Se connecterREVE“Hey.” Tawag ko kay Seb nang makita ko siyang kakapasok lang sa opisina niya. Kanina pa ako narito, nakaupo sa swivel chair niya habang hinihintay siyang matapos sa kung anumang inaasikaso niya. Nakapatong ang isang paa ko sa kaniyang lamesa at walang pakialam na inangkin ang pwesto niya. Hindi naman iyon bago sa aming dalawa. Sanay na siya kasi gawain niya rin naman.Simula nang magkaayos kami ni Scylla, pakiramdam ko ay unti unti ring bumalik sa ayos ang buhay ko. Hindi na ako araw araw nakakulong sa sarili kong kwarto. Hindi na rin puro trabaho at alak ang paraan ko para takasan ang mga bagay na ayaw kong isipin. I started working again. Mas naging maayos ang schedule ko. Mas naging maayos ako, at ganoon din si Scylla.Hindi ko na talaga siya pinayagang magtrabaho rito pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ngunit kahit ganoon, madalas pa rin siyang bumisita sa bar. Minsan para makipagkwentuhan sa mga staff. Minsan para samahan ako, at kadalasan, para samahan si Ali na parang
“Nakapag-usap na ba kayo ni Reve?” Kuryosong tanong ni Ali habang nakaupo sa gilid ng kama at nakatingin sa akin na para bang may inaabangang juicy update. Napairap agad ako. “Shut up. Sinet up n'yo na naman kami.” Agad siyang napatawa, walang bahid ng pagsisisi sa mukha. “Para sa ikabubuti n'yo naman.” Lalo lang akong napailing sa depensa niya. Minsan talaga pakiramdam ko mas invested pa silang lahat sa amin ni Reve kaysa sa amin mismo. “And to answer your question, no. Hindi pa kami nakakapag-usap about doon.” Sambit ko habang lumalapit sa cabinet para kumuha ng pamalit na damit. “Pero humingi na kami ng tawad sa isa't isa.” Mas naging mahina ang boses ko sa huling bahagi ng sinabi ko. Hindi man namin napag-usapan nang buo ang lahat, at least may progress. Hindi na tulad dati na puro iwasan at katahimikan lang ang namamagitan sa amin. Akmang bubuksan ko na sana ang cabinet nang bigla akong pigilan ni Ali. “Scylla!” Napalingon ako sa kanya. “Oh?” Halata ang pagpipigil n
REVEAgad siyang napakurap. Then mahina niya akong hinampas sa dibdib. Not enough to hurt, sapat lang para mag reklamo sa sinabi ko.And somehow... that tiny reaction made something inside me relax. Because for the first time since we met again... I saw it. Her smile.And I swear to God... it felt like seeing sunlight after weeks of rain. “There she is.” Mahina kong bulong. Napakurap siya. “Hm?” “Yung smile mo.” Bahagya siyang namula at nag iwas ng tingin.Which only made me smile even more. “Stop crying na.” Mas seryoso kong sambit this time. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa gilid ng mga mata niya gamit ang hinlalaki ko. “We're gonna talk about it.” Bahagya akong yumuko para magtama ang mga mata namin. “Whenever you're ready.” I want us to talk… pero hindi sa oras na gusto ko. Sa oras na kaya niya. Sa oras na handa na siya. Because I wasn't going to force her. Not after seeing how much she had been carrying all by herself. I wanted answers… God knows I wan
REVEPero hindi ako tumigil. Nanatili akong nakayuko at chinecheck kung nasugatan ko ba siya.“Let me see.” “Reve.” Mas malakas na ngayon. Doon lang ako napahinto at napatingala sa kanya.And God. I missed her. I missed her so fucking much. “I’m okay.” Mahina niyang sambit. “Nagulat lang din ako na tumama yung bato sa akin.” Bahagya siyang napatawa. “But I'm okay.” Tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Unable to process anything else. “I’m sorry.” Mabilis niyang sambit. Napakurap ako. “What?” “I’m sorry.” Mas mahina na ngayon. Napansin kong namumula ang mga mata niya. Parang ilang beses na siyang umiyak, at mukhang ilang gabi na rin siyang hirap at hindi makatulog.Habang nakatingin ako sa kanya… I suddenly didn't know what to feel. Everything hit me at once. “No.” Agad kong sagot at bahagyang napailing.“No, I should be the one saying sorry.” “Reve.” May pakiusap sa boses niya, ngunit hindi ko siya pinansin.Because after everything... after weeks of missing her.
REVEBecause the room was huge. It felt more like a luxury suite than a normal hotel room. May sarili itong living room. Complete with a large couch and elegant furniture. May maliit na kusina. Fully equipped. May master bedroom. At hindi basta-bastang bedroom. The bed alone looked big enough for four people. Then there were two bathrooms. Isa sa labas, at isa sa loob ng masters bedroom.And when I stepped toward the balcony... I completely froze. The city stretched beneath me. Countless lights illuminated the darkness. Buildings. Roads. Cars. Everything looked smaller from up here. The view was breathtaking. The kind that makes you stop talking. The kind that makes you stare for several seconds. Or minutes. Without realizing it. A cool breeze brushed against my skin. And for the first time in weeks... my mind actually felt quiet. “Good choice.” Mahina kong sambit. Because I had to admit it. The place was incredible. Expensive, luxurious, beautiful.“Ang layo naman.” Nap
REVENapahawak ako sa ulo ko. Parang nakikipag-usap ako sa pader. Actually, mas reasonable pa yata ang pader. “Baka sambahin mo pa ako mamaya.” Napaismid ako. “In your dreams.” “Magte-thank you ka pa nang magte-thank you.” “Never.” “Sure ka?” Mapang asar niyang sambit.“Absolutely.” “Okay. Don’t eat whatever you said later.” Mas lalo siyang ngumisi. And somehow... that made me nervous. Bahagya akong natigilan habang pinagmamasdan siya. Because I knew Seb. I knew that expression. I knew that stupid grin. And every single time he looked like that... he was hiding something. “Nakakainis ka.” “Thank you.” Masaya niyang sagot.“Hindi compliment 'yon.” Inis kong tugon.“Tinanggap ko pa rin.” Napabuntong-hininga ako. Hindi ko maiwasan mag-isip. Saan kami pupunta? Bakit siya biglang naging sobrang determinado ilabas ako? At bakit parang masyado siyang excited para sa simpleng lakad? Something wasn't right. Something was definitely happening. And judging by the confide
His eyes never left mine.At iyon ang pinakamalaking problema sa lahat.Because every time he looked at me that way, pakiramdam ko may gusto siyang sabihin na hindi niya sinasabi.Parang may tinatago siyang kwento.Parang may bagay siyang hinihintay na ako mismo ang makaalala.And somehow…That te
Hindi nawala ang ngiti sa mukha ni Ali habang nakatingin sa may counter. Nakapatong pa ang baba niya sa kaniyang palad at mukhang sobrang entertained sa kung anumang nakikita niya.At base sa karanasan ko?Kapag ganiyan ang ngiti ni Ali ay may malas na paparating.Napabuntong hininga ako bago sinun
Pero imbes na tumahimik, mas lalo lang siyang tumawa. Pati sina Giselle at Manager Ida ay natawa rin, dahilan para mas lalo akong mapanguso."Ewan ko sa'yo," natatawang sambit ni Giselle."Parang hindi ikaw 'yan," dagdag pa ni Manager Ida.At doon ako bahagyang natahimik.I was caught off guard, ag
“I’ll wait. ”Parang sirang plaka na nag papaulit ulit sa isipan ko “Tulala ka na naman.” Nakangusong puna ni Ali habang kumakaway ang isang kamay niya sa harap ng mukha ko, dahilan para ilang beses akong mapakurap at tuluyang bumalik sa realidad.“Ano ba…” mahina kong reklamo habang bahagyang iti







