2. HIS EVIL PLAN

AGNES LA TRINIDAD's POV

Napabuntong-hininga siya at padabog na tumabi.

“Matuto kang lumugar, bro,” patutsada ni Henry bago siya bungguin sa balikat at tuluyang lagpasan.

Naiwan sa gilid si Luis, nakakuyom ang mga kamao at nag-iigting ang panga sa galit habang pinapanood ang mag-ina na lumapit sa kama ko.

Nakatitig lang ako sa asawa ko habang patuloy sa pag-agos ang mga luha sa aking mga pisngi. Pilit kong inipon ang natitirang lakas para makapagsalita.

"Wala na... wala na 'yung anak ko,” puno ng sama ng loob kong sabi.

Pero imbes na magulat o magpakita man lang ng kahit kaunting lungkot, unti-unting gumuhit ang isang ngiti sa mga labi ni Henry. Para bang isang magandang balita ang narinig niya at parang hindi niya anak ang nawala.

"Thank God,” aniya sabay halik sa kamay ko. “Honestly, Agnes... maybe it’s for the best. Isipin mo na lang 'yung career mo. You’ve been wanting to return to acting, right? How can you rebuild your career if you're stuck raising a child? Ikaw lang ang iniisip ko."

Napatitig ako kay Mama Anabelle, umaasang sasaklolohan niya ako.

"This is our fresh start, Agnes. 'Di ba sabi ko sa iyo kapag okay na ang kumpanya, I’ll support your career fully? Ito na iyon. Kaunting tiis na lang. Makakabalik ka na sa showbiz nang walang iniisip. So stop crying, okay? It’s fine."

‘Kaunting tiis na lang’—sampung taon ko nang naririnig iyon mula sa kanya. Nawalan na iyon ng kahulugan sa akin.

"Hay, ewan ko sa inyong dalawa!" singhal ni Mama Anabelle. “Ikaw naman kasi Agnes, alam mo naman palang buntis ka, bakit nagdrama-drama ka pa at tumakbo sa kalsada?! Ano bang akala mo, bida ka sa telenovela? Maryosep!”

“M-Ma…” humihikbi kong tawag.

Siya ang inaasahan kong makaintindi sa akin sa kabila ng mga nangyari. Babae rin siya, may anak din siya. Dapat ay maintindihan niya ang pinanggagalingan ko.

“Ma, huwag mo nang ganyanin si Agnes. Masama ang pakiramdam niya,” saway ni Henry habang hinahaplos ang pisngi ko.

Para akong napapaso sa bawat haplos niya. Masakit, nakakatakot, at nangangatal ang buo kong katawan.

“Hay, ang kawawang apo ko!” May bahagyang pag-asang sumilay sa dibdib ko nang marinig ko iyon.

“Pero hayaan mo na! Dapat nga magpasalamat ka pa sa Diyos at hindi ka natuluyang matali sa bahay! Alam mo namang mahihirapan si Henry na suportahan 'yang pag-arte mo kung may inaalagaan kayong sanggol."

‘Paano nila nagagawang sabihin ang mga ganitong bagay? Tao pa ba sila?’

“O-Opo Ma, naiintindihan ko po,” halos maduwal kong pagsang-ayon sa kanila.

Para akong masusuka habang pinakikinggan silang mag-ina.

Sumilip si Henry sa suot niyang wristwatch. "Ma, we need to go. Kailangan ako ngayon sa opisina," madali niyang sabi.

Mabilis siyang tumayo na animo'y may emergency.

“Oh sige, Agnes. Kaya mo namang umuwi mag-isa, 'di ba? Nakunan ka lang, hindi ka baldado.”

"I have to go, Agnes. I’m sure you understand, right? Alam mo namang ayokong madisappoint sa akin ang family mo. Rest well, okay? Mamayang hapunan na ako uuwi sa bahay. Lutuan mo na lang ako ng sinigang na hipon para masabayan kitang kumain.”

Napaawang ang bibig ko nang magawa niya pa akong utusan sa kalagayan kong ito.

Matapos ang ilang oras ay nagpumilit akong umuwi na. Ayaw man ni Luis ay wala rin siyang nagawa.

“Why are you helping me?” direktang tanong ko habang inaalalayan niya akong makahiga sa kama. “I thought you hated me.”

Inirapan niya lang ako. Nasa loob na kami ng bahay namin ni Henry. Panay ang sermon sa akin ni Luis nang kaming dalawa na lang, pero hindi naman niya ako iniiwan. Inihatid pa niya ako hanggang sa loob ng aking kuwarto. He even carried me bridal style.

'Wala pa rin siyang pinagbago, he’s still a gentleman,' bulong ko sa aking sarili.

“Grace called me,” tipid niyang sagot.

Tumango ako. “May koneksyon pa rin pala kayo sa isa’t isa.”

Si Grace ang hiningan ko ng saklolo noong takbuhan ko si Henry. Pero dahil sa kabuwanan na rin niya ay delikado nang lumabas pa siya para mag-drive, lalo pa't umuulan. Hindi ko naman akalaing kay Luis pala siya hihingi ng tulong para mapuntahan ako.

“Yeah, ikaw lang naman itong binura ako sa mundo mo,” sarkastikong aniya. “Aren’t you gonna tell your parents about this? Kailangan nilang malaman kung ano ang ginagawa sa 'yo ng pamilya De Luca."

Mabilis akong umiling. "No, Luis... huwag."

He stared at me with pure frustration. "Muntik ka nang mamatay! He killed your baby! Nasisira na ang buhay mo tapos ayaw mo pang magsalita?!" 

Ironic. Kitang-kita ko ang inis sa mga mata niya pero ramdam na ramdam ko ang concern sa boses niya.

"H-Hindi sa ganoon. Ayaw kong madamay pa sina Mama at Papa sa away-mag-asawa namin," mahinang sagot ko. "I don't want them to suffer because of my mistakes. Mag-aalala lang sila, at baka kung ano pa ang mangyari sa kanila kapag nakialam sila sa mga De Luca."

"So ano, hahayaan mo na lang 'to?" giit pa ni Luis habang hawak ang sariling noo, “Mamamatay ako sa pag-aalala sa iyo, Agnes.”

“Luis, asawa ko pa rin siya. At… ano ba ang kaya kong gawin? I am nothing without him, Luis.”

Napailing siya at saka ako tinalikuran. Pinanood ko siyang pihitin ang doorknob ng p***o ng kuwarto, ngunit bago siya lumabas…

“You know what, Agnes? Fuck your marriage. And fuck you for not giving your child justice.”

Galit ang pagkakasabi niya noon pero mas nangibabaw ang sakit na madidinig doon. Kasabay ng malakas na pagbagsak ng p***o ay para akong sinampal ng mga salitang binitawan ni Luis.

Tuluyan akong napahagulgol. Ang anak ko… nawala sa akin ang anak ko nang hindi ko man lang siya nayayakap o nakakahawakan.

“I’m sorry… I’m sorry, baby. Gustuhin man kitang ipaglaban, pero hindi ko rin magawang ipaglaban ang sarili ko…”

Hindi ako tanga, iyon ang isang bagay na sigurado ako. Pero pilit kong isinasantabi ang lahat para sa mga De Luca dahil alam kong wala sa pamimilian ko ang pakikipaghiwalay.

My family’s law firm is partnered with Henry’s business. Ako mismo ang nagprisinta sa sarili ko para magpakasal sa kanya, at ito lang ang kaisa-isang dahilan kung bakit ako tinatrato nang maayos ng sarili kong pamilya.

Ilang oras ang lumipas, narinig ko ang pagdating ng kotse ni Henry. Kahit hirap ay pilit akong tumayo para salubungin siya. Ngunit hindi pa ako nakakababa ng hagdan nang marinig ko siyang may kausap sa telepono.