อย่ารื้อฟื้น

ตรงที่ฉันนั่งราวกับมีฝนตกมาพร้อมกับพายุ ในขณะที่คนอื่นๆ พูดคุยกันอย่างมีความสุข แม้แต่มาหยาเองยังไม่รู้สึกเกร็งหรือกลัวผู้ชายสองคนฝั่งตรงข้าม

จะมีก็แต่ฉันที่นั่งเล็มลูกชิ้นสาหร่ายทีละนิดราวกับว่ากลัวมันหมด ความจริงแล้วฉันแค่อยากให้ทุกคนเห็นว่าฉันกำลังตั้งใจกินจนไม่คิดจะคุยกับใครต่างหาก

ไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ขวามือ พี่เจไดก็ไม่ได้สนใจฉัน ส่วนใหญ่เขาจะนั่งเล่นมือถือ ไม่ค่อยได้คุยกับใครเหมือนกัน

"เอาตามนี้ ไอ้เจ.. มึงไปส่งน้องๆ สามคน"

พี่สิงห์เอ่ยปิดงานกินข้าว ก่อนจะจับจูงมือพี่ชูครีมเดินออกไปจากร้าน ตามด้วยพี่โอบกับพี่ปันปัน เหลือพี่นิริณ มาหยา ฉันแล้วก็เจ้าของชื่อที่พี่สิงห์เอ่ย

"เดี๋ยวไอกลับเองค่ะ พี่นิริณพาหยามันไปส่งด้วย" ฉันรีบบอกก่อนเราสี่คนจะได้เดินตามคนอื่นออกไป

คือฉันไม่อยากให้พี่เจไดไปส่ง

"งั้นฉันกลับด้วย" มาหยาก็คงคิดเหมือนกัน

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่เจไดเขาไปส่งได้ ใช่ไหมคะ"

พี่เจไดหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม เหล่ตามองฉันแต่พยักหน้าตอบพี่นิริณ

"ครับ พี่ไปส่งได้ ไปเถอะครับ"

เขาวางแก้วน้ำลงเดินผ่านด้านหลังแล้วพูด..

"เพิ่งรู้ว่าใจปอด"

ด้วยเสียงไม่ดังนัก

แต่หัวใจของฉันดันเต้นตึกตักรุนแรงเสียงดังสนั่นลั่นอก

ท้าทาย! ฉันก็ดันเป็นประเภทไม่ชอบถูกท้า ยิ่งคนท้าเป็นเขายิ่งต้องงัด

"ให้เขาไปส่งก็ได้มั้ง ประหยัดค่ารถ"

ฉันกลับคำมันหน้าด้านๆ เดินควงแขนมาหยาออกมาด้านนอกร้าน

"ไม่เชิงนิสัยไม่ดีนะ แต่กวนเก่งอ่า" มาหยายังคงวิเคราะห์ผู้ชายคนนั้น

เดี๋ยวฉันจะบอกบุญนิสัยที่แท้จริงเขาให้แล้วกัน

"แล้วก็เจ้าชู้ด้วย"

"ถามจริง"

"ตัวพ่อเลยล่ะ"

เราสองคนเดินมาหยุดด้านหน้ารถคันหรู เหมือนตำแหน่งที่นั่งจะถูกล็อกเอาไว้แล้วว่าพี่นิริณจะนั่งด้านหลังกับมาหยา

"พี่เจไดจะส่งแกคนสุดท้ายนะไอ ขึ้นรถเร็วๆ"

เท่ากับว่าฉันต้องนั่งด้านหน้าเคียงคู่คนขับอย่างค้านไม่ได้

ฉันจำยอมขึ้นมานั่งบนรถคันเดิม พยายามทำใจให้สบาย นั่งสูดอากาศร่วมกับพี่เจไดมาตั้งชั่วโมงแล้ว อีกสักนิดคงไม่เป็นไรหรอก

ภายในรถไม่มีใครคุยกับใคร มีเสียงเพลงรักฟังสบายคลอเบาๆ บรรยากาศไม่ได้อึดอัดมากนัก ฉันยังมีอารมณ์ไถมือถือดูทัวร์ที่เบาบางลงแล้ว แต่ยังมีพวกตกรถมาตามเก็บบ้าง ยังดีที่ฉันมีสติมากพอล็อคโปรไฟล์และคอมเม้นต์ให้ทุกอย่างเป็นส่วนตัวตั้งแต่วันแรก หลังๆ ทัวร์จึงมาลงได้เฉพาะโพสต์ของป้ามหาภัย

"เจอกันนะไอ"

ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วมองตามหลังมาหยาที่ลงจากรถ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเหลือฉันคนเดียวที่นั่งหน้าสล้อนอยู่กับคนขับ

ครั้นรถเคลื่อนตัวไปต่อ ที่ว่าไม่อึดอัดก็แอบรู้สึกขึ้นมาหน่อยๆ ฉันไถมือถือเล่นไปมาจนไม่รู้จะดูอะไร

รถก็ขับช้าเหลือเกิน เมื่อไหร่จะถึง!!

"รถก็ไม่ติดนี่คะ ทำไมขับช้าจัง" ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจเอ่ยถาม

"ติดที่คนมั้ง"

"พี่เจอย่ากวนไอได้ไหม"

พอฉันเสียงแข็งก้าวร้าวพี่เจไดก็หันมาคิ้วขมวด แต่ความเร็วของรถไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

"จอดข้างหน้าเลยก็ได้นะคะ ไอนั่งรถแท็กซี่ต่อไปเอง จะไม่ฟ้องใครสัญญาเลย"

"พี่จำได้ว่าแต่ก่อนเราไม่เป็นแบบนี้"

"ไอก็เป็นแบบนี้.."

"ไอริณที่พี่รู้จัก ไม่แข็งกระด้างและยิ้มเก่ง"

ฉันขบกัดริมฝีปากเบือนหน้ามองนอกกระจก

กาลเวลาเปลี่ยนใจคนเปลี่ยน.. สำหรับฉันไม่ใช่

ที่ฉันเปลี่ยนเพราะความรู้สึกในใจบางอย่างมันทำร้ายฉัน

"เรียนที่นี่มาตั้งสองปี ทำไมพี่ถึงไม่เคยเจอไอเลย"

"จำเป็นต้องเจอด้วยเหรอคะ"

"นั่นดิ คงมีคนเกลียดพี่เข้ากระดูกดำจนหลีกเลี่ยงจะเจอหน้า คิดแบบนั้นจะมาเรียนที่นี่ทำไม"

"ก็ไอสอบติดที่นี่.."

พี่เจไดหัวเราะเบาๆ "หลบหน้าพี่จริงๆ สินะ"

เสียท่าเหรอ.. ฉันขบกัดริมฝีปากจนเจ็บไปหมด

ถ้ามหาวิทยาลัยนี้ไม่ใช่ที่เดียวที่สอบติด สาบานเลยว่าพี่เจไดจะไม่มีโอกาสได้เจอฉัน

ดูสิ! อีกนิดเดียวเขาจะเรียนจบอยู่แล้วเชียว เขาจะไม่รู้ว่าไอริณจอมซื่อบื้ออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตัว โชคชะตาเล่นตลกกับฉันสุดๆ ไปเลย

"ผ่านมาตั้งนานแล้ว ไอยังโกรธพี่อยู่เหรอ"

"พี่เจไม่ได้สำคัญให้ไอต้องรู้สึกโกรธ.."

"ก็ถ้าไม่รู้สึกโกรธ ทำไมถึงต้องปั้นปึงใส่พี่ทั้งที่ผ่านมาตั้งสี่ปี"

"..."

"หรือว่ายังรู้สึกกับพี่เหมือนเดิม.."

"หยุดพูดนะ!!" ฉันขึ้นเสียง

ดวงตาร้อนผ่าวน้ำตาเอ่อคลอ หน้าอกแสบร้อน มือเล็กกำแน่นพยายามกดลึกความรู้สึกที่ฝังอยู่ในอกมาเนิ่นนานให้มันอยู่ที่เดิม

และเขาเองก็ไม่ควรจะรื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น

"ไอไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น ย้ำอีกครั้งว่าพี่เจไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เลิกถามและเลิกหลงตัวเอง หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก"

รถจอดสนิทหน้าคอนโดมิเนียมพอดี ฉันก็รีบเปิดประตูแล้วลงจากรถ วิ่งเข้ามาในอาคารใช้ต้นเสาขนาดใหญ่บดบังตัวเองก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้นมาไล้ใต้ดวงตาเช็ดน้ำตา

เข้มแข็งสิไอริณ มันก็แค่เรื่องเก่าของคนเก่า คนเก่าที่นิสัยเสียไม่ต่างจากไอ้ต้น แกจะไปใส่ใจจนร้องไห้ทำไม