Chapter 3

Hindi na halos maalala ni Elena kung paano niya natapos ang PTA meeting. Para kasing hindi na niya maramdaman ang labi niya sa kaba. Para siyang binubuhusan ng malamig na tubig talaga at namanhid na ang kaniyang buong mukha. Pinipilit nga niyang hindi dumapo ang paningin niya sa binata kasi para siyang nakakita ng multo kapag nagtatagpo ang mga paningin nila.

She just kept talking. She discussed the students' grades, upcoming activities, classroom policies, and everything else that was supposed to matter that morning. Pero sa totoo lang, kalahati lang ng utak niya ang naroon.

Ang kalahati? Nasa lalaking tahimik na nakaupo sa harapan, kay Jay. At parang gusto niya itong buhusan ng mainit na tubig kasi bakit napili pa talaga nitong sa harapan umupo?

Bwisit talaga eh no? Alam na alam nito kung paano sirain ang araw niya. Nakakagigil! Parang gusto niya tuloy itong halikan...

Ay mali! Gusto niya itong sipain kamo.

Paminsan-minsan ay napapatingin siya rito kahit ayaw niya. At sa tuwing ginagawa niya iyon, nahuhuli niya itong nakatingin din sa kaniya.

Ay malamang, alangan namang hindi siya nito tingnan, siya nga itong nagsasalita sa harapan diba?

Hindi niya alam kung naiirita ba siya o kinakabahan sa tuwing nagtatagpo ang mga paningin nila. Maybe both.

"That would be all for today. Thank you so much for coming."

Isa-isang tumayo ang mga magulang. May ilang lumapit sa kaniya para magtanong tungkol sa kanilang mga anak. May mga nagpasalamat at ,ay mga nagpaalam.

Normal na routine kapag natapos ang meeting at pilit niyang pinanatiling normal ang lahat. Hanggang sa mapansin niyang hindi pa rin umaalis si Jay.

Nasa upuan pa rin ito at relaxed na relaxed tingnan. Na para bang wala itong ginawang malaking gulo sa utak niya ngayong araw.

Bakit hindi pa siya umaalis? Tanong niya sa sarili.

She looked down at the papers in front of her. Maybe if she ignored him long enough, aalis din ito.

"Ma'am Elena."

Napatingin siya sa isang parent nang tinawag nito ang pangalan niya.

"Yes?"

"Thank you po. Ang bait po talaga ni Judy. Lagi niya kayong kinukuwento sa amin."

Napangiti siya. "She's a good kid."

"Actually, lagi niyang sinasabi na favorite teacher daw po niya kayo."

Napatawa siya nang mahina. "Don't tell him I said this, pero favorite student ko rin siya."

The parent laughed before leaving. Nang tuluyan nang lumabas ang lahat, saka lang nakahinga nang malalim si Elena.

Finally, tahimik na or so she thought.

"Favorite student?"

Napapikit siya. That voice again. Dahan-dahan siyang napalingon at nakita niyang nakatayo si Jay ilang hakbang mula sa kaniya.

"Excuse me?"

"Julian." Bahagya itong ngumiti. "Your favorite student."

"He's one of my favorite students."

"Good."

Napakunot-noo siya. "Good?"

Tumango ito. "At least I know he's in good hands."

Hindi niya alam kung bakit parang may ibang ibig sabihin ang simpleng statement nito. Maybe she was just overthinking. She placed the papers inside her folder. Para kahit papaano ay may ginagawa siya. Ayaw niyang mag-focus lang sa kausap niya kahit pa sabihin nitong maldita siya.

Pero kasi, kapag nakikita niya ito ay parang bumabalik ang alaala niya kagabi. Gusto nga niyang makalimot diba? Pero ang galing talaga makipaglaro ng tadhana, grabe!

"Thank you for attending the meeting." Aniya pero hindi niya pa rin ito tinitingnan, abala pa rin siya kunwari sa mga ginagawa niya.

"You're welcome."

Tumango siya. "That's all."

Hindi gumalaw si Jay kaya napatingin siya rito.

"May kailangan pa po ba kayo?"

"Actually, yes."

Her stomach tightened. Shocks! Wag lang talaga sanang tungkol sa nangyari kagabi ang gusto nitong pag-usapan! Pero what if yon nga ang itatanong nito? Anong gagawin niya?

"What?"

Lumapit ito nang kaunti sa kaniya. Pero sapat para maramdaman niyang muli ang parehong kaba na naramdaman niya kagabi.

"I wanted to talk to you."

"About Julian?"

"Not exactly."

Napatigil siya. Isang buka lang talaga ng bibig nito, baka maibuhos niya dito ang mineral water na nasa tabi niya.

"Then about what?" tanong niya.

Jay stared at her for a few seconds.

"Last night."

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid niya. Gusto na niyang kunin ang mineral water pero hindi niya maigalaw ang mga kamay niya.

"Don't."

"Don't what?"

"Don't talk about it here."

His expression changed slightly. "Why?"

"Because this is my workplace."

"I know."

"And you're Julian's godfather."

"I know that too."

"Then you should also know that whatever happened last night stays in the past."

Tahimik itong nakatingin sa kaniya anf then he nodded slowly.

"Okay."

Napabuntong-hininga siya. At least naiintindihan nito pero bago pa siya makalayo, nagsalita ulit si Jay.

"Although..."

Napahinto siya. "Although what?"

A faint smile appeared on his lips. "I don't think it was just a mistake."

Napatitig siya rito. "Excuse me?"

"You heard me."

"Jay..."

"I know we agreed it was only one night. But that doesn't mean I forgot it."

Hindi siya agad nakasagot. Hindi niya alam kung ano ang isasagot niya. Kasi ang totoo? Hindi rin niya nakalimutan.

She remembered everything, all the conversation. The way he looked at her and the way he made her forget about everything else but she couldn't tell him that.

Hindi maaari kaya pinili niyang maging cold.

"We shouldn't talk about this."

"Why?"

"Because you're Julian's godfather and I'm his teacher."

"I know."

"Then this can't happen again."

There. Nasabi na niya. At least, iyon ang gusto niyang isipin.

Jay took a step closer. "Is that what you want?"

Napatingin siya sa mga mata nito.

"Yes."

A lie and somehow, she had a feeling he knew it.

"Okay." Tumango ito. "I'll respect that."

Relieved, Elena looked away. "Thank you."

Pero bago pa siya makapaglakad palayo, narinig niya ang boses nito.

"See you at the next PTA meeting, Miss Navarro."

Napalingon siya. Nakasuot pa rin sa mukha nito ang nakakainis na maliit na ngiti.

"Unfortunately, I think you will."

Tumawa ito nang mahina. "Good."

At bago siya tuluyang makaalis, may sinabi itong halos pabulong.

"Because I don't plan on disappearing this time."

Napatigil ang mga paa ni Elena pero hindi na siya lumingon. Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya rin alam kung bakit, sa kabila ng lahat ng sinabi niya, may isang maliit na bahagi sa kaniya na umaasang tama ang narinig niya.

I don't plan on disappearing this time.

At iyon ang problema dahil hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot. Ang muling makita si Jay o ang possibility na baka gusto niya rin itong makita muli.