CHAPTER 2

KATRIANA POV

Mahirap huminga kapag pakiramdam mo, wala ka nang natira sa buhay kundi ang mga bisig mong mahigpit na yumayakap sa anak mo.

Ang tinutuluyan namin ngayon ay isang kuwarto sa lumang apartment sa Sampaloc na nahanap ko sa tulong ng dati kong kakilala noong college. Luma na ang mga dingding, may tagas ang gripo sa maliit na banyo, at ang tanging higaan namin ay isang manipis na kutson na inilatag ko sa sahig para kay Liam. Nakabalot pa rin siya sa tuwalya habang mahimbing na natutulog. Halatang pagod na pagod siya sa kakaiyak kagabi dahil sa lamig ng ulan at sa nangyari sa restaurant.

Habang nakatingin ako sa mukha niyang namumula pa dahil sa sipon, naramdaman kong kumikirot ang sentido ko. Halos wala nang laman ang pitaka ko. Tatlong libong piso na lang ang natitira sa ATM account ko. Iyon na ang huling pera ko bago tuluyang i-freeze ni Marco ang joint accounts namin ilang oras matapos niya kaming palayasin.

Kinuha ko ang cellphone ko. Kahit alam kong masasaktan lang ako, binuksan ko pa rin ang I*******m.

Agad na lumabas sa screen ang post ng taong akala ko ay isa sa mga pinakamahalagang tao sa buhay ko—si Chloe. Isang litrato nila ni Marco habang nasa isang private yacht. Pareho silang may hawak na champagne at nakangiting parang walang problema sa mundo. Ang caption: "Celebrating a fresh start and a billion-dollar future. Cheers to the real king and queen."

May mga comment pa mula sa dati naming mga kaibigan at mga business partner ni Marco. Bumabati sila at pinupuri ang dalawa na para bang wala silang ginawang masama. Puno ng puso at magagandang salita ang post para sa dalawang taong walang-awang tumapak sa pagkatao ko.

Kumuyom ang mga kamao ko hanggang sa bumaon ang mga kuko ko sa palad ko. Sobrang bigat ng nararamdaman ko, parang may dumudurog sa dibdib ko. Pero sa halip na umiyak ulit, naramdaman kong umiinit ang mukha ko sa galit. Ang sakit-sakit, pero mas nangingibabaw na ngayon ang galit kaysa lungkot. Pitong taon akong nagpakatanga. Pitong taon akong naniwala na ang pagiging mabuting asawa ay nangangahulugang kailangan kong unahin ang lahat ng gusto ng isang lalaking hindi man lang marunong tumanaw ng utang na loob.

Tumayo ako at lumapit sa maliit na salamin sa ibabaw ng lababo. Magulo ang buhok ko, namumugto ang mga mata ko, at halatang-halata ang pagod sa mukha ko. Pero habang nakatingin ako sa sarili ko, dahan-dahan kong pinunasan ang huling bakas ng luha sa pisngi ko.

Hinding-hindi na ako iiyak para sa kanila.

Kung iniisip nilang katapusan ko na dahil pinalayas nila akong walang-wala, nagkakamali sila. Maaaring wala na akong pera ngayon, pero hindi nila kayang kunin ang talino ko, ang mga karanasan ko, at ang mga alaalang dala ko mula sa kumpanyang ako mismo ang tumulong na itayo. Ako ang gumawa ng ilan sa mga kontratang ginamit nila sa negosyo. At higit sa lahat, dala ko ang galit na magbibigay sa akin ng lakas para bumangon ulit.

Lumapit ako sa natutulog kong anak at marahang hinaplos ang buhok niya. Habang nakatingin sa kanya, tahimik kong pinangako sa sarili ko na hindi ko hahayaang maranasan niyang maghirap dahil sa ginawa sa amin ng mga taong dapat sana ay nagmamahal sa amin.

"Hindi ko hahayaang magutom ka, Liam," bulong ko habang nakatitig sa kawalan. "At sisiguraduhin kong darating ang araw na ang mga taong umapi sa atin ang magmamakaawa sa harap natin."

Kinuha ko ang luma kong laptop at ang resume kong ilang taon ko nang hindi naa-update. Kailangan kong kumilos agad bago magising si Liam. May mga kailangan akong tawagan at trabahong kailangang mahanap sa lalong madaling panahon. Wala akong pakialam kung saan ako dalhin ng araw na ito. Ang mahalaga, makapagsimula ulit ako at mabigyan ng maayos na buhay ang anak ko.