Chapter 2

"Alam mo? Paglaki ko'y gusto kung maging mayaman. Sawa na akong maging mahirap. Palagi na lang akong naghihiram ng mga laruan sa iyo. Pulos naman baril barilan at kotse kotsehan ang mga laruan mo. Puro panlalaking toy's," mahabang sabi ng walong taong gulang na batang babae. Walang iba kundi si Samantha.

"Nagrereklamo ka pa! Mabuti nga at ipinahiram ko pa sa iyo ang ang mga toys ko. Sa iba ko ngang friends na mga lalaki ay hindi ko ipinahihiram ang mga laruan ko dahil baka masira," sabi naman ng labing isang taong gulang na si Bren.

"Hindi naman ako nagrereklamo ah! Pero kung mayaman siguro kaming tulad nyo ay hindi na ako manghihiram pa ng mga laruan sa iyo. Maraming marami siguro akong dolls. May walking dolls, talking doll yung puro importeys!" palatak ni Samantha.

"Baka imported!" pagtatama dito ni Bren.

Sumimangot si Samantha. "ganoon na rin iyon."

"Paano naman kasi kayong magiging mayaman, eh labandera lang namin ang Nanay mo. at ang Tatay mo naman ay karpentero lang. Maaga pang namatay."

"Nakakasuya naman kasi ang Nanay ko. Magkakagusto rin lang siya ay sa mahirap din kung nagkagusto siya sa mayaman siguro ay mas malaki pa ang bahay namin kaysa sa inyo, saka marami rin kaming sasakyan!" palatak muli ni Samantha.

"Ang yabang mo pala kung naging mayaman ka eh, kaya naman mahirap lang ang napangasa ng Nanay mo dahil mahirap din siya. Walang mayaman na magkakagusto sa kanya. Ang mayaman ay para sa mayaman din. Ang mahirap naman ay para sa tulad niyang mahirap," mahabang saad ni Bren kay Samantha.

"Ang ibing mong sabihin, paglaki ko'y mahirap din ang lalaking magiging asawa ko?" tanong ng batang si Samantha sa kanyang kaibigan. At bigla'y nakaramdam ng paghihimagsik ang mura niyang damdamin at kaisipan.

"Oo naman," mabilis na sagot ni Bren sa kanya.

"Ah, basta! Paglaki ko, gusto kong mapangasawa ay isang lalaking mayaman..."

"Kahit na matandang mayaman?" tanong naman ni Bren.

"Hindi, ah! gusto ko ay hindi matanda."

"Paano kung hindi nga matanda pero saksakan naman ng pangit?"

Saglit na natigilan si Samantha. Nag isip, pero nang walang maisip na isasagot ay biglang sumimangot.

"Eh, Ikaw ba? Ano bang klaseng babae ang gusto mong mapangasawa paglaki mo?" baling niya kay Bren.

"Syempre yung maganda at seksi. Saka yung maipagmamalaki ko at ng aking pamilya!"

Hanggang ngayon, labing isang taon na ang nakalilipas, ay tandang tanda parin ni Samantha ang pag uusap nilang iyon ni Bren. At hindi niya maiwasang malungkot at sumama ang loob. Ang mayaman daw ay para sa mayaman. At ang mahirap ay para sa kapuwa mahirap. Kaya ang isang mahirap na tulad niya'y mahirap rin ang mapapangasawa.

Saka, noon pa ay sinabi na ni Bren kanya na ang babaing gusto nitong mapangasawa ay yaong maipagmamalaki nito at ng pamilya ni Bren. Paano nga namang maipagmamalaki ni Bren ang isang tulad niyang anak lamang ng dating labandera ng pamilyang Alarcon at mula pa noong bata siya'y katu-katulong na siya rito sa malaking bahay para lamang makatapos siya ng pag aaral.

Ibig sabihin ay malabo talagang magustuhan siya ni Bren.

"Samantha, Samantha...!"

Natigil sa pag iisip ang dalaga dahil pinukaw siya ng tawag na iyon sa kanya, kasabay ng pagbukas ng pinto sa silid na iyon na isa lamang sa apat na kwarto sa servants quarter.

"Bakit, Elena?" tanong niya sa naka unipormeng katulong.

"Ipinatatawag ka ni Senyora Amanda," anito.

"Susunod na ako," aniya na tumindig na mula sa kanyang higaan.

Nadatnan niya si Donya Amanda na nakaupo sa paborito nitong rocking chair na nakapuwesto sa may terrace sa second floor ng mansiyon, malapit sa silid ng butihing Donya.

"I-Ipinatatawag nyo raw ho ako, Senyora Amanda.."

Nakangiti na si Donya Amanda nang lingunin siya.

"Narito kana pala, Samantha. Halika rito," aya sa kanya ni Donya Amanda.

Marahang lumapit si Samantha kay Donya Amanda. Ang Donya naman ay inilapat ang likod sa sandalan ng rocking chair na inuupuan.

"Pakihilot mo nga ang noo ko't sentido, Iha. Sumasakit kasi ang ulo ko," tila naglalambing na sabi sa kanya ni Donya Amanda matapos siya nitong abutan ng vicks.

"Oho."

Marahan naman niyang hinilot ang noo ng Donya nang bigla nitong hawakan ang dalawa niyang kamay.

"Diinan mo pa, Iha. Huwag mong alalahaning baka masaktan ako. Ang gusto ko lang ay tumalab ang panghihikot mo sa akin," anito.

Kahit hindi naman siya nakikita ng Donya ay tumango si Samantha at idiniin ng bahagya ang mga kamay niya sa noo't sentido ni Donya Amanda. Maya maya'y nakarinig sila ng masasayang tawanan.

Halos sabay silang napatingin ni Donya Amanda sa pinanggagalingan ng ingay. Tanaw nila ang swimming pool mula sa terrace na kinaroroonan nila. Kaya kitang kita nila ang paghaharutan at pagtatawanan ni Bren at ng nobya nitong si Geneva habang naliligo ang dalawa. Nakasuot ng two-piece suit si Geneva samantalang si Bren ay naka swimming trunk naman. May kumurot sa puso ni Samantha dahil sa nasaksihang eksena. Nagseselos siya.

"Maganda si Geneva, di ba?" nakangiting tanong sa kanya ni Donya Amanda.

Pinamulahan ng mukha si Samantha. Hindi siya kaagad nakasagot kaya nilingon siya ng Mama ni Bren.

"Iha.." wari'y pukaw nito sa kanya.

"O-Oho. Maganda po si Geneva...b-bagay na bagay silang dalawa ni Bren," sagot niyang masamang masama ang loob nang mga sandaling iyon.

"Gusto ko na ngang mag asawa si Bren," saad sa kanya ni Donya Amanda.

Natigilan si Samantha sa kanyang narinig. Tumatanggi ang kanyang puso't isipan sa gustong mangyari ng Donya. Paano na siya kung mag aasawa na si Bren? Baka pati ang pagkakaibigan nila't closeness ng binata ay mapuputol na rin.

"B-Bata pa naman ho si Bren. Bente-tres pa lang siya. Baka nga hindi pa si Geneva ang makakatuluyan niya" Sunod sunod na umiling si Donya Amanda.

"Ako naman ang hindi na bumabata, Iha. Sa edad kong ito ay marami na akong nararamdamang kung anu-ano sa aking katawan. Alam kung hindi na rin magtatagal ay sususnod na ako sa aking esposo sa kabilang buhay. Kung bakit naman kasi trentay-otso na ako nang ipagkaloob sa amin si Bren ng nasa Itaas." Tumigil saglit sa pagsasalita si Donya Amanda. Humigit ito ng isang malalim na bunting hininga. "Akala ko nga noon ay hindi na kami magkakaroon ng anak ni Renato. Kung saan saan na kami nagpunta. Naroong magsayaw kami sa Obando. Kung kani kanino na ring doktor kami nagpatingin. Pero lagi namang sinasabing wala kaming diperensyang mag asawa. Nakakabagot ang maghintay. Gusto na naming mawalan ng pag asang may isang buhay kaming mapo prodyus sa aming pagsasama, akala mo ba. Buti nalang ay hindi kami nawalan ng pananalig sa Kanya. Kaya hayun, after sixteen years of marriage ay biniyayaan kami ng isang anak. Si Bren nga," mahabang kuwento sa kanya ni Donya Amanda.

Mabuti nalang pala't hindi kaagad nagkaanak si Donya Amanda at ang nasirang si Don Renato. Kundi'y may edad na ngayon si Bren kung nagkataon. Nasa late 30's na. Hindi na sana sila naging magkaibigan. Baka ngayon ay may asawa't mga anak na si Bren.

"Bago man lang ako lubugan ng araw ay gusto kong makita ang magiging mga apo ko. Mahagkan sila't mayakap. It's about time na mag aasawa na si Bren," sabing muli ng Donya.

Parang may bumara sa lalamunan ni Samantha nang mga sandaling iyon pero nakuha parin niyang itanong, "Paano ho kung ayaw pang mag asawa ni Bren?"

"Kailangang mag asawa siya. At kailangang gawin niya iyon ng madali. Dahil isang taon lang ang ibibigay kung palugit sa kanya. Kapag lumipas ang isang taon na wala parin siyang naipapanhik na asawa sa bahay na ito ay wala siyang aasahang mana sa akin. Aalisan ko siya ng karapatan sa kayamanan ng mga Alarcon. Lahat ay iiwan ko sa kawanggawa."

Natigilan si Samantha. Ano kaya ang gagawin ni Bren gayong gigipitin pala ito ni Donya Amanda para lamang mag asawa na ang kaibigan niya?

"Kumusta nga pala ang pag-e-enrol mo kahapon?" pag iiba ng Donya sa kanilang usapan.

" Mabuti naman ho," mahina niyang sagot.

"Nakuha mo bang lahat ang subjects na gusto mong kunin ngayong semester na to?"

"oho"

" Ilang taon na lang ba ang bubunuin mo sa kolehiyo?" muling tanong ni Donya Amanda sa kanya.

" Pagkatapos ho ng semester na ito. Isang semester na lang ho ang bubunuin ko. Sa awa ho ng Diyos ay baka maka graduate na ako this coming March," aniya.

"Ganoon ba? Mabuti naman pala. Basta't pagbutihin mo ang iyong pag aaral, Iha. At wala munang nobyo nobyo ha?"

"O-Oho, Donya Amanda."