ang kinaroroonan niya kapag nabayaran ko na lahat nang utang nito. Pero hindi ito nauubusan ng utang. Dumadagdag pa hanggang ako na ang umako sa dapat ay responsabilidad nito sa pamilya.

"At anong gagawin mo?" singhal ng madrasta ko.

"Aalis na ako rito at hinding-hindi niyo na ako makikita kahit kailan!"

Hindi na ako nagpapigil pa. Hindi na rin ako lumingon. Halos patakbo na akong lumayo. Handbag ko lang ang dala ko. At hindi ko rin alam kung saan ako pupunta.

Bahala na.

Bahala na ang tadhana sa akin.