3. KATAPUSAN KO

AGNES LA TRINIDAD's POV

“I told you, pupunta ako sa check-up niyo ni baby. Kailan ba ako pumalya para diyan?” Ngiting-ngiting ani Henry habang niluluwagan ang suot na necktie. “Yeah, I’m not sure if she’s here yet… oo, the baby is gone. Sabi ko naman sa iyo magagawan ko ng paraan… Of course, kapag nailigpit na natin siya, ipapakilala na kita sa lahat… Kung kailangang ipatapon ko siya sa ibang bansa para lang masigurong mananahimik siya, gagawin ko. Kahit sa ilalim ng lupa ko pa siya itago, hahaha!... Yeah, we need to secure her inheritance first. After that, we’ll get the insurance. Kailangan lang natin palabasin na naaksidente siya.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Ang bawat salitang binibitawan ni Henry ay parang matutulis na bubog na direktang sumasaksak sa puso ko—paulit-ulit, walang awa.

Tama nga si Luis… si Henry ang magiging katapusan ko.

Nanginig ang aking mga tuhod hanggang sa napaupo na lamang ako sa malamig na sahig. Gusto kong sumigaw, gusto kong magwala at basagin ang lahat ng bagay sa paligid ko, pero walang boses na lumalabas sa aking bibig. Sa sobrang sakit ay hindi ko na magawang magalit pa. Pagod na pagod na ako.

Dahan-dahan akong bumalik sa kuwarto at pilit na inayos ang sarili ko. Isa lang ang malinaw sa akin ngayon: kailangan kong makatakas at kailangan kong makalayo kay Henry. Halos magdugo ang ibabang labi ko dahil sa paulit-ulit na pagkagat dito.

“Hayop ka… hayop ka, Henry…” mahina kong usal sa hangin.

Maya-maya pa ay narinig ko na ang mga yapak niya palapit sa p***o ng kuwarto.

“Honey, I’m home,” masayang-masaya nitong bati. “Oh? Umuwi ka nang ganyan ang hitsura? Bakit hindi mo pa ipinagamot iyang mga pasa mo sa ospital?”

Akmang hahawakan niya ang pisngi ko pero mabilis akong umiwas.

“Agnes, is something wrong?”

Ang mga mata niya, puno ng pag-aalala. Paano niya nagagawa iyon? Paano niya nagagawang ipakita ang pagmamahal at pag-aalaga sa akin habang sinasaksak niya ako nang patalikod?

“L-Let’s get a divorce.”

“What?!”

Ang kaninang pag-aalala sa mga mata niya ay napalitan ng takot, gulat, at galit.

“You heard me. I want to end this marria—aaah!!!”

Nalasahan ko ang dugong lumabas sa gilid ng labi ko matapos niya akong sampalan nang pagkalakas-lakas.

“Putang ina ka ba?! Ginagago mo ba ako? Ha?!” Halos mabingi ako sa kasisigaw niya.

Dinakma niya ang aking mga pisngi dahilan para lalong mapiga at magdugo ang aking mga labi.

“S-Stop… listen to me!”

“I won’t fucking divorce you! Minsan ko pang marinig sa iyo ‘yan, ililibing kita nang buhay!” sabi niya saka ako muling sinampal.

Pabalabag niya akong binitiwan. Sa kabila ng sakit at kawalang pag-asa ay pinilit ko pa ring makapagsalita.

“Let’s get a divorce… Ibibigay ko sa iyo nang buo ang inheritance ko. Just please, let me go…”

Pinanliitan niya ako ng mga mata at matagal na tinitigan. Pero kitang-kita ko ang ngising pilit niyang pinipigilan.

“Sa tingin mo ba, pera ang habol ko sa iyo? Ganoon ba kababa ang tingin mo sa akin?”

Pilit kong tinapangan ang sarili ko nang magsimula siyang lumapit sa akin. Hindi ko na kayang tumanggap pa ng pananakit niya… hindi na kaya ng katawan ko.

“A-Alam kong mas mayaman ang pamilya mo kumpara sa amin. But my inheritance alone is worth twenty-five billion. Y-You need funding for your next project, right? Let me give it all to you. Wala akong kukunin kahit piso. Makukuha mo iyon nang buong-buo.”

Napahinto siya at pinakatitigan ako na para bang inaaral ang bawat ekspresyon ko at inaalam kung ano ang iniisip ko. Nangangatog ang mga tuhod ko sa kaba. Maya-maya pa ay humakbang siya palapit sa akin. Naipikit ko nang mariin ang aking mga mata hanggang sa maramdaman ko ang palad niyang humaplos sa pisngi ko.

Mabigat, nakakapaso, at nakapanghihilakbot.

“I’ll think about your offer.”

Iyon lang ang sinabi niya bago ko marinig ang mga yapak niyang papalayo. Habol ang hininga akong napahawak sa aking dibdib nang tuluyan niyang isara ang pintuan.

Nanghihina akong napaupo sa gilid ng kama habang hawak-hawak ang nanginginig kong dibdib. Inabot ko ang bag ko sa bedside table at mabilis na kinuha ang aking cellphone. Pagkabukas na pagkabukas ko ng screen, halos mapuno ang notifications ko ng sunod-sunod na missed calls at messages mula sa best friend kong si Grace.

“Agnes, where are you?!” “Please answer my calls!” “Are you okay?!” “Kapag hindi ka pa nag-reply within the day, I swear ipapapulis ko na iyang asawa mo at magdadala ako ng media para guluhin siya!”

Seeing her messages made my tears fall again. Mabilis ko siyang tinawagan. Ilang ring pa lang ay agad niyang sinagot ang telepono.

"Agnes! Oh my God, salamat naman at sumagot ka! How are you feeling?" bungad ni Grace, halata ang matinding pag-aalala at takot sa kanyang boses.

"G-Grace..." halos manginig ang boses ko habang pilit na humihinga nang malalim. "I need help... gusto ko nang makipaghiwalay kay Henry."

“Aba, mabuti naman! Tell me, what happened?!"

"Nalaglag ang baby namin, Grace..." hikbi ko habang pinipigilan ang lakas ng iyak para hindi marinig ni Henry sa labas. "Wala na ang anak ko... pero wala siyang pakialam. Masaya pa siya, Grace. Masaya pa siya na nawala ang baby namin,” parang batang sumbong ko.

"Napakademonyo niya talaga! Kung nandiyan lang ako, aalisan ko ng b*yag ‘yan! Leche siya! Matagal ko nang sinasabi sa iyo na iwan mo na siya! His family might be wealthier than yours, but he's a fucking loser, Agnes!" nanggagalaiti niyang dagdag. "Uhaw na uhaw siya sa approval ng dad niya dahil palpak siya mula't mula pa lang! Deep down, he knows he’s nothing without his father’s name, at lalong wala siya kung wala ang tulong ng pamilya mo!"