Chapter 4 ~ Reclaiming My Empire

“Daddy, naririnig niyo po ba ako?”

Hinila ng batang lalaki ang kamay ni Adrian, bahagyang nakasimangot ang maliit nitong mukha.

“Gusto ko po ng chocolate cake.”

Naputol ang tingin ni Adrian sa akin, para bang hindi niya ako kilala kaya agad siyang bumaling sa bata. 

“Hindi pa pwede,” mahinahon niyang sabi, bahagyang yumuko para pantayan siya. “Kagagaling mo lang sa lagnat. Bawal muna ang matamis.”

Bahagyang nalungkot si Adi, at ngumuso.

Marahang ginulo ni Adrian ang buhok nito.

“Bibili si Daddy pag tuluyan ka nang gumaling, okay?”

Agad na tumango si Adi, parang nawala ang lungkot.

“Okay po!”

Sandali siyang nag-isip, saka muling tumingin sa display ng cake.

“Daddy, bili na lang po muna tayo ng favorite ni Mommy, strawberry cake.”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Okay,” sagot ni Adrian.

Tinawag niya ang staff.

“Miss, pa-pack po nitong strawberry cake.”

“Sure po, Sir,” nakangiting sagot ng crew, suot ang apron ng café.

Inabot niya ang cellphone, at nag-scan ng QR code.

Sa buong oras nila dito sa loob kung nasaan ako, hindi man lang niya ako muling nilingon.

Ni isang beses.

Tahimik akong nakaupo, nakatingin sakanila, pinapanuod silang maglakad papalabas, pilit kong iniintindi lahat.

Kung kailan ba nagsimula ang lahat, kung kailan ako napalitan, kung kailan ako naging wala na lang sa buhay niya. 

Ang paraan ng paglalambing ni Adrian, ang pagtitimpi niya sa bata, ang pasensya niya, hindi ko lahat naranasan. Lalo na ang mabilhan ng paboritong flavor ko ng cake. 

Kung buhay ang mga anak ko, ganito rin kaya siya?

Ganito rin kaya siya ngumiti?

Ganito rin kaya siya magmahal?

Kung iniisip ko pa rin sana ang maghiganti ng pisikal, sana umpisa palang ginawa ko na. 

Ang tanging sagot lang siguro sa lahat ng iniisip ko ay ito na. 

Si Adi, ang may hawak ng lahat ng pagmamahal ng isang ama, at ang kambal ko, ay tuluyan nang nakalimutan.

Ngunit, kahit anong pilit kong maging matatag, hindi ko mapigilan ang galit.

Hindi para sa sarili ko.

Kundi para sa mga anak ko.

Ang dami kong tanong sakanya, pero hindi ko alam kung kailangan pa bang tanungin ang mga bagay na yun. 

Like, paano mo nagawa sa mga anak natin yun, Adrian? Paano mo sila kinalimutan agad?

Pero alam kong useless ng tanungin yan, ako nga lang hindi niya binibigyan ng oras, mga anak ko pa kaya?

Parang wala siyang pakialam sa presensya ko.

Bitbit ang cake sa isang kamay, hinawakan ang kamay ni Adi sa kabila, at naglakad sila papalayo ng café.

Naglakad silang mag-ama papunta sa itim na Maybach na nakaparada sa gilid ng kalsada.

Napalingon ako sa isang babaeng crew, nakangiti kasi ito habang nakatingin kay Adrian at kay Adi, napahawak pa ito sa pisngi na tila kinikilig. 

“Grabe… ang gwapo ng daddy,” bulong niya sa katrabaho. “Pati yung anak, ang cute! Jackpot yung mommy ah!”

Tumawa pa siya.

Hindi niya alam, na bawat salita niya, ay parang kutsilyo, na paulit-ulit na tumatama sa akin.

“Clari…”

Maingat na tawag ni Atty. Diane.

“Ayos ka lang ba?”

Hindi ako sumagot.

Mariin ko lang kinuyom ang kamay ko, halos bumaon ang mga kuko ko sa laman.

Bigla na lamang pumasok sa isip ko kung paano niya ako alagaan noon. 

Hindi niya ako pinabayaan, may regalo tuwing Pasko o kahit ano mang okasyon ang dumaan, minsan nga kahit walang okasyon, uuwi siya na may dala-dalang bulaklak sakin. 

Hindi niya ako kinakausap nang madalas, pero hindi rin niya ako pinapahiya. Pinaparamdam niya pa rin na mahalaga ako bilang babae. 

Bigla nalang naglaho ang Adrian na ganun isang araw, naging cold nalang talaga siya na halos natitiis na niyang hindi ako makita o makausap kahit ilang linggo pa ang nakalipas. 

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko, dahilan kung bakit ako bumalik sa ulirat. 

Kinuha ko agad ito ang tiningnan ang mensahe.

Mula kay Adrian.

“Uuwi ako mamaya.”  Tatlong salita, walang paliwanag. 

Matagal akong nakatingin sa screen.

Pagkatapos, napangiti ako, pero hindi dahil masaya ako, dahil alam ko mamaya, mas masasaktan ako sa mga bibitawan niyang salita. 

“Clarissa, bakit” tanong ni Atty. Diane nang makitang nakangiti ako. 

“Wala lang, nag chat siya bigla, uuwi daw siya mamaya.” napangisi ako. Nilalabanan ko ang damdamin ko. 

“Kaya mo siyang harapin?”

“Kakayanin ko, kailangan kong kayanin.” sagot ko. 

Hindi na nakapagsalita si Atty. Diane.

Kahit anong comfort, parang walang saysay.

Biglang tumunog ang cellphone niya.

“Hello? Atty. Rivera?” nag-aalala niyang bungad. 

Napaupo siya ng tuwid.

“Ano? Nilagnat ulit? Okay lang, okay lang, unahin mo muna si baby, ako na bahala mag-explain.”

Pinatay niya ang tawag.

Napatingin ako sa kanya. “Anong nangyari?”

Napabuntong-hininga siya.

“Yung anak ng senior ko, ni Atty. Rivera, nilagnat daw ulit. Kailangan niya dalhin sa ospital. Ire-reschedule na lang natin.”

“May asawa ba siya?” tanong ko.

“Wala,” sagot niya. Lumapit pa siya nang kaunti. “Hindi niya anak ‘yon.”

Napakunot ang noo ko.

“Kuwento kasi…” mahina niyang sabi. “Yung first love niya, namatay sa cancer habang buntis. Bago mamatay, iniwan sa kanya yung bata.”

“Hindi niya biological child?”

“Hindi.”

Napailing siya.

“After graduation, naghiwalay sila. Nag-abroad si Atty. Rivera. Yung babae, nag-asawa ng iba tapos nagkasakit. Pagkamatay nung babae, walang gustong umampon sa bata. Siya ang kumuha.”

Sandali akong natahimik.

Hindi ko namalayang napahawak ako sa tiyan ko.

“Mahina yung bata,” dagdag niya. “Premature. Madalas magkasakit, nakita ko once, five years old na pero parang two or three lang sa liit.”

Huminga siya nang malalim.

“Kaya umuwi na siya sa Pilipinas. Dito na sila nag-settle.”

Tahimik ako.

Ngunit sa loob ko, may kakaiba akong naramdaman, isang lalaking wala naman talagang obligasyon, pero piniling maging ama sa hindi niya talaga anak. 

Doon palang, alam kong maiintindihan ako ni Atty. Rivera. 

“Atty. Diane,” mahina kong sabi.

“Sabihin mo sa kanya… unahin niya yung bata. Maghihintay ako.”

Ngumiti siya.

“Okay.”

Paglabas ng café, naghiwalay kami.

Ngunit hindi ako umuwi, dahil may isa pa akong kailangang gawin.

Sa gitna ng Makati business district, sa ilalim ng matatayog na gusali, huminto ang sasakyan ko sa harap ng isang sikat na building.

ACV Jewelry Philippines.

Anim na taon na ang nakalipas, Itinatag ko ito kasama si Adrian.

61% sa akin, habang 30% sa kanya.

Ang natitira naman ay sa ibang investors.

Noong unang taon, sumikat ang kumpanya.

Parang dark horse, at ako, ang nagdala nito sa tagumpay. 

Tinulungan ko si Mika, mula sa wala hanggang sa matutunan niya lahat, ginabayan, tinuruan, at nang limang buwan akong buntis, ipinagkatiwala ko sa kanya ang kumpanya.

“Clarissa” umiiyak pa siya noon, hawak ang kamay ko. “Hindi kita bibiguin, aalagaan ko ‘to hanggang makabalik ka.” itong mga salitang ito ang tumatatak sa isip ko. 

Nakatayo ako sa lobby.

“Ma’am, bawal po dito. Authorized personnel lang.”

Hinarangan ako ng dalawang guard, malalakas pa ang boses, na parang hindi nila ako kilala.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanila. 

Ganun na ba katagal ang panahon na yun  para makalimutan nila ako? Para palitan ako, o para burahin ako.

Magsasalita na sana ako ngunit biglang bumukas ang elevator.

Lumabas ang isang grupo, at nang mapatingin ako sakanila, napako sa isa ang mga mata ko. Nasa gitna pa si Mika. 

Naka-corporate attire, ang kaninang tawanan nila ay napawi ng magtama ang mga mata namin. 

Mayamaya lang ay bumaba sila sa elevator, at siya diretsong naglalakad papunta sa direksyon ko habang kausap ang assistant niya.