Chapter 2

Maaga pa lang ay puno na ng ingay ang hallway ng St. Catherine's Academy.

May mga estudyanteng nagmamadali papunta sa kanilang mga classroom, may ilang teachers na abala sa pagdadala ng folders at lesson plans, habang ang ibang parents naman ay isa-isang pumapasok sa school grounds para sa scheduled PTA meeting.

Normal na araw lang sana para sa kaniya kaso parang iba ang gusto ng takbo ng mundo para kay Elena. Bitbit niya ang ilang folders sa isang kamay at kape naman sa kabilang kamay, mabilis siyang naglakad patungo sa faculty room.

"Good morning, Miss Elena!"

"Good morning."

"Ma'am, may meeting po tayo sa Grade 10-B mamaya, right?"

"Yes. At please remind Julian na huwag niyang kalimutan ang project niya."

"Okay po!"

Napangiti siya nang bahagya nang maalala si Julian. Isa ang batang yon sa favorite niyang estudyante. Kahit sa dami ng iniisip niya ngayong umaga, hindi niya nakalimutan ang isa sa mga estudyanteng hawak niya.

Actually, hindi naman ganoon kalala ang araw niya. Ang problema lang talaga ay may isang bagay siyang pilit na ayaw isipin. At iyon ay tungkol sa isang lalaki, sa isang hotel room at isang gabing alam niyang hindi dapat mangyari. Pero kahit pa ilang beses niyang sabihin na hindi dapat mangyari, alam naman niyang wala siyang magagawa.

Napahinto siya sandali sa tapat ng faculty room. Kung wala lang talagang hawak ang mga kamay niya ngayon ay nasapo na niya ang sariling noo. Nakakaimbyerna!

*Oh, God. *Bakit ba kasi kailangan niyang maalala ang mga yon ngayon? Kailangan niya munang mag-focus at baka mawala pa siya sa sarili niya mamaya. Importante pa naman ang meeting na iyon mamaya kaya hindi siya dapat maging lutang.

Napailing siya saka pumasok sa faculty room nila.

"Elena!"

Napalingon siya kay Maya, ang best friend at fellow teacher niya, na abala sa pag-aayos ng mga papel sa ibabaw ng mesa nito. Minsan talaga, naiinggit siya sa babaeng to, maganda na nga at happy pa ang sex life, ay este ang relasyon nito sa boyfriend nito. Malapit na nga itong ikasal eh, tapos sya? Heto, niloko na naman. Walang katapusang panloloko na lang talaga. Hindi ba pwedeng timeout muna? Hindi na nga siya halos makahinga oh.

"You're late." Pabiro nitong sabi sa kaniya.

"Five minutes lang naman," angal niya kay Maya.

Five minutes na nga lang siyang late eh, dapat pa nga magpasalamat pa ito kasi kinaya niyang pumasok kahit na sobrang sakit na ng kaniyang hita.

Hita ba talaga? O ang nasa gitna ng kaniyang hita?

Ay hindi, buong katawan na lang niya para hindi na niya kailangan pang pumili. Pero sino ba naman kasing hindi masasaktan kung sobrang laki ba naman ng dinadala nong stranger na nakakuha sa kaniya. Namanhid tuloy ang buo niyang katawan kagabi.

"Five minutes is late."

"Good morning din sa'yo." Pambabara niya.

Natawa na lang si Maya sa sinabi niya at tumigil na sa ginagawa nito at muli siyang hinarap.

"Did you sleep well?"

Napatigil si Elena. For some reason, biglang bumalik sa isip niya ang mga nangyari kagabi. Hindi pa rin talaga mabura sa alaala niya yon eh. Sobrang gwapo nito. Lalo na ang boses nito at ang mga mata. Pero ang malala lang, hindi niya nakuha ang pangalan nito. Pero mas okay na rin siguro yon diba?

"Yes," aniya kahit halos hindi siya makatulog.

"Sure?"

"Very sure."

Maya narrowed her eyes. "You look suspicious, girl. Anong ginawa mo kagabi at bakit hindi mo ako sinama?"

"Nothing happened." Mabilis ang sagot niya.

Napatingin sa kaniya si Maya at ngayon pa lang ay alam na niyang nararamdaman na talaga nito na parang may nangyari sa kaniya. At problema na lang nito kakahula kung anong ginawa ko.

"Okay..." Kinuha ni Elena ang isang folder at nagkunwaring abala. "May PTA meeting pa tayo."

"Exactly. Kaya maghanda ka na. Mukhang maraming parents ang pupunta ngayon."

Tumango siya. Iyon talaga ang kailangan niya, kailangan niyang mag-ready kahit ilang beses na niya itong ginagawa. At kailangan niya ang mga iyon, lahat ay gagawin niya. Anything that could keep her mind away from last night.

By ten in the morning, nagsimula na ang PTA meeting ng Grade 10-B. Nasa harap si Elena, hawak ang attendance sheet habang isa-isang tinitingnan ang mga magulang at guardians na pumapasok sa room. Binabati niya ang lahat ng pumapasok, mabuti na lang talaga ang mababait din ang mga magulang ng mga under niyang mga bata at halos lahat ng mga magulang ay nandito.

"Good morning, everyone."

"Good morning, Ma'am."

Ngumiti siya. "Thank you for taking the time to attend today's meeting. We'll discuss the students' academic progress, upcoming activities, and some reminders from the school."

Professional na professional ang dating niya ngayon at pilit niyang ginagawang kalmado ang lahat. Kailangan niyang ipakita sa mga magulang na tama ang naging desisyon ng mga ito na sa kanilang school pinaaral ang mga anak nito.

Isa-isa niyang tiningnan ang mga pangalan sa attendance sheet. May mga magulang na dumalo, may mga lolo at lola at may ilang guardians din naman.

At pagkatapos ay napahinto ang daliri niya sa isang pangalan.

Julian Reyes.

She smiled. Julian was one of her brighter students. Quiet most of the time, respectful, and surprisingly responsible despite occasionally forgetting his assignments.

"Julian's guardian?" tanong niya.

May ilang magulang na napalingon pero walang sumagot.

"His godfather is attending on his behalf," sabi ng isang staff member sa likod.

Napatingin si Elena sa p***o. "Ah. Okay."

She turned back to her papers and then she heard footsteps. Mabagal ang bawat hakbang at sa hindi niya inaasahan ay parang pamilyar sa kaniya ang bawat hakbang na iyon.

For some inexplicable reason, biglang bumilis ang tibok ng puso niya nang makita na niya ang likod ng lalaking naglalakad.

*No. *Hindi maaari. Hindi naman siguro. Hindi lahat ng lalaking naka-black shirt ay—

"Sorry I'm late."

Nanigas ang katawan niya. That voice. Napatingin siya sa p***o at doon niya ito nakita.

The same man with the same eyes. The same face she had tried not to remember since she woke up that morning.

Ang lalaking nakakuha sa kaniya kagabi!

Nakatayo ito sa doorway, dressed in a perfectly fitted dark suit, one hand holding his phone while the other rested casually inside his pocket and their eyes met. At sa isang iglap, parang nawala ang lahat ng ingay sa classroom.

Hindi na niya narinig ang mga magulang. Hindi na niya narinig ang mahinang pag-uusap ng mga teachers. Ang tanging naririnig niya ay ang sarili niyang heartbeat.

No.

No, no, no.

Hindi ito maaari. Bakit nandito siya? Paano?

At higit sa lahat—

Bakit sa school nila?

His expression changed the moment he recognized her. Saglit itong natigilan. Then, slowly, the corner of his lips lifted. Parang may lihim silang dalawa. Parang may alam silang bagay na hindi alam ng lahat ng taong nasa loob ng silid.

Elena immediately looked away.

Act normal.

She took a deep breath. "Please, take a seat."

Lumapit sa kaniya ang binata. At habang papalapit ito, lalo niyang nararamdaman ang kaba sa dibdib niya. Nang dumaan ito sa tabi niya, bahagyang yumuko ang lalaki.

"Good morning, Miss Navarro."

Nanlaki ang mata niya.

He knows my name.

Of course he does, teacher siya at ito ang guardian ng isa niyang estudyante.

But still...

"Good morning," sagot niya, pilit na kalmado.

Umupo si Jay sa isa sa mga upuan sa harapan. Hindi niya ito tiningnan at hindi niya kayang tingnan. Pero bago pa man siya makabalik sa presentation niya, nagsalita ang isang parent.

"Ma'am, is he Julian's guardian?"

Tumango si Elena. "Yes."

Napatingin siya sa binata at doon niya tuluyang narinig ang sagot na nagpahinto sa kaniyang paghinga.

"Yes. I'm Julian's godfather."

Godfather.

Parang umalingawngaw ang salita sa buong silid.

Ninong.

Siya ang ninong ni Julian.

Hindi lang isang random stranger. Hindi lang isang lalaking nakilala niya sa bar. Hindi lang isang gabing dapat niyang kalimutan. He was connected to her school and to her student.

And now, whether she liked it or not he was someone she would have to see again.

Mabilis niyang ibinalik ang tingin sa mga papel niya.

"Let's continue with the meeting."

Pero habang nagsasalita siya, ramdam niyang nakatingin sa kaniya si Jay. At kahit ayaw niyang aminin, hindi niya rin kayang pigilan ang sarili niyang lingunin ito.

Nagtagpo muli ang kanilang mga mata and this time, Jay smiled. A small, knowing smile. At sa sandaling iyon, isang bagay ang malinaw para sa kaniya. Hindi pa pala tapos ang gabing iyon.