เข้าสู่ระบบ"บัตรนี้วงเงินไม่อั้น" นิ้วเรียวยาวคล้ายกับนิ้วของผู้หญิงคีบบัตรเครดิตสีดำวาบวับเลื่อนไปยังตรงหน้าของคนที่ทำหน้าง้ำงออีกครั้ง ตาคมเหลือบมองเพียงนิด เห็นริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสฉ่ำบิดไปมาบ่งบอกว่าเธอไม่ได้แยแสเงินของเขาเลย
มุมปากหนากระตุกยิ้มบางๆ น้อยมากแหละ ผู้หญิงที่ไม่สนเงิน แต่ก็เห็นจะเป็นแบบนั้น เพราะผู้หญิงที่นั่งเคียงข้างเขาในตอนนี้ ฐานะทางบ้านของเธอก็ไม่ได้ด้อยเลย "หลังจากที่กินข้าวเสร็จ พี่ลมจะไปทำงานต่อเหรอคะ" "อืม..." เสียงตอบรับดังในลำคอ ก่อนที่นิ้วเรียวจะคีบบัตรเครดิตใส่กระเป๋าเสื้อไว้ตามเดิม "ถ้าอย่างนั้นซีไปทำงานกับพี่ลมก็ได้ค่ะ" รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าสวยหวาน เธอดันต้นขาข้างหนึ่งขึ้นมาบนเบาะหนังราคาแพงก่อนจะดันตัวเองให้หันมาเผชิญหน้ากับคนตัวโต "คุณพ่อบอกว่าพี่ลมทำธุรกิจหลายอย่าง ซียังไม่รู้เลยนะคะ ว่านอกจากปั้มน้ำมันแล้ว พี่ลมทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไรอีกบ้าง" "เรื่องของฉันมันไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น" "แต่ซีสนใจค่ะ เราเป็นคู่หมั้นกันนะคะ ซีไม่มีสิทธิ์รู้เหรอคะว่าว่าที่สามีของตัวเองทำงานอะไรบ้าง เอาเป็นว่า หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ ซีตามพี่ลมไปทำงานด้วยนะคะ" "เธอไม่ชอบงานของฉันหรอก มันน่าเบื่อ" "แต่ซีไม่เบื่อค่ะ แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ได้มองหน้าพี่ลมเฉยๆ ก็เอาค่ะ" รอยยิ้มเก๋ประดับบนใบหน้าของซีรีย์อีกครั้ง ส่วนชายหนุ่มที่ได้ฟังก็เพียงแต่ปรายตามองก่อนจะมองเลยออกไปอีกทาง @หลังจากที่มื้ออาหารผ่านพ้นไป "งานที่พี่ลมบอกว่าจะมาทำ คือที่นี่เหรอคะ?" ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ สถานที่ที่รถเลื่อนเข้ามาจอด ไฟแสงสีสาดเข้ามาจนแสบตากับเสียงเพลงที่ดังเข้ามาในรถบ่งบอกถึงเลเวลของด้านนอกว่าแรงมากแค่ไหน "อืม ฉันต้องมาเคลียร์เอกสารที่นี่ต่อราวสองสามชั่วโมง ถ้าเธออยากกลับตอนไหนบอกคนขับรถได้ตลอดเวลา" ว่าไป พลางขยับสูทสีดำเรียบกริบให้เข้าที่เข้าทาง "กลับพร้อมกันค่ะ ซีไม่กลับก่อน" หญิงสาวอ้าปากหาวเบาๆ ก่อนหน้านั้นกว่าจะไปกินข้าวกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ เล่นเอาท้องฟ้ามืดลง เครื่องปรับอากาศภายในรถก็เย็นจนเกือบจะผล็อยหลับไป "เธอจะไปไหน?" "อ้าว พี่ลมจะเข้าไปทำงานด้านในไม่ใช่เหรอคะ ไปได้แล้วค่ะ ซีไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพี่ลมนะ" "เธอจะเข้าไปด้วย?" "ใช่ค่ะ" ซีรีย์ตอบรับออกมาพลางลูบแก้มตัวเองเบาๆ คล้ายดูให้แน่ชัดว่ามีอะไรติดแก้มใสๆ ของเธอหรือเปล่า "แต่เธอใส่ชุดนักศึกษา ไม่สามารถเข้าไปในผับได้" "อ้าว ที่นี่เป็นที่ของพี่ลม พี่ลมเคลียร์ให้ซีเข้าไปไม่ได้เหรอคะ?" ซีรีย์ทำหน้ายุ่ง ตอนแรกตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเขาพามาที่นี่ ในสถานบันเทิงแบบนี้ แน่นอนว่า ผู้หญิงต้องเยอะมาก ไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เขามาที่นี่มีผู้หญิงคนไหนเข้ามายุ่งกับเขาบ้างหรือเปล่า แล้วอีกอย่าง หลายเดือนที่หมั้นหมายกัน หญิงสาวไม่เคยรู้เลยว่าเขามีสถานบันเทิงเป็นของตัวเอง อย่างน้อยๆ หลังจากที่ทราบ เธอควรเข้าไปแสดงตัวหน่อยแหละว่าหนุ่มหล่อราวกับพระเอกซีรีส์เกาหลีเจ้าของผับคนนี้มีเจ้าของแล้ว อดยกยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเหลือบมองแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย กิริยาของเธออยู่ในสายตาของชายหนุ่มข้างกายตลอดเวลา "ฉันอาจจะเคลียร์ได้ แต่เธอควรนึกถึงสถาบันที่เธอเรียนอยู่ด้วยว่าจะเสียหายหรือเปล่าหากเธอสวมชุดนักศึกษาเข้าไป" ตากลมโตหลุบมองต่ำยังบริเวณเนินอกอวบที่ถูกปกปิดโดยเสื้อนักศึกษาฟิตเปรี๊ยะ ปากอิ่มเม้มเข้ากันเบาๆ แต่คนมองยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ เขาเคยย้ำกับเธอออกไปแล้ว ว่าแท้จริงแล้ว คู่หมั้นที่ทาบทามเธอไว้แท้จริงแล้วเป็นพี่ชายฝาแฝดของเขาอย่าง อัคนี หรือ นายไฟ หมอนั่นทราบดีว่าตัวเองมีคู่หมาย แต่พอทราบว่าต้องหมั้นเมื่อไหร่ หมอนั่นกลับหายตัวไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ สุดท้ายคนที่หมั้นหมายแทนเลยกลายเป็นเขาเพราะไม่อยากให้ทางผู้ใหญ่ผิดใจกัน ตอนแรกกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นปัญหา แต่ทว่า พอเขาพบกับซีรีย์ แทนที่เธอจะโวยวายไม่โอเค เธอกลับตอบตกลง และมีท่าทีสนอกสนใจเขาเสมอมา ทวงสิทธิ์คำว่าคู่หมั้นอย่างเต็มที่ ผู้หญิงมากมายอยากเข้าหาเขา แต่ไม่แสดงออกชัดเจนเหมือนกับคู่หมั้นของพี่ชายที่อยู่ๆ ได้มาเป็นของตัวเองอย่างยัยนี่เลย "ฉันบอกไปแล้วว่ามากับฉันมันน่าเบื่อ ถ้าเธอเปลี่ยนใจอยากกลับ บอกคนขับรถก็แล้วกัน" "พี่ลมอ่าา..." เสียงจิ๊ปากไม่ชอบใจดังขึ้น ก่อนที่หญิงสาวเจ้าของเสียงจะทำหน้างอแงไม่ชอบใจ แต่ชายหนุ่มคู่หมั้นกลับเฉยชา ไม่เห็นจะสนใจเธอเท่าไหร่เลย @SL CLUB Line~ มือหนาคว้าหมับที่โทรศัพท์ในขณะที่มืออีกข้างยังจับอยู่ที่ปากกา คิ้วหนาเข้มขมวดเข้ากันเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพซึ่งปรากฎบนหน้าจอโดยฝีมือของลูกน้องคนสนิท ไวเท่าความคิด มือเรียวกดโทรออกพลางแนบโทรศัพท์ที่ข้างหูทันที "อยู่ไหน?" [ คุณซีเธอมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวซึ่งห่างจากผับประมาณห้าร้อยเมตรครับ ] "ทำไมถึงรู้ว่ามีร้านก๋วยเตี๋ยว?" แน่นอนว่า เขาคือเจ้าของที่นี่ เขายังไม่เคยรู้เลยว่ารอบข้างมีอะไรบ้าง [ เธอโทรถามเพื่อนเธอครับ ] "ได้ถามหรือยังว่าจะกลับเมื่อไหร่?" แน่นอนว่า สายลมที่ไม่เคยมีขอบเขตอย่างเขาชอบชีวิตอิสระมากกว่าการมีคู่หมั้นสาวตามต้อยๆ แบบที่กำลังเป็น อุตส่าห์หายเข้ามาในผับตั้งสองชั่วโมงกว่า นึกว่าแม่คุณจะยอมกลับแต่ที่ไหนได้ บอกให้คอย เธอก็เล่นคอยคล้ายกับคนที่มีความอดทนเสียมากมาย [ เธอยืนยันหนักแน่นครับว่าจะรอกลับพร้อมคุณลม ] ลมหายใจของคนฟังถูกพ่นออกมาแรงๆ ก่อนที่สายสนทนาจะตัดไป "กลับ!" "อื้อ~" เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม การเคลื่อนตัวของรถยนต์ทำให้คนที่หลับเอนศีรษะพิงกับเบาะรถในตอนแรกเซถลาจนแก้มขาวนวลซบเข้ากับอกแกร่งหอมๆ ของเพศตรงข้าม กลิ่นหอมของสูทราคาแพงทำหญิงสาวลืมตามอง "พี่ลม..." ซีรีย์ดันศีรษะกลับพลางยกมือขยี้ตาตัวเองเบาๆ "พึ่งกลับมาเหรอคะ?" "ง่วงก็นอนเถอะ ถึงคอนโดเธอเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันจะปลุกเอง" "ทำไมถึงหายไปนานนักล่ะคะ เอ๊ะ! ...กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจากตัวพี่ลมนี่คะ" ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคู่หมั้นหนุ่มทันที "ไม่มีอะไรหรอก" ชายหนุ่มบอกพลางเบือนหน้าหนี แต่ซีรีย์กลับดันต้นขาขึ้นมาบนเบาะหันหน้าเข้าหาร่างสมส่วนแล้วใช้มือหอมกรุ่นประคองใบหน้าหล่อเหลาให้หันมาหาเธอ "พี่ลมยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นมาหรือคะ" เขาเพียงแต่ปรายตามองเธอพลางพ่นลมหายใจเบาๆ "ซีไม่โอเคนะคะหากการมาที่นี่มันทำให้พี่ลมยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น" "เราแค่หมั้นกัน จริงๆ ทั้งเธอและฉันยังมีชีวิตอิสระที่เป็นของใครของมัน" "พี่ลมคอยวันถอนหมั้นเหรอคะ?" "สักวันนายไฟคงกลับมา" "ซีไม่สนใจตรงนั้นนะคะ พี่ไฟไม่ใช่คนที่สวมแหวนให้ซี ต่อให้เขาจะกลับมามันก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่ดี" "อัคนีคือคู่หมายตัวจริงของเธอนะซีรีย์" "หลายเดือนที่เรารู้จักและใกล้ชิดกัน พี่ลมพูดเหมือนไม่แคร์ซีเลย" น้ำตาเม็ดโตเอ่อคลอออกมาด้วยความน้อยใจ "ฉันไม่เคยหวั่นไหวกับใคร ...เธอเป็นแค่คู่หมั้นของพี่ชายฉัน เมื่อเขากลับมา เรื่องของเราก็จบทันที" มือบางปล่อยจากใบหน้าคมคายทันที ลูกตาดำตวัดหนี เกลือกกลิ้งไปมาเพื่อขับไล่มวลน้ำตาแห่งความน้อยใจ "ขอโทษด้วยละกัน" "ซีไม่รับคำขอโทษปากเปล่าค่ะ ซีจะรับแค่คำสัญญาแทนคำขอโทษ คำสัญญาว่าเราจะไม่พูดถึงพี่ไฟ เราจะแต่งงานกัน" "ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ" "ความจริงตอนนี้คือซีเป็นคู่หมั้นของพี่ลม ซีขอทวงสิทธิ์ของซีด้วยการห้ามไม่ให้พี่ลมไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากคู่หมั้นของตัวเอง!"๖๙"หอมจังเลยค่ะเฮีย" ร่างบอบบางที่จูงมือบุตรสาวออกมาตามกลิ่นหอมของเนื้อและเนยเมื่อโดนความร้อนจากไฟเตาถ่านที่สาดความร้อนเข้าใส่กระทะ จนเนื้อสัตว์ที่หมักด้วยพริกไทยและเครื่องปรุงรสส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ"มากันแล้วเหรอ ทำไมไม่ยอมใส่เสื้อแขนยาวล่ะน้ำ อากาศเย็นมากเลยนะ" อัคนีรั้งแขนบุตรสาวมานั่งในตำแหน่งที่มั่นใจว่าอบอุ่นที่สุด ก่อนจะโอบบ่าภรรยาให้นั่งลงในที่ที่เตรียมไว้ให้ ร่างสูงโปร่งหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน กลับออกมาอีกทีพร้อมกับเสื้อขนสัตว์สีชมพูอ่อนแขนยาวนำมาสวมใส่เพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ภรรยาสาวของตน"หมูกระทะ" นิทานเอ่ยเสียงแจ้ว มองอาหารบนจานสีชมพูอย่างดีที่ล้วนมีแต่เมนูที่เธอโปรดปราน เด็กน้อยไม่ชอบเนื้อสัตว์ แต่ชอบทานเบคอนที่ห่อเห็ดเข็มทองเล็กๆ พอดีคำ ชอบเครื่องเคียงแผ่นสีแดงๆ แบบที่ไม่มีพริก ชอบฮอตดอกสีเหลืองๆ และชอบทานวุ้นเส้นผสมกับผักและข้าวโพดหอมๆ ตามด้วยการซดน้ำซุปร้อนๆ จนโล่งคอ"ฝีมือคุณพ่อเอง น่าทานไหมครับ" "หอมมากและน่าทานมากๆ เลยค่ะ" "แอบมาทำแบบนี้คนเดียวก็ไม่ยอมบอก น้ำกับลูกก็คอยที่ห้องไม่รู้ว่าคุณพ่อหายไปไหน" "ปาร์ตี้มื้อค่ำกันนอกบ้านไงครับ งดข้าว วันนี้เราจะ
๖๘@หนึ่งเดือนต่อมา"คุณพ่อไปไหนเหรอคะคุณแม่ น้องนิตื่นขึ้นมาไม่เห็นคุณพ่อค่ะ วันนี้เราจะไปเก็บดอกดาวเรืองด้วยกันนะคะ" คนตัวเล็กในชุดเอี๊ยมสีชมพู ในส่วนของท่อนล่างเป็นสีฟ้า สวมใส่หมวกบัคเก็ตและสวมใส่รองเท้าบูทเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"น้องนิขา วันนี้คุณพ่อไม่อยู่ วันนี้น้องนี้จะเก็บดอกดาวเรืองกับคุณแม่และพี่ปุ้ยนะคะ" "อ้าว..." สีหน้าผิดหวังหลุดออกมาให้เห็น เด็กน้อยชอบเวลาที่ได้เก็บดอกไม้กับผู้เป็นพ่อมากกว่า รายนั้นจะยอมให้เธอเป็นฝ่ายตัด และผู้เป็นพ่อจะเป็นฝ่ายถือตะกร้าและเดินตาม ต่างจากผู้เป็นแม่ที่ใช้ความว่องไว จึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายตัดดอกไม้ด้วยตัวเอง"คุณพ่อสัญญากับน้องนิแล้ว คุณพ่อผิดสัญญางั้นเหรอคะ" "อย่าพูดแบบนั้นสิคะลูก วันนี้คุณพ่อจะไปกรุงเทพฯ อาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ถึงจะกลับ" "อ้าว ก็สัญญากับน้องนี้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าเมื่อไหร่ที่ไปกรุงเทพฯ จะพาน้องนิไปหาปู่จ๋าและยาย่าด้วย" ความผิดหวังสองครั้งติดกัน ส่งผลให้คนตัวเล็กเริ่มงอแง พี่เลี้ยงสาวแอบอมยิ้มเพราะเข้าแผน ในขณะที่ผู้เป็นแม่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่หลุดพิรุธใดๆ ออกมาเลย"คุณพ่อมีธุระที่ต้องไปทำ หนูจะให้คุณพ่อทิ้งธุระแล้วมาเก็บดอ
๖๗"อืม... เฮียขอนะน้ำ เฮียอยากกินน้ำ อยากกินทั้งวันทั้งคืน" ไม่รอช้า อัคนีเลื่อนริมฝีปากเข้าไปประกบจูบที่เรียวปากอวบอิ่มของภรรยาสาวที่หันกลับมามองทันทีริมฝีปากบางประกบดูดที่เรียวปากอิ่มทั้งบนและล่าง ทุกสัมผัสที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความโหยหาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงเสมือนวันแรกที่เป็นของกันและกัน เอวสอบที่ขยับเนิบนาบเปลี่ยนเป็นหนักแน่นขึ้นทุกขณะ เสียงคำรามที่แอบแฝงไปด้วยความพอใจดังใกล้ใบหู ฟูกหนาหน้าเตียงกว้างโยกขยับ แม้ไฟภายในห้องนอนที่มืดเพราะมีการปิดสวิตช์เอาไว้ เกรงว่าเสียงของการเคลื่อนไหวของพ่อและแม่จะรบกวนบุตรสาวให้รู้สึกตัวขึ้นมาแต่เหมือนทุกๆ ค่ำคืนทุกอย่างจะเป็นใจ เพราะคนตัวเล็กซึ่งถูกปลูกฝังให้มีการฉี่ก่อนเข้านอนทุกวัน กลับกลายเป็นการทำให้ลูกหลับสนิท เต็มอิ่ม จะลืมตามาส่งเสียงเจื้อยแจ้วก็ตอนที่แดดเริ่มออกในช่วงเจ็ดแปดโมงอากาศที่หนาว ส่งผลให้สองกายที่แนบชิดติดกันถูกปกคลุมไปด้วยความอบอุ่น ลำรักตอกกระแทกเข้าใส่หนักๆ ทำร่างสมส่วนที่แนบใบหน้าเข้ากับหมอนเบ้หน้า ยกบั้นท้ายรับทุกจังหวะที่สามีปรนเปรอเข้ามาให้ ไม่ปฏิเสธว่าการเอาแต่ใจของเขา ในเรื่องที่ไม่รู้จักอิ่มง่ายๆ ในทุกๆ คร
๖๖@โรงพยาบาล"เปลี่ยนใจไหมครับน้ำ เฮียยังยืนยันนะว่าเฮียพร้อมในเรื่องที่เราคุยกันก่อนหน้านี้" อัคนีคว้ามือภรรยาสาวมากุมเอาไว้หลวมๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ "ไม่เป็นไรค่ะ วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว ไม่เจ็บ แป๊บเดียวด้วย" "เราจะไปกินไอติมกันไม่ใช่เหรอคะคุณแม่" เหมือนคนตัวเล็กจะเริ่มงอแง นิทานไม่ค่อยชอบโรงพยาบาลเท่าไหร่ เคยมีความรู้สึกกลัวในตอนที่ถูกคุณหมอฉีดยามาก่อน ความกลัวนั้นก็เลยยังฝังใจ มีความรู้สึกทุกครั้งที่มาที่โรงพยาบาล"รอกับลูกตรงนี้นะคะ เดี๋ยวน้ำมา" อัคนีจำเป็นต้องพยักหน้ารับ เขาเคยพยายามหาทางออกด้วยวิธีต่างๆ ซึ่งเขาจะเป็นฝ่ายทำเอง แต่เธอปฏิเสธทุกหนทางดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาวรัดรูปที่อวดหุ่นเป๊ะให้ดูโดดเด่น ภายนอกสวมเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอห่างหายเมื่อคนตัวเล็กเดินไกลออกไป"คุณพ่อขา คุณแม่ไปไหนเหรอคะ" "มานั่งกับคุณพ่อตรงนี้นะครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะเล่าให้ฟัง" มือเล็กจับที่มือบิดาแน่น ก่อนที่คนทั้งคู่จะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สำหรับนั่งคอย"วันนี้ก่อนที่เราจะไปกินไอติมกั
๖๕"...กรี๊ดดดดดด อีนังลูกเฮงซวย!" เสียงกรีดร้องของเฟื่องรัตน์ส่งผลให้เสกสรรค์ที่กำลังนั่งจมอยู่กับกองเอกสารหลายต่อหลายปึกถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายช่วงเวลาให้หลังชีวิตของเขาตกต่ำมาก หน้าที่การงานที่เคยมีตอนนี้ถูกปลดเพราะการทำงานผิดพลาด อายุที่มากแล้วทำให้ไม่มีสิทธิ์เลือกงาน ท้ายที่สุดได้มาเป็นลูกจ้างในแผนกธุรการของมหา'ลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งเพียงแต่รับลูกจ้างชั่วคราว ทั้งที่อายุของเขาเกินแล้ว แต่แปลกดีที่ทางมหาวิทยาลัยยังคงรับเอาไว้ ก็มีเพียงเงินจากส่วนนี้ที่ได้มาจุนเจือครอบครัว"อีลูกเวร เพราะแกมันใช้ชีวิตแบบเฮงซวย สุรุ่ยสุร่าย สุดท้ายวันนี้แกอุ้มท้องกลับมาบอกฉัน โดยที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็กที่อยู่ในท้องของแก" เสกสรรค์อึ้งไปกับสิ่งที่เล็ดลอดเข้ามาจากภายนอก"อะไรกันล่ะแม่ ที่ฉันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะแม่ไม่ใช่เหรอที่บอกให้ฉันหาผู้ชายดีๆ จับผู้ชายรวยๆ มาเป็นผัว ชีวิตมันจะได้สุขสบาย ฉันก็ทำแบบที่แม่สอนทุกอย่าง สุดท้ายไปได้ผู้ชายที่มีเมียแล้ว สุดท้ายมันก็เลือกเมียเขามัน สุดท้ายมันก็แค่หลอกฟันฉันเท่านั้นเอง" "กรี๊ดดดด อีลูกโง่ แกมันโง่ สู้อีนังน้ำก็ไม่ได้ อีนั่นมันได้ผัวรวย ขนาดผัวตาย ผัว
๖๔"ปะ ไปล้างปากก่อนไหมคะ" ขาสั่นเทาพยายามตวัดลงจากบ่าแกร่ง สิ่งที่มันออกมาจากส่วนนั้น กลัวเหลือเกินว่าเขาจะรังเกียจ ทว่าคนที่กลืนกินทุกอย่างกลับเงยหน้าและยิ้มกว้างมองเธออัคนีดันขาสวยลงพื้นอย่างว่าง่าย เชื่อว่า หากเขาไม่ประคองเธอไว้คนที่ถูกสูบฉีดพลังงานไปเมื่อสักครู่คงล้มทั้งยืนเป็นแน่ ร่างสูงดันร่างเมียรีกเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เบียดความยิ่งใหญ่ที่ในส่วนของหัวเห็ดแดงก่ำเปรอะเปื้อนเพราะการหลุดซึมของน้ำคาวรักเข้ากับต้นขาขาว หัวใจดวงน้อยเต้นรัว ใจเต้นแรงตอนที่เขาเลื่อนมือเข้ามาประคองกอบกำที่ประทุมถัน ความขาวผ่องในยามที่ถูกบีบเคล้นโผล่พ้นออกมาตามซอกนิ้วเรียวยาว ดวงตาที่บอกถึงความต้องการ ความแข็งขึงใหญ่ยาวที่ร้อนและแข็งมาก เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเองก็ต้องการถึงฝั่งฝันเช่นกัน"อืม..." ใบหน้าคมคายโน้มเข้าหา และจูบลงที่เรียวปากอวบอิ่มอยากรวดเร็ว ความต้องการและโหยหาส่งผลให้อัคนีส่งป้อนลิ้นสาก ตวัดเกี่ยวพันควานหาความหวานซ้ำๆ ยิ่งลิ้นร้อนตวัดรับ ยิ่งเธอเอียงคอรับสัมผัส ความปรารถนาก็ยิ่งลุงโชน"อึก อ๊าส์..." ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เปิดทางให้ใบหน้าคมคายซุกไซ้เข้ามาที่ซอกคอขาว ปลายจมูกโด่งลากไล้สูดดม







