LOGINIto ay isang init na hindi man lang nasasalamin sa kahanga-hangang kulay-tsokolateng mga mata ni Sara, at hindi siya nag-abala na maulit ang pagkasabik ng kanyang kasama. "Magandang gabi na lang sa iyo, Mr. Hamilton,"
Ang kanyang mga mata ay tumawa nang nakatingin sa kanya. "Naniniwala akong tinawag mo akong Simon kanina."
"Talaga?" pinalipas niya nang malamig. "Napakakapal naman ng mukha ko!"
Hindi sapat ang kapal para kay Simon. Humarap siya upang panoorin si Sara at ang kanyang kasama na tumawid sa silid upang magpaalam sa kanilang host bago umalis. Lahat ng iyon nang hindi man lang tumitingin muli ang mga matang iyon sa kanyang direksyon. Patuloy na pinagmasdan ni Simon ang sensual na pag-indayog ng mga makurbang balakang na iyon na napakapaborableng nakaguhit sa hapit na pulang gown na iyon, at gumawa ng isang tahimik na pangako sa sarili habang isinasara ng doorman ang p***o sa pag-alis ni Sara.
Isang pangako na isang araw—o gabi; wala talagang pakialam kung anong oras man iyon!—maririnig niyang isinisigaw ni Sara ang kanyang pangalan habang nakikipagtalik siya rito.
Ininom ni Simon ang kanyang champagne matapos umalis sina Sara at Mark, at hindi alam kung dapat ba siyang maaliw sa pagtataboy ni Sara o magalit tungkol doon. Hindi iyon isang bagay na madalas mangyari, at natagpuan ang sarili na iniisip pa rin siya ilang minuto matapos itong umalis.
Sobra-sobra na hindi man lang niya nakita si Scott McCall, ang kanyang matagal nang kaibigan mula sa kolehiyo at ang dahilan kung bakit siya dumalo sa party ni Senador Robert Ashcroft, na lumalapit sa kanya hanggang sa naramdaman niyang may humawak sa kanyang braso.
"Alam kong darating ka," sabi ni Scott na may malaking ngiti sa kanyang mukha. Sa tabi niya ay ang kanyang magandang fiancé na si Vivian Sanchez at tinapatan ni Simon ang kanyang ngiti ng isang ngisi habang nagkakamayan sila.
"Well, sinabi mo namang magiging maganda ito para sa negosyo," sagot ni Simon.
"At tama ako, 'di ba? Ito ang aking fiancé, si Vivian Sanchez," sabi ni Scott, "At Vivian, ito si Simon Hamilton. Isang matagal nang kaibigan mula sa aking mga araw sa unibersidad. Bagaman hindi ko siya nakita sa loob ng maraming taon. Kamakailan lang siya lumipat sa New York at sana ay magtatrabaho kami sa isang proyekto nang magkasama hindi magtatagal,"
"Ah! Kaya pala ikaw ang nakabihag sa kanya nang labis," sinabi ni Simon kay Vivian nang may ngiti, "Napakainam na makilala ka, Miss Sanchez,"
Ngumiti si Vivian sa kanya, "Napakainam din na makilala ka," sagot niya, "Ngunit pakiusap, tawagin mo akong Vivian,"
"Kung iyon ang iyong nais, aking binibini," sabi ni Simon at yumukod siya sa paraang napaka-gentleman na ikinatawa ni Vivian.
"Sinusubukang akitin ang aking babae, nakikita ko," panunukso ni Scott.
"Oh pero hindi ko man lang iyon pangarapin," pabalik na nanukso si Simon, sa malaking pagkaaliw ni Vivian.
Naglagay siya ng isang maayos na daliri sa braso ni Scott, "Ipagpaumanhin mo ako, mahal habang nag-aayos muna ako sa banyo," marahan niyang sinabi rito, bagaman hinala ni Simon na gusto lamang niyang bigyan sila ng pagkakataong mag-usap.
Tumango si Scott, "Huwag kang magtatagal, mahal," sagot niya.
Matapos umalis ni Vivian, ngumisi si Simon sa kanyang kaibigan, "Hindi mo man lang matitiis na mawala siya sa iyong paningin sa loob ng ilang minuto, 'no? Talagang kinikilig ka nga… " patuloy niyang panunukso rito.
"Manahimik ka," sabi ni Scott sa kanya nang may ngiti, at kumuha ng isang baso mula sa isa sa mga lalagyan na hawak ng isang server, "Paano mo naiibigan ang New York?"
"Maganda naman hanggang ngayon," pag-amin ni Simon, "Tila maayos naman ang ating mga plano hanggang ngayon, bagaman hindi pa ako ganap na nakakapag-ayos. Kailangan ko pa ring ayusin ang tower at ang aking apartment… Isang interior designer ang magiging maganda sa katunayan. Mayroon ka bang sinumang irerekomenda?"
Tumuwid si Scott habang umiinom mula sa kanyang baso, "Ang aking kapatid na babae ay isa. Isang propesyonal," sabi niya, "At maniwala ka sa akin, hindi ko lang siya itinutulak dahil magkamag-anak kami," tumingin-tingin siya sa paligid, "Sa katunayan, dapat ay naririto siya ngayon ngunit tila hindi ko siya mahanap kahit saan. Maibibigay ko sa iyo ang kanyang impormasyon sa pakikipag-ugnayan kung mas gusto mo… Tiyak akong magiging handa siyang ialok ang kanyang mga serbisyo,"
"Magiging napakaganda niyan," pagsang-ayon ni Simon habang pinapanood si Scott na inilalabas ang kanyang telepono upang i-text sa kanya ang numero.
"Naipadala na," sabi ni Scott pagkaraan ng ilang segundo, "Ipaalam mo lang sa kanya na nakuha mo ang kanyang kontak mula sa akin at tiyak akong maihahanda niya ang mga bagay para sa iyo. Ang pangalan niya ay Sara. Sara McCall,"
Nagtaas ng kilay si Simon sa pagkagulat sa ikalawang pagkakataon ngayong gabi. Hindi siya makapaniwala sa kanyang mga tainga dahil paano bang ang mga ganitong bagay ay patuloy na nangyayari kasama ang binibining ito. Melos na si Scott ay tumutukoy sa ibang tao, ngunit nag-aalinlangan siyang iyon ang kaso. "Sara?" inulit niya, para lamang makatiyak na hindi siya nagkamali sa pagkakarinig.
Tumango si Scott, at tumingin muli sa paligid, "Talagang umaasa akong maipakikilala ko kayong dalawa sa isa't isa ngayong gabi, ngunit sa palagay ko ay sa ibang pagkakataon na lang. Halika, ipakikilala kita sa Senador,"
Nang walang iba pang salita sa paksa, sinundan siya ni Simon habang nagsisimula siyang maglakad sa direksyon ng Senador. Kung tama ang kanyang hula, makikita niyang muli ang babaeng nakapula. Napangisi siya sa loob-loob niya. Tunay na ang mga bagay-bagay ay magiging mas nakakaintriga na.
"Tingnan mo nga naman—kung hindi ba naman si Ms. Sara McCall ang naparito upang tumawag sa wakas!"
Obserba ni Simon nang tuyo mula sa kinaroroonan niyang nakaupo sa kanyang mataas ang likod na leather na upuan sa likod ng mahogany na lamesa sa kanyang opisina.
Ipinakita ng kanyang assistant na si Lena ang interior designer sa ganap na alas-singko ng hapon noong Huebes, bago tahimik na isinara ang p***o sa likod nito habang iniiwan silang dalawa na magkasama.
Si Simon at ang interior designer na si Sara McCall.
Ang kaparehong Sara McCall na nakasalubong niya sa trapiko. Ang kaparehong Sara McCall na nagpakilala sa kanya bilang 'Sara Lang' noong Sabado ng gabi, sa kaalamang nagkansela siya ng dalawang appointment kasama ito nang maaga sa linggong iyon.
Hindi nag-aksaya ng oras si Simon matapos umalis sina Sara at Mark sa party noong Sabado sa paghingi kay Lena na makipag-ugnayan sa kanya sa mismong susunod na araw at gumawa ng appointment. Hindi na ganoon kahirap ngayon na alam na niya ang buong pangalan nito. Isang appointment na dalawang beses niyang kinansela agad nang maunawaan niyang ito ang hihiling na makipagkita sa kanya.
Ang mga kulay-tsokolateng matang iyon ay nagpakita ng kanyang pagkairita ngayon, habang naglalakad siya patungo sa gitna ng maluwag na opisina, na nagpapahintulot kay Simon na makitang nagagawa niyang magmukhang sekse kahit na nakasuot ng business suit—isang hapit na itim na dyaket at hanggang tuhod na itim na palda, ang huli ay naglalantad ng mahahaba at ma-sutlang makinis na mga binti. Ang kanyang blusang sutla ay kapareho ng kulay ng kanyang mga mata; ang kanyang mahabang buhok na kulay ebano ay maayos na nakatali at nakatali sa kanyang korona.
Ngayon ay si Sara naman ang nakaramdam ng pag-iingat nang marinig niya ang katapusan sa kaniyang tono. Isang babala, marahil, na ang tamad at magandang katatawanan ni Simon ay isang front lamang, isang ilusyon. Para namang kailangan pa niya ng anumang babala! "Bakit ka pa nag-aabala sa paghabol sa akin kung mayroong dose-dosenang mga babae sa New York na lubos na mahihiya at matutuwa na makatanggap ng mga atensyon ni Simon Hamilton?"Ngumiti ito nang may panghihinayang. "Dahil hindi iyon gumagana nang ganoon."Sumimangot siya. "Ang alin ang hindi?"Nagkibit-balikat ito sa malalapad nitong balikat. "Hindi ako makapagsasalita para sa ibang mga lalaki, syempre, ngunit hanggang sa ako ang pag-uusapan, ang pagnanasa ay eksklusibo sa isang babae lamang sa isang pagkakataon."Binasa ni Sara ang kaniyang mga labi na biglang natuyo. "Hindi iyan ang narinig ko…" sabi niya, kahit man lang batay sa nabasa niya tungkol dito simula nang magkilala sila.Sumimangot si Simon. "Sino ba talaga ang pinak
Hindi alam ni Sara kung hahangaan ba niya ito sa kapal ng mukha nito o kakatayin sa kaangasan nito. Kahit alin pa man, hindi siya pwedeng magtrabaho sa isang lalaking hindi man lang niya gusto… Ang pagsisinungaling sa sarili ay hindi makakatulong sa sitwasyong ito, mabilis na pinalagutan ni Sara ang sarili. Ang problema ay hindi sa hindi niya gusto si Simon Hamilton, kundi dahil ipinakita sa kaniya ng isang halik na sa pisikal na paraan ay gustong-gusto niya ito nang labis. Kompormado na si Sara na hindi na siya kailanman makakaramdam muli. Matalim ang kaniyang pasya na huwag makaramdam ng pisikal na pagnanasa sa alinmang lalaki habang alam niyang sa huli ay hahantong din ito sa mas matinding sakit at pagkadismaya."Ano ang iniisip mo…?"Pinagmasdan ni Simon ang mga ekspresyon ni Sara sa nakalipas na ilang minutong katahimikan sa pagitan nila. Nakita ang pagkadismaya. Ang pagkalito. Kasunod ang pag-aalinlangan. At pagkatapos ay ang mukhang masakit na paghihirap ng kalooban. Lahat ng i
Ngumiti siya, "Ayos lang. Sa tingin ko ay nararapat lang din naman sa akin iyon,"Tumango si Sara, ngunit kailangan niyang itanong, "May dahilan ba kung bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa kapatid ko?""Ako… Hindi ko alam. Sa tingin ko ay naisip ko lang na nakatutuwa ito," humakbang siya nang mas malapit sa kaniya, "Tumingin ka, Sara, alam kong hindi maganda ang naging simula natin at alam kong pangalawang beses ko na itong paghingi ng paumanhin, ngunit gusto kong magsimula tayo muli dahil gusto kitang makilala, kaya maaari ba tayong… Magsimulang muli?"Tumatag ang kaniyang bibig, "Hindi ko tingin na ang pagkakakilanlan natin sa kahit anong antas ay isang magandang ideya, Simon,"Nagkaroon ng katahimikan, at pagkatapos ay humakbang siya nang mas malapit muli, "Alam mo naman na madali lang para sa akin ang gumawa ng mga kinakailangang pag-uusisa na magbibigay sa akin ng lahat ng sagot sa bawat tanong ko tungkol sa iyo," sabi niya, at agad niyang pinagsisihan ang komentong iyon
Syempre, iyon ang paraan kung paano niya ito nakontak, naisip ni Sara, at deliberately/sadyang inilihim nito ang impormasyon sa sarili nito sa kahit anong dahilan na may kahulugan para sa kaniya. Pinilit ni Sara na ngumiti, "Syempre, alam ko," mabilis niyang sabi, "Medyo magulo lang ang isip ko dahil sa biyahe. Sobrang abala talaga sa trabaho kamakailan," Nilingon niya si Simon at nawala ang kaniyang ngiti, "Masaya rin akong makita kang muli, Mr. Hamilton,""Oh, hindi naman kailangang maging masyadong pormal ngayon, 'di ba, Sara?" sabi ni Simon na nakangiti nang malapad, "Sigurado akong pareho tayong sumasang-ayon na lagpas na tayo sa antas na iyon,"Tinutukoy niya ang halik, naisip ni Sara, at gustuhin man niyang iuntog ang ulo nito sa talahanayan, siguradong hindi niya pwedeng hayaang pilitin siya ng lalaking ito na mawalan muli ng kontrol sa kaniyang emosyon, lalo na sa harap nina Scott at Vivian. Nagsisisi na siya sa halik at sa sampal, kaya naglagay ulit siya ng panibagong pilit
Hindi alam ni Sara kung ano ang pumasok sa kanya, ngunit naramdaman na lamang niya ang pagdapo ng kanyang palad sa pisngi nito bago pa man siya makapag-isip nang dalawang beses sa kanyang ginagawa. Pinagmasdan niya itong magtaas ng kamay sa mukha nito at pagkatapos ay ngumisi ito, bagaman halata niya sa ekspresyon nito na hindi nito nakikitang nakatutuwa ang katotohanang sinampal niya ito.Hindi na maiintindihan ni Sara ang sarili. Hindi siya marahas na tao, at tiyak na hindi siya nananakit ng tao kahit ano pa man. Ano ba mayroon sa lalaking ito na sumisira sa kanyang pagpipigil sa sarili? Ang kanyang mga damdamin at pagnanais ay nagugulo tuwing nasa malapit ito… at para sa Diyos, sinampal lang niya si Simon Hamilton!"Para saan ba 'yon?"Pinagsisisihan ni Sara ang pagtama sa kanya, ngunit hindi siya lubos na humihingi ng paumanhin tungkol doon, "Huwag mo na akong kakausapin nang ganyan kailanman, Mr. Hamilton," sabi niya sa pagitan ng nakakuyom na mga ngipin at gumawa ng isang hakban
"Iyon ay napaka— Oh, wow…!" Napasinghap si Sara nang mapansin niya ang tanawin mula sa napakalaking picture window sa likod nito sa unang pagkakataon—tiyak na patunay sa kung gaano kalakas ang atraksyon niya kay Simon, dahil ang tanawin mula sa bintana ay nakamamangha. Ang Lungsod ng New York sa buong karangalan nito.Patuloy na tumingin si Sara sa skyline ng New York habang mabagal siyang naglalakad patungo sa bintana, nasisilaw sa kombinasyon ng matataas at kumikinang na mga gusali at ng masaganang berdeng parke."Tila natatandaan kong sinabi mong iniisip mo na ang Hamilton Tower ay isa lamang matangkad na gusali na humaharang sa tanawin," paalala sa kanya ni Simon habang sumasamahan siya rito sa bintana.Napaimpis si Sara sa paalalang ito sa pagiging deretso ng kanyang pakikipag-usap sa party. "Maaaring naging medyo… hindi ako magalang sa iyo sa party noong Sabado ng gabi.""Maaaring naging?" pabalik niyang tinukso nang marahan."Naging hindi ako magalang," pag-amin niya."May anum







