LOGINAng ampon ng aking ama ay ikinulong lamang sa masikip na storage closet nang halos labinlimang minuto, ngunit tinalian niya ako at itinapon sa loob bilang parusa. Tinakpan pa niya ang ventilation gamit ang mga tuwalya. "Bilang nakatatandang kapatid ni Wendy, kung hindi mo siya kayang alagaan, marapat lamang na maranasan mo rin ang takot na naramdaman niya,” seryoso niyang sabi. Alam niyang may claustrophobia ako, ngunit ang aking mga desperadong pakiusap, ang aking matinding takot, ay sinagot lang ng malupit na sermon. "Magsilbi sana itong aral sayo para maging mabuting kapatid." Nang tuluyang lamunin ng kadiliman ang huling hibla ng liwanag, nakakaawa akong nagpumiglas. Isang linggo ang lumipas bago muling naalala ng aking ama na may anak pa siyang nakakulong at nagpasya siyang tapusin na ang aking parusa. "Sana'y naging magandang aral sa iyo ang isang linggong ito, Jennifer. Kung mangyayari pa ito muli, hindi ka na pwedeng manatili sa bahay na ito." Ngunit kailanman ay hindi niya malalaman na matagal ko nang nalanghap ang aking huling hininga sa nakakasulasok na silid na iyon. Sa kadiliman, unti-unti nang nabubulok ang aking katawan.
View More“산모님, 여기 보이시죠? 이쪽에 하나, 그리고 바로 옆에 하나 더 있어요.”
윤서희가 두 아이의 심장 소리를 처음 들은 날, 남편 권재헌은 이혼서류를 준비하고 있었다.
산부인과 진료실의 조명이 어두워지자 초음파 화면에 작은 형체 두 개가 나타났다. 의사가 탐촉자의 위치를 조금씩 바꾸며 화면을 가리켰지만, 서희는 무엇이 무엇인지 구분하지 못한 채 눈만 깜빡였다.
“하나 더 있다는 게…… 무슨 말씀이세요?”
“쌍둥이예요. 현재 임신 약 8주 정도로 보이고, 두 아기 모두 심장박동이 확인됩니다.”
의사가 화면을 확대하자 진료실 안에 빠르고 규칙적인 소리가 울려 퍼졌다. 하나의 박동이 잦아들자 조금 다른 리듬의 소리가 이어졌고, 서희는 그제야 자신의 몸 안에서 두 개의 심장이 뛰고 있다는 사실을 실감했다.
그녀는 숨을 들이마신 채 화면을 바라보다가 저도 모르게 손을 아랫배 위에 올렸다.
“정말…… 둘 다 괜찮은 거죠?”
“지금 확인되는 심장박동은 좋습니다. 다만 쌍둥이 임신은 앞으로 더 세심하게 경과를 살펴야 하니까 정기 진료를 잘 받으셔야 해요.”
의사의 설명이 이어지는 동안에도 서희의 시선은 화면에서 떨어지지 않았다. 아직 얼굴도 손가락도 알아볼 수 없는 작은 생명들이었지만, 그 아이들이 자신의 몸 안에서 살아 있다는 사실만으로 가슴이 벅차올랐다.
결혼한 지 일곱 해였다.
처음에는 아이를 갖는 일이 이렇게 어려울 줄 몰랐다. 결혼한 이듬해부터 아기 옷을 구경했고, 재헌이 지나가듯 아이는 둘 정도 있으면 좋겠다고 말했을 때는 몰래 작은 양말까지 사 두었다.
그 양말은 아직도 침실 옷장 안쪽에 있었다.
시간이 흐르면서 임신 테스트기에 나타나는 선명한 한 줄에 익숙해졌고, 생리가 시작될 때마다 혼자 화장실에 앉아 눈물을 삼키는 날도 늘어났다. 처음 몇 해 동안은 재헌이 그런 그녀를 위로해 주기도 했다.
“서두르지 마. 우리한테는 시간이 많잖아.”
그렇게 말하며 머리를 쓰다듬어 주던 남편이었다.
하지만 언제부터인가 그는 검사 결과를 묻지 않았고, 병원 예약일을 알려 주어도 일정이 겹친다는 말만 남겼다. 함께 가 달라고 부탁했던 날에는 박성재 비서에게 차량을 준비시키라고 지시했을 뿐, 진료가 어떻게 끝났는지조차 확인하지 않았다.
그 뒤로 서희는 혼자 병원에 다녔다.
중요한 사업을 책임지는 사람에게 자신의 기다림까지 짐으로 얹고 싶지 않았다. 남편을 배려하는 일이라고 생각하며 서운함을 삼켰고, 언젠가 아이가 생기면 모든 기다림이 보상받을 것이라고 믿었다.
그렇게 일곱 해가 흘렀는데, 오늘 드디어 두 아이가 찾아왔다.
“산모님, 울지 마세요. 지금은 좋은 소식이잖아요.”
의사가 건네준 티슈를 받아 들고서야 서희는 자신이 울고 있다는 사실을 알았다. 눈가를 닦으면서도 웃음이 멈추지 않아 몇 번이나 고개를 숙여야 했다.
“죄송해요. 너무 좋아서……. 심장 소리 한 번만 더 들을 수 있을까요? 남편한테 설명해 주고 싶은데, 제가 제대로 기억할 수 있을지 모르겠어요.”
의사는 두 아기의 위치를 다시 보여 주었다. 서희는 화면을 놓칠세라 바라보았고, 설명이 끝난 뒤에도 쉽게 진료대에서 내려오지 못했다.
남편이 이 소리를 함께 들었다면 얼마나 좋았을까.
그는 아마 처음에는 믿지 못했을 것이다. 눈썹을 조금 찌푸린 채 정말 두 아이냐고 되묻다가, 사진을 자세히 들여다보며 어느 쪽이 첫째인지 물었을지도 몰랐다.
그 모습을 상상하자 다시 웃음이 났다.
진료를 마친 뒤 복도 의자에 앉은 서희는 초음파 사진을 꺼냈다. 작고 흐릿한 형체 두 개가 나란히 찍혀 있었는데, 구겨질까 봐 양손으로 조심스럽게 잡고 한참을 바라보다가 뒷면에 오늘 날짜를 적었다.
그리고 조심스럽게 한 문장을 덧붙였다.
*아빠, 우리 둘이에요.*
글씨를 쓰는 동안 손끝이 떨렸지만, 서희는 사진을 봉투에 넣었다가 다시 꺼내 보며 남편이 어떤 표정을 지을지 상상했다. 결혼하고 처음 아이 이야기를 나누던 날처럼 그가 환하게 웃어 준다면, 오늘 하루는 평생 잊지 못할 날이 될 터였다.
휴대전화를 꺼내 재헌에게 전화를 걸었을 때는 오후 회의가 한창일 시간이었다.
Nang makarating kami sa istasyon ng pulis, sinubukan kong sumunod papasok sa interrogation room, pero para bang may pwersang pumipigil sa akin. Para bang nasusunog ang kaluluwa ko sa bawat pagtulak ko, at hindi ko na matagalang tiisin ‘yung sakit.Gusto kong makita siyang umamin sa lahat ng kasalanan niya.Paulit-ulit kong tinangkang pumasok, pero hindi ko talaga kaya. Bawat pagtatangka, parang nagliliyab ang kaluluwa ko, at sobrang hapdi na.Sa sumunod na mga araw, nagpalakad-lakad lang ako sa labas ng istasyon, umaasa na baka makasagap ng balita mula sa mga pulis na papasok at lalabas.Hindi ako nakakuha ng masyadong impormasyon, pero mayroon akong narinig na nakapagpasaya sa akin.Sapat na raw ang ebidensya para kasuhan si Dad ng murder, at inamin niya ang kasalanan. Malapit na raw siya hatulan, at malamang ay death row ang bagsak niya.Under investigation din ang kompanya niya dahil sa tax evasion.Akala ko ay makakalaya si Wendy, pero may nadiskubre rin ang pulis na siya pala ang
Napabalikwas ‘yung dalawa, si Dad ang unang tumayo at nag-ayos ng damit. Luminga-linga siya, napabuntong-hininga nang makitang wala namang ibang tao.Ako man, gulat din—hindi ko akalaing kaya ko nang humawak ng bagay. Dahil sa instinct, tinest ko pa kung ano pang kaya kong gawin."Ah! May multo!" biglang sigaw ni Wendy, wari’y may nakita siyang anino.Napatigil ako. Kita niya ba ako?Paglaon, parang na-realize ni Wendy na wala namang tao. Yumakap uli siya kay Dad, nanginginig kunwaring natatakot."Yakapin mo ‘ko, natatakot ako."Bigla siyang naupo sa kandungan ni Dad, sabay tanggal pa ng pang-itaas.Nakita ko kung paano nagbago ang mood ng kwarto at naging intimate na ang kanilang mga kilos. Mahihinang ungol ang maririnig sa silid.Kung buhay pa ako, baka nasuka na ako.Nang nadadala na sa init ng katawan ang dalawa, biglang bumukas ang pinto.Labis na nagulat si Dad at naihi sa kaniyang pantalon. Naghabol ng unan si Wendy para takpan ang sarili, nakatitig sila sa pulis na nakatayo sa
"Dapat inisip mo ‘yan bago mo ikinulong si Wendy! Huli na para humingi ka ng awa ngayon!""Mas pinaburan ka ng mga magulang natin nang napakatagal—nasulit mo na ‘yan! Si Wendy nga, wala nang nanay at tatay, ang kapal pa ng mukha mong i-bully siya?!""Sinasabi ko sa ‘yo, kapag sinaktan mo ulit si Wendy, hindi mo makakalimutan ang gagawin ko sa ‘yo!""Ang sama mo, Jennifer! Masyadong mabait si Dad sayo.""Ayoko ng kapatid na masama na gaya mo!""Sana mamatay ka na lang. Nakakahiya kang maging kapatid ko."Bumabalik-balik sa isip ko ‘yung mga salita ni Ian habang naghihirap ako sa kakapusan ng hangin at dilim ng storage room.Hindi ko alam kung ano nga ba ang naisip ko noon sa gitna ng ganoong desperasyon.Sobrang daming tumatakbo sa isip, masyadong mabilis para makapagsalita.Marahil pinagsisihan ko lahat.Pinagsisihan kong nangtiwala agad ako sa isang estranghera.Pinagsisihan kong hindi ko sinamahan sina Mom at Dad sa ancestral home, baka nailigtas ko pa si Mom.Pinagsisihan kong inuna
Kinagabihan, nagkulong si Dad sa study room, buo pa rin ang paniniwalang nakatakas ako.Para patunayan iyon, inisa-isa pa niyang pinanood ‘yung CCTV footage sa paligid ng villa.Wala mang camera sa loob ng bahay, covered naman ang labas. Bawat sulok ng labas ng villa ay kita—kung may pumasok o lumabas.Wala. Wala akong bakas na lumabas mula nang ikulong ako sa storage."Imposible ‘to!" sigaw niya sabay hagis ng laptop sa pader. Nabasag ito at nagkalat ang mga piraso."Nag-tamper siya ng footage! Matalino si Jennifer, kaya niya ‘tong gawin!"Wala pa akong nakilalang ganyan ka-walang utang na loob!"Hindi pa siya nakuntento, kinuha pa ang ashtray at itinapon din sa pader.Eksaktong pumasok si Wendy, may dalang gatas, bigla itong natigilan nang makita ‘yung ashtray na halos bumagsak na sa tabi niya. Nalaglag ang baso, kumalat ang gatas sa sahig.Kaagad siyang dinampot ni Dad, niyakap nang mahigpit."Shh… ayos lang, Wendy. Shh. Pasensiya ka na, hindi kita gustong takutin. Naiinis lang ako
Naging seryoso ang mukha ni Dad nang hindi pa rin ako lumalabas matapos ang 30 minutes."Kalahating oras na! Anong akala niya, wala akong magagawa sa kanya?!""Ang tigas talaga ng ulo! Hindi pa rin niya naiintindihan ang kasalanan niya!""Hmph! Gusto kong makita kung ano pang kaya niyang gawin!"Sa
Hindi naman ganito ang aming sitwasyon noong hindi pa dumadating si Wendy.Noon, buo pa ang pamilya. May Mommy at Daddy na mahal ako, at si Ian noon ay simpleng bata pa lang.Naglalaro kami ni Ian, binabasahan ako ni Mom ng bedtime stories, at dinadala ako ni Dad sa park para maglakad-lakad.Lahat n
Nasa kalagitnaan ng meeting si Dad nang matanggap niya ‘yung tawag. Walang pag-aalinlangan, dali-dali siyang umuwi.Pagdating niya, binuhat niya agad si Wendy na mukhang namumutla, sabay sigaw, "Anak kita, Wendy. Walang makakapagpaalis sayo rito! At huwag mo nang banggitin ulit na aalis ka."Noong u
Matapos masigurong busog na si Wendy at masaya uli ang mukha niya, saka lamang binalingan ni Dad ang butler."Papalabasin mo na si Jennifer. Paliguin at pag-ayusin mo—ayoko namang mawalan ng ganang kumain ang lahat paglabas niya."May halong pagkatuwa sa ekspresyon niya, para bang isang napakalaking






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.