LOGIN
“Where the hell are you going, Scylla?” Inis na sigaw ng aking manager, halatang naiirita at hindi makapaniwala sa ginawa ko matapos kong bigla na lang mag-walk out.
Hindi ako lumilingon. My footsteps were fast, mabigat ang bawat pag hakbang, and almost stomping. Ramdam ko rin ang init ng aking pisngi, hindi dahil sa sampal na ibinigay ko sa lalaking nambastos sa akin, kundi dahil sa eksenang nagawa ko kanina. The humiliation and the disrespect. Hindi porke waitress lang ako dito ay may karapatan na siyang mag mataas at basta nalang mambatos ng babae sa harap ng maraming tao. My jaw clenched so hard. “Breathe, Scylla. Breathe.” I kept telling to myself, trying to calm down pero mas lalo lang lumala ang panginginig ko sa sobrang galit. “Fuck him and his behavior.” Mahina kong bulong sa sarili ko. I just needed to get out as fast as I could. Out of place, out of his fucking presence. I hated it. I hated how I was forced into that situation. I hated how I had to defend myself just to be respected. Behind me, may isang hindi familiar na boses akong narinig. “You okay?” he asked while leaning his body against the doorframe of the exit. For a moment, I didn’t even look at him. Nanatili akong nakatalikod at nakaupo sa may hagdanan while trying to steady my breathing. My chest is still tight from everything that happened earlier. I finally managed myself to stay still, to not let it show too much. “Mhm.” Mahinang sambit ko. “I just need to breathe a little. Bastos kasi e.” My voice came out low, steady, and controlled. Hindi ko na kailangang ipaliwanag kung ano yung nangyari. Enough na yung isang word para maintindihan na niya. The silence after that felt heavy, but not awkward. I could feel his eyes on me. Nakatitig at mukhang inoobserbahan bawat kilos o galaw ko. He didn’t ask anything more. He didn’t force me to explain. And somehow, that made it easier to breathe. I swallowed, slowly relaxing my shoulders, kahit saglit lang. My hands that were slightly clenched earlier loosened bit by bit, like my body was finally realizing na safe na ako at least for now. “Some people really don’t know how to respect boundaries,” I added under my breath, more like talking to myself kaysa sa kanya. Hanggang sa tuluyan na akong humarap sa gawi niya ngunit hindi pa rin siya totally tinitignan, just somewhere to the side. I didn’t trust my expression enough to face him directly. May discomfort pa rin sa aking pakiramdam, and that tight feeling in my chest, the frustration, I couldn’t completely shake it off. Pero at the same time ay bahagya na rin akong kumakalma. “Ngayon lang kita nakita dito, are you new here?” Tanong niya sa akin. “Yeah, one week palang pero nakagawa na agad ako ng gulo. Sana hindi ako sisantehin. I have my reasons, at nasa tama naman ako,” I said habang naka-nguso, trying to defend myself, kahit deep inside alam kong medyo kinakabahan pa rin ako sa pwedeng mangyari. I let out a small sigh, my shoulders still slightly tense habang inaalala ko yung nangyari kanina. Kahit sinabi ko na justified ako, hindi ko pa rin maiwasan mag-overthink at matakot. One week palang ako sa trabaho, and yet parang ang dami ko nang nagawa na hindi dapat nangyayari. Napatingin ako sa kanya saglit, then umiwas din agad ng tingin, parang ayokong makita kung ano yung reaction niya. Hindi siya sumagot agad pero ramdam kong nakatitig siya sa akin. And somehow, that made me even more conscious of what I just said. Parang biglang lumakas yung kaba ko sa dibdib ko, like I was waiting for judgment or disagreement. I swallowed lightly, trying to act normal again. “I mean… hindi naman ako basta nagwala lang. He was clearly wrong. I just… reacted and defended myself.” My voice softened a bit at the end. I shifted my weight from one foot to the other, still avoiding eye contact, still trying to convince myself more than anyone else. After a few seconds, I exhaled again, a little frustrated at myself. Habang siya ay hindi pa rin nagsasalita. “Masyado na akong maraming sinasabi. I should go na ulit sa loob. Hindi pa tapos work hour ko,” sambit ko habang bahagyang umiiwas ng tingin, ramdam ko na rin yung bigat ng sitwasyon at yung pagka-conscious ko sa sarili ko. Akmang tatalikod na ako, ready nang bumalik sa trabaho kahit mabigat pa rin yung dibdib ko, when suddenly he spoke. “Hold on a second.” Napahinto ako. Parang automatic yung katawan ko na hindi agad gumalaw. For a second, hindi ako lumingon. Nakatayo lang ako roon, trying to decide kung itutuloy ko ba yung pag-alis o mananatili pa ng ilang segundo dahil sa pag pigil niya. Huminga ako nang dahan-dahan bago ko dahan-dahang nilingon siya. Nandoon pa rin siya sa may hamba ng pintuan at nakasandal, pero this time mas direct na yung tingin niya sa akin. Hindi na siya mukhang detached lang. Parang may gusto siyang sabihin na hindi niya basta-basta bibitawan. Nag iingat. “Don’t go back like that,” he said, steady yung boses niya. “Hindi ka pa okay.” Napakurap ako, then quickly straightened myself a bit, like instinct na magpaka-normal. “I’m fine,” sagot ko agad, kahit ramdam ko na hindi convincing. There was a short pause between the two of us. He just looked at me like he was letting me hear my own lie. That silence made me uncomfortable in a different way. Hindi siya yung nakakainis na katahimikan. It was the kind that makes you think too much and it's suffocating. “I just need to finish work,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “Wala naman akong choice.” For a moment, he didn’t respond. Then he pushed himself slightly off the doorframe, not approaching me, just enough to break the stillness between us. “Choice ko rin kung papaalisin kitang ganyan or not,” he said, his voice low but firm, as he stepped closer into my space. “Kailangan ko pang mag trabaho… or else mawawalan ako trabaho.” Reklamo ko at tuluyan ng umalis sa harap niya.“Oh ano, kilala mo na ba si bossing?” Bungad ni manager sa akin habang nag aayos sa counter ng mga gagamitin mo mamaya.Kakarating ko lang at kakasimula ko pa lang mag-prepare, pero ramdam ko na agad yung bigat ng shift na paparating. Mamaya-maya pa magbubukas ang bar, pero parang handa na agad yung gabi na maging chaotic. Patayan sa pagod, sunod-sunod na orders, at mga demanding na customer na parang laging nauubusan ng pasensya.Napatingin ako sa kanya habang inaayos ko yung mga gamit sa counter.“Bossing?” ulit ko, kunot noo, medyo naguguluhan.Tumawa siya ng mahina, parang tuwang-tuwa pa sa sarili niya.“Wala wala.” Napapailing niyang sambit, wala nanamang balak ipaliwanag sa akin ang kaniyang tinutukoy.Sino ba kasi yang tinutukoy niyang Boss namin. “Diba day off mo kahapon, andaming naghahanap sayo.” Tumatango tangong sambit ni Giselle, isa sa mga katrabaho ko na kaclose namin ni manager.“Ha? Hindi pa nga,” sagot ko agad, medyo defensive pero halatang may konting awkwardness.
“Girl? What the fuck did you just did? Talagang sa exit ng bar niyo pa naisipan?” Gulat na sambit ni Ali her eyes wide in pure shock matapos marinig ang kwento ko.She literally stopped in her tracks, turning to face me fully like she was trying to process every single word I just said. Her expression was a mix of disbelief, confusion, and concern all at once, parang hindi niya alam kung maiinis ba siya o mag-aalala, o matatawa.Napabuntong hininga nalang ako, leaning slightly against the counter habang iniiwas ko yung tingin ko sa kanya for a second.“It’s not what you think,” I said quickly, raising my hand a little like that could somehow soften whatever picture she already built in her head. “It happened so fast. I was just trying to breathe and rest, and then—”“And then what? He just blocked you in the exit? Asking you if you want to try it?” She cut in, her voice getting louder, halatang hindi pa rin convinced at invested lalo.Nag alangan tuloy ako magsalita dahil sa reaction
“Naks, promoted as bartender na ah.” Biro ng isa kong katrabaho na ikinatawa ko.“Nakikipag away sa customer kapag waiter e, ikulong na lang natin dito sa may counter,” biro ng manager habang tumatawa, sabay akbay sa akin na parang proud pa siya sa sinabi niya.Napailing na lang ako, trying to play it cool kahit nahihiya ako.“Grabe ka naman,” I said softly, may maliit na ngiti sa dulo ng boses ko, pero halata pa rin yung pagka-conscious ko.The bar was still busy around us, tunog ng mga babasaging baso, mga orders na tuloy tuloy, music slightly louder than earlier. Everyone was moving fast, like the night was only just starting to get more chaotic.Inalis ko yung tingin ko saglit sa manager, then went back to organizing what I was doing sa counter, trying to focus again.“Hindi naman ako nakikipag away,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “I was just… correcting what was wrong and defending myself.”My manager chuckled, still amused. “Correcting daw oh. Ang humble mo p
When Ali found out about the incident that happened at the bar, she immediately went to me, nonstop as always, half worried and half teasing, clearly trying to confirm if I was really okay.“Girl, seriously? Bakit ngayon mo lang sinabi?” she kept asking, her voice full of disbelief habang sunod siya nang sunod sa akin na parang hindi ako pwedeng makaiwas sa mga tanong niya.I could only sigh, shaking my head a little as I continued what I was doing. “I’m fine, Ali. It already happened.”A week had already passed since that night. And thankfully, nothing like it happened again.Thank God, the man who harassed me never came back to the bar. “Sabi ng mga coworkers ko ay ipina-banned na raw yon sa bar.” I said. The management didn’t take it lighty, mabuti naman. And somehow, hearing that gave me a small sense of relief.“Good. Dapat lang sa kanya,” Ali said firmly, crossing her arms like she personally made the decision herself.“But still, sana sinabi mo agad ng mas maaga sa akin. I woul
“Where the hell are you going, Scylla?” Inis na sigaw ng aking manager, halatang naiirita at hindi makapaniwala sa ginawa ko matapos kong bigla na lang mag-walk out. Hindi ako lumilingon. My footsteps were fast, mabigat ang bawat pag hakbang, and almost stomping. Ramdam ko rin ang init ng aking pisngi, hindi dahil sa sampal na ibinigay ko sa lalaking nambastos sa akin, kundi dahil sa eksenang nagawa ko kanina. The humiliation and the disrespect. Hindi porke waitress lang ako dito ay may karapatan na siyang mag mataas at basta nalang mambatos ng babae sa harap ng maraming tao. My jaw clenched so hard. “Breathe, Scylla. Breathe.” I kept telling to myself, trying to calm down pero mas lalo lang lumala ang panginginig ko sa sobrang galit. “Fuck him and his behavior.” Mahina kong bulong sa sarili ko. I just needed to get out as fast as I could. Out of place, out of his fucking presence. I hated it. I hated how I was forced into that situation. I hated how I had to defend myse







