Chapter 2 ~ From Wife to Stranger

“Daddy, natatakot po ako, ayaw ko po injection!” sigaw ng bata at kita mo sakanya ang takot. 

Bahagyang itinaas ng batang lalaki ang kanyang baba habang umiiyak, at doon ko tuluyang nasilayan ang mukha niya.

Huminto ang paghinga ko, nanikip bigla ang dibdib ko.

Ang batang iyon, halos kamukha ni Adrian.

Ang hugis ng mata, ang ilong, pati ang panga parang mas batang bersyon niya.

Parang biglang nawalan ng kulay ang mundo ko, unti-unti na nga ako bumabalik sa dati at normal na ako bago ang lahat, pero ngayon ramdam kong ang pagbagsak muli ng balikat ko. 

Hindi! Hindi pwede! Hindi pwedeng may iba na siya?! May anak siya sa iba?!

Pakiramdam ko ay may piraso ng laman na biglang pinunit mula sa puso ko. Napakapit ako sa pader, halos nanginginig ang buong katawan.

Hindi ko halos marinig ang paligid, tanging boses lang ni Adrian ang malinaw sa tenga ko.

“Adi, magpakatapang ka, okay? Kailangan mo ng injection para gumaling,” malumanay niyang sabi, kabaligtaran talaga ng malamig niyang tono kapag ako ang kausap. “Nandito si Daddy. Hindi kita iiwan.”

“Kung ganun…” singhot ng bata, pinipigilan ang iyak, “magiging mabait na po ako, magpapa-injection na po ako!” 

Saglit siyang tumigil, saka tumingala kay Adrian.

“Daddy, pwede po bang matulog ikaw sa bahay po?”

Bahagyang napakunot ang noo ko.

“Bakit?” tanong ni Adrian, marahan pa rin ang boses.

“Sinabi ni Mommy, bukas daw po birthday ko.” mahina nitong sagot. “Five years old na po ako, gusto ko po pagmulat ko ng mga mata ko, makita ko po ikaw agad.”

Parang may kutsilyong dahan-dahang isinaksak sa dibdib ko.

Five years old, limang taon.

Limang taon na ang batang iyon.

Limang taon na rin mula nang mawala ang kambal ko.

“Okay,” marahang sagot ni Adrian, habang hinahaplos ang buhok ng bata. “Promise ni Daddy.”

“Yey! Thank you, Daddy!” masayang sabi ng bata, kahit may luha pa sa pisngi. “Si Daddy ang pinaka-best! Mahal na mahal kita!”

Ngumiti si Adrian.

Isang ngiting kailanman ay hindi niya ibinigay sa akin, ni hindi ko manlang maranasan na pasadahan niya ako ng ngiting ganun. 

“Mahal ka rin ni Daddy.”

Ang simpleng eksenang iyon, ang inosenteng boses ng bata, ang lambing ng Adrian sakanya, ay naging isang mabagal at masakit na torture para sakin. 

Hindi ko na kinaya.

Bigla kong tinakpan ang bibig ko at tumalikod sakanila. Hindi ko na kayang makita. 

“Ugh—!”

Nagsimula akong magsuka sa basurahan sa gilid ng hallway.

Ang amoy ng antiseptic, ang lamig ng sahig, ang ingay ng mga taong dumadaan, lahat ay tila umiikot sa paningin ko.

“Daddy…” mahinang sabi ng bata, siguro napansin ako. “May babae po doon, parang may sakit din.”

Bahagyang napakunot ang noo ni Adrian.

May kakaibang pakiramdam na gumapang sa dibdib ko habang naririnig niya ang pagsusuka ko.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit, inangat niya ang bata, handa nang lumapit sakin ngunit biglang may tumawag mula sa likuran nila. 

“Kuya Adrian!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko, kilala ko ang boses na yun! Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino.

Dahan-dahang lumapit ang babae, nakasuot ng corporate attire, may hawak na mamahaling bag, at halatang galing sa trabaho.

Si Mika, ang babaeng minsan kong tinulungan, ang babaeng tinuring kong parang kapatid.

Ang babaeng, sumasaksak sa akin pag nakatalikod ako. 

“Kamusta na si Adi?” tanong niya, agad hinawakan ang noo ng bata. “Ang init pa rin…”

“May inflammation daw,” sagot ni Adrian, mababa ang boses. “Kailangan ng IV.”

“Okay…” tumango siya, halatang nag-aalala. “Pasensya ka na, anak, late si Mommy.”

Umiling ang bata.

“Okay lang po, Mommy! Sabi ni Daddy busy kayo sa work, alam ko pong mahirap magtrabaho.”

Napapikit ako.

Mommy…

“Ang bait-bait talaga ng anak ko!” mahinang sabi ni Mika, hinaplos ang ulo nito.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.

“Kuya Adrian, ako na lang magbuhat?”

Umiling si Adrian.

“Mabigat na siya.” at parang isang normal na pamilya, si Adrian, si Mika, at ang batang lalaki na si Adi. 

Sabay-sabay silang naglakad palayo.

Iniwan ako sa sulok, nakasandal sa malamig na pader.

Halos hindi na makahinga.

Unti-unting lumabo ang paningin ko habang tumutulo ang luha ko.

Hindi ko kailanman naisip na ang lalaking minahal ko nang buong puso, at ang babaeng tinulungan ko mula sa wala…

Ay parehong magtataksil sa akin.

***

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi. 

Nang magkamalay ako kanina, nabigla pa ako ng nakaparada na ang sasakyan ko sa labas ng aming subdivision.

Sa loob ng tahimik at eksklusibong village sa Alabang, ang mga ilaw ng poste ay unti-unting nagsisindi habang papalubog ang araw.

Sa loob ng kotse, tulala akong nakatingin sa harap. 

Dumaan ang pamilyar na itim na Maybach ni Adrian, diretso itong pumasok sa kabilang villa.

Dahan-dahang nagsara ang malaking gate.

Parang tuluyang isinara ang mundo ko.

Nanginig ang mga kamay ko sa manibela.

Huminga ako nang mabilis. 

“Ugh—!”

Bigla kong binuksan ang pinto at lumabas.

Sumandal ako sa puno sa gilid ng kalsada at muling nagsuka.

Matagal bago ako nakabawi.

Pagkatapos, dahan-dahan akong tumayo, pinunasan ang mga luha ko.

At tumingin sa villa, halos magkalapit lang kami. Isang kalsada lang ang pagitan.

Sa isang banda, ang bahay naming mag-asawa.

Sa kabila, ang bahay ng “ibang pamilya.” 

Gusto kong tumawa pero parang nawawalan ako ng lakas. 

Limang taon.

Habang ako ay nabubuhay sa bangungot ng pagkawala ng mga anak ko, si Adrian ay may ibang pamilya.

May anak.

May masayang buhay, hindi manlang niya naisip ang mga anak namin. Hindi manlang niya naisip kung gaano kahirap sakin ang mawalan ng mga anak. 

Unti-unti akong bumalik sa kotse, napatitig na lang ako sa kawalan, tahimik at walang emosyon.

Kinuha ko ang cellphone ko, at tinawagan ko si Adrian.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Hindi ko na mabilang.

Hanggang sa maubos ang baterya, at namatay ang cellphone ko. 

Dahan-dahan itong nahulog mula sa kamay ko. 

Parang may humatak sa tingin ko.

Napatingin ako sa ikalawang palapag ng bahay nila. 

Sa loob ng master bedroom yata ito, sa likod ng kurtina, may dalawang aninong magkadikit.

Magkayakap.

Mahigpit, at lalong mas humigpit pa. 

Nanlambot ang tuhod ko.

Mariin kong kinagat ang labi ko.

Ngunit hindi ko mapigilan ang panginginig ng baba ko.

Parang hinihiwa ang puso ko, paulit-ulit, hanggang sa wala nang matira.

Dahan-dahan kong hinawakan ang door handle.

Bubuksan ko na sana, nang mapansin ko ang papel sa tabi.

Ang pregnancy test result.

Umalingawngaw ang boses ng mga anak ko sa isip ko. 

“Mommy… magpagaling ka…”

“Hihintayin ka namin…”

Pumikit ako ng mariin, tila mababaliw ako. Sumasakit ang ulo ko, hindi ko mapigilang hindi marinig ang mga boses. 

Huminga ako ng malalim, at nagbilang ako ng sampung segundo. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko, dahil hindi masama sa anak ko ang mastress ako ng sobra. 

Nang maramdaman kong kumakalma na ako, ay umupo ako ng maayos at diretso. Binitawan ko ang test result at itinago ito ng maayos sa bag na dala ko. 

Simula sa araw na ito, sakin lang ang anak ko. Hindi na para sabihin kay Adrian ang magandang balita, dahil hindi ko na kakayanin na pati ang anak ko ngayon ay mawala sakin. 

***

Kinabukasan…

Pagpasok ng unang sinag ng araw sa kwarto, tahimik akong bumangon.

Hindi ako nakatulog kakaisip, kahit isang saglit. 

Kinuha ko ang cellphone ko at nagtipa ako ng numero. 

“Hello?” sinagot agad niya sa kabilang linya. 

“Atty. Diane…” mahina ngunit matatag ang boses ko. “Gusto ko nang makipag-divorce.”

Sa kabilang linya, napabuntong-hininga si Atty. Diane, siya ang personal Attorney ng pamilya namin. 

“Clarissa, limang taon na, baka naman—”

“Hindi na.” Pinutol ko siya, ayoko na. Hindi ko na kayang tiisin lahat ng sakit. 

“Si Adrian ang may kasalanan.” sabi ko. 

“Ano?!” gulat na gulat siya. “Imposible—”

“May iba siya.” pinutol ko siyang muli. 

Hindi siya nakapagsalita agad. Tila, iniisip niyang mabuti ang mga sinasabi ko. 

“At may anak sila.” Huminga ako nang malalim. “Limang taon na yung bata.”

Unti-unting pumatak ang luha ko, malalim na hinga lang ang naririnig ko sa kabilang linya. 

“Kasing edad ng mga anak ko…” dagdag ko pa.