CHAPTER- TWO

**EIRAH SALVATORE POV**

Paglabas ko ng main building, sinalubong agad ako ng malamig na hangin, pero hindi nito kayang palamigin ang nag-aapoy na gulo sa loob ng isip ko. My mind was a chaotic mess. Dire-diretso ang lakad ko papunta sa parking lot, my heels clicking sharply against the pavement like a ticking time bomb. I needed to escape. I needed to breathe.

I fumbled with my car keys, my hands slightly trembling, hanggang sa narinig ko ang pamilyar na *beep* ng sasakyan ko. I hopped in and slammed the door shut, isinandal ko ang noo ko sa manibela."Mabuntis within two months? Is Lolo insane?" I let out a frustrated scream bago ko pinaandar ang makina. I stepped on the gas and drove off, leaving the Salvatore building and my sanity behind.

(A few minutes later...)

Nakarating ako sa "The Vault Bar". Kahit nasa labas pa lang ako, nararamdaman ko na ang yanig ng bass ng music mula sa loob. I parked my car, took a deep breath to compose myself, and headed inside.

The moment I stepped in, a sensory overload hit me. Ang kapal ng hangin na may halong amoy ng mahal na tabako, natapong whiskey, at samu’t saring pabango. Red and blue neon lights danced across the faces of the crowd, making everyone look like strangers in a dream. Inilibot ko ang paningin ko hanggang sa mahagip ng mga mata ko ang isang pamilyar na pigura sa isang madilim na sulok. It was Jeyah, waving her hands like a maniac.

"Beh! Thank God you're here!" sigaw niya sa gitna ng malakas na tugtugin, sabay hila sa akin paupo sa plush velvet seat sa tabi niya.

"Guys, attention please!" anunsyo niya, halatang nakainom na dahil sa slurred niyang pananalita. "This is my best friend, EIRAH! The one and only Salvatore heiress. Isn’t she gorgeous?!"

I forced a small, polite smile habang naghihiyawan ang mga kaibigan niya. I’m usually not the type to drink, pero iba ang gabi na ito. Tonight, I wanted to drown out Lolo’s voice and the impossible choice he gave me.

"Welcome to the group, Eirah!" sabi ng isa sa kanila, sabay abot sa akin ng basong may lamang amber liquid.

I didn't hesitate. Tinanggap ko ito at ininom sa isang lagukan. The burn in my throat was a welcome distraction mula sa sakit na nararamdaman ko.

Isa, dalawa, tatlong baso... I lost count. Ang lakas ng pintig ng music na tila sumasabay sa tibok ng puso ko. Ang alam ko na lang, the world was spinning. Everything became a blur of colors and laughter. My head felt heavy, at nagsimula nang bumaliktad ang sikmura ko.

"I... I need to go to the restroom," bulong ko, sinusubukang tumayo.

Jeyah grabbed my arm, her face flushed red. "Saan ka pupunta, beh? Sasamahan kita!"

"No... I’m fine. Kaya ko 'to," pagpupumilit ko, dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niya. I needed a moment of silence away from the crowd before I lost it completely.

Hinanap ko ang daan sa gitna ng mga nagsasayawang tao, my vision swaying like a ship at sea. I felt like a ghost drifting through a sea of strangers. Noong malapit na ako sa pinto ng restroom, isang matangkad na pigura ang biglang nagmamadaling dumaan sa tabi ko. The impact on my shoulder was enough to send me reeling.

"Whoa—!"

Nawalan ako ng balanse. In that split second, time seemed to slow down. I was falling, and I knew the cold, hard floor was waiting for me. I squeezed my eyes shut, bracing myself for the pain.

But it never came.

Sa halip, naramdaman ko ang isang pares ng malalakas na kamay na yumakap sa beywang ko. Ang higpit ng hawak niya. possessive, and incredibly strong. Hinila niya ako palapit sa kanya with such force na bumaon ang dibdib ko sa matigas niyang katawan. My breath hitched, at ang amoy ng mamahaling perfume niya ang na amoy ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Even with my blurred vision, hindi pwedeng magkamali. He was hauntingly handsome. Sharp jawline, perfect nose, at mga mata na tila punong-puno ng madidilim na sekreto. Pero ang aura niya? It was lethal.

Nagkatitigan kami.

His gaze was as cold as a winter night, piercing through my soul. Para akong nakatingin sa mga mata ng isang predator na kakahanap lang sa kanyang prey. I should have felt afraid, dapat lumayo ako, pero parang naparalisa ako. I felt trapped in his gaze, unable to move, unable to breathe.

Pinatayo niya ako nang maayos, sinisiguradong kaya ko na ang sarili ko, and then he let go. He didn't say a word.

Tumalikod na siya at nagsimulang maglakad palayo, his long coat billowing behind him.

*No. Don’t go.*

Without thinking, mabilis kong hinawakan ang kamay niya.

Huminto siya at lumingon, his eyebrow arched in a silent, dangerous question.

"T-tulungan mo ako..." I whispered, halos hindi na lumalabas ang boses ko sa lalamunan ko.

Hindi ko alam kung bakit 'yun ang unang lumabas sa bibig ko. Maybe it was the alcohol, or maybe it was the desperation of the condition Lolo gave me. Ang alam ko lang, sa sandaling ito, ang mapanganib na lalaking ito ang tanging salvation ko.

He leaned in. Naramdaman ko ang presensya niya na tila sumakop sa buong mundo ko. He leaned down until his lips were inches from my ear, his breath hot against my cold skin.

"Little drunk girl..." his voice was a low, dangerous rumble na nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko. "You really have no idea who you're messing with, right? But starting tonight... you belong to me."

My heart skipped a beat. Bago ko pa maproseso ang sinabi niya, kumilos siya. In one swift, effortless motion, binuhat niya ako na bridal style.

I felt so small against him. Ang mga braso niya ay tila parang bakal secure, but impossible to escape from. I buried my face in his neck, lalo akong nahihilo sa bango niya.

He walked with purpose, hindi pinapansin ang mga gulat na bulungan at tingin ng mga tao. He didn't go back to the party. Sa halip, sinipa niya ang isang mabigat at de-disenyong pinto leading to the exclusive VIP section.

Isang lugar kung saan ang mga pinakamakapangyarihang tao lang ang nakakapasok.

And I knew, right then and there, that I had just signed a pact with the devil.