พริ้งจะลืม

"พริ้ง หายไปไหนมา "

หวานถามเพื่อนสาวที่วิ่งหน้าตั้งกลับมาโดยไร้วี่แววของผู้ชายที่เธอเป็นคนสแกนและสั่งให้ไปลองจีบดู

"กลับเถอะ"

พริ้งพราวเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เธอรีบหยิบกระเป๋าใบโปรดขึ้นมาสะพายไหล่ ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ดึงแขนเพื่อนให้ลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนรนหันมองซ้ายขวาสลับกันด้วยความหวาดระแวง ในหัวก็คิดแต่ว่าเธอต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นล่ะก็.....

ไอ้โรคจิตตามมาทันแน่!!!!!

"อ้าว!! ไม่อยากฝึกแล้วเหรอ"

"พอก่อน ไม่ฝึกแล้ว ฉันง่วง!!"

คำตอบที่ออกมาทำหวานอดสงสัยไม่ได้ ระหว่างที่เธอกำลังมองตามแผ่นหลังพริ้งพราว อยู่ๆ เพื่อนสนิทอีกคนก็โทรมาปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาหัวใจ จะไม่ปลอบก็ไม่ได้ คุยนานอยู่พอสมควร พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที พริ้งพราวกับหนุ่มคนนั้นก็หายตัวไปทั้งคู่ ตอนแรกก็นึกว่าไปกันได้ดีถึงขนาดชวนกันออกไปหามุมเงียบๆ คุย แต่ที่ไหนได้ เหมือนจะมีบางอย่างทำให้พริ้งพราวรู้สึกไม่โอเคถึงขนาดที่หน้าสวยๆ นั้นบึ้งตึง พร้อมกับพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาตลอดเวลาที่ขับรถไปส่งเธอที่หอ

"มีอะไรรึเปล่า"

คำถามที่แฝงความเป็นห่วงนั้นทำเอาพริ้งพราวถึงกับชะงัก คือจะให้บอกตรงๆ ว่ามีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้น มันก็นะไม่รู้จะเริ่มต้นเล่ายังไง ไม่รู้ต้องโทษที่เธอเมา หรือเป็นที่เขาหล่อ เรื่องมันถึงได้เลยเถิดไปไกลถึงขั้น....

โอ้ย!!!! หยุดคิดเลยพริ้ง เธอต้องหยุดคิดเดี๋ยวนี้ หญิงสาวส่ายหน้าสลัดภาพของผู้ชายคนนั้นออกจากหัว ก่อนจะฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมาพร้อมกับบอกว่า

"ไม่มีอะไรหรอก พริ้งแค่ง่วงจริงๆ"

"ถ้าไม่มีอะไรฉันก็รู้สึกเบาใจ แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ เป็นไง ชื่ออะไร โอเคไหม ทำไมไม่เห็นแกเล่าอะไรให้ฉันฟังเลย"

หวานถามรัวๆ ด้วยความอยากรู้และนั่นก็ทำเอาคนที่ขับรถอยู่ได้แต่ฝืนยิ้มทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใจหนึ่งก็ไม่อยากโกหก ส่วนอีกใจหนึ่งก็อายเกินกว่าจะเล่า ผู้ชายคนนั้นทำเธอแปดเปื้อนแล้ว มุแงง~ อยากร้องไห้ ไอ้บ้าเอ้ย ไอ้หื่น ไอ้เลว ไอ้ๆๆๆ พริ้งพราวก่นด่าในใจ แต่ก็ยังคงเก็บสีหน้านั้นภายใต้รอยยิ้มที่เจื่อนเต็มทน

"พริ้งไม่ค่อยได้คุยอ่ะ รู้สึกไม่ค่อยคลิ้กเท่าไหร่ แล้วอยู่ๆ ปวดฉี่ขึ้นมากะทันหันก็เลยแว่บไปเข้าห้องน้ำ พอดีเห็นหวานกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ก็เลยไม่ได้บอก"

พูดจบก็เหล่มองเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวพยักหงึกๆ เหมือนเข้าใจ และนั่นก็ทำให้คนโกหกถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เรื่องนี้เธอจะให้ใครรู้ไม่ได้ มันน่าอายเกินไป และมันก็นะใช่เรื่องที่ควรป่าวประกาศให้ใครฟังซะที่ไหน ประจานตัวเองชัดๆ

หลังจากส่งหวานเสร็จ พริ้งพราวก็ตรงดิ่งกลับคอนโดของตัวเองทันที เธอทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างคนหมดแรง พร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเซง บททดสอบการบริหารเสน่ห์ล้มไม่เป็นท่า เป็นเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้น ไอ้โรคจิต ไอ้ผู้ชายฉวยโอกาส หญิงสาวก่นด่าพลันเบะปากเมื่อใบหน้าหล่อๆ ชวนให้เคลิ้มนั้นผุดแว่บขึ้นมาในหัว

เฮอะ!! ไอ้ผู้ชายเฮงซวยเอ้ย ในสมองมีแต่เรื่องอย่างว่า คิดแล้วก็โมโห ประสบการณ์เซ็กส์ครั้งแรกของเธอต้องมาจบลงด้วยนิ้วของไอ้คนที่เธอเองก็ยังจำไม่ได้แม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ ไหนใครบอกว่ามันเสียว มันฟิน มันหวิว หวิวบ้าหวิวบออะไร ฉันคนหนึ่งล่ะไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลย ยกเว้นก็แต่ตอนถูก....

เดี๋ยวนะ!!!!

นิ้วเรียวลูบไล้ริมฝีปากของตัวเองไปมา ก่อนจะสบถออกมาว่า "ไอ้เลว" ด้วยความโมโหจนหน้าแดงก่ำ สองมือทุบเข้าที่หมอนใบโตดัง "ปั่ก" เมื่ออยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าจูบแรกที่เก็บไว้เพื่อรอคนที่ใช่ถูกไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้นฉกไปแบบหน้าด้านๆ

โมโหไหม เอาตรงๆ คือโมโหมาก!! แต่จะให้เธอไปตามหาตัวไอ้ผู้ชายคนนั้นให้มารับผิดชอบเหรอก็คง "ไม่" จบๆ กันไป ไม่ต้องรู้จักกันนี่แหละดีที่สุดแล้ว พริ้งพราวคิดและตั้งใจว่าจะลืมๆ ถ้าจะต้องจีบผู้ชายอีกเธอจะไม่ใช้เหล้าเป็นตัวช่วยแล้ว เพราะบอกเลยว่าเข็ดหนักมาก ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นก็ถือซะว่าให้มันผ่านไป เพราะถึงยังไงเธอก็ไม่ได้เกินเลยถึงขั้นพลาดนอนด้วยกัน หญิงสาวคิดให้กำลังใจตัวเองที่ใต้ตาหมอง แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดวันนั้นขึ้นทำให้เธอนอนไม่หลับไปหลายคืน แต่เอาน่ะคนมันต้องสตรอง ถือซะว่ามดกัดตรงนั้นก็แล้วกัน เธอคิดให้มันเป็นเรื่องตลก

แต่อนิจจา.....

มันไม่ตลกเลยสักนิด เมื่อผู้ชายคนที่เธอคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจออีก ตอนนี้กำลังยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าของนิสิตนปีหนึ่งและกำลังแนะนำตัวเองพร้อมรอยยิ้มชวนฝันว่า.....

"พี่ชื่อซัน"

ซวยแล้วไง

ซวยซ้ำซวยซ้อน

มุแงง~ ซวยยิ่งกว่าซวย

หญิงสาวมองตาค้าง รีบหดตัวให้ลีบเล็กอยู่หลังเพื่อนเมื่อเห็นหน้าของคนที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ ใครจะไปคิดว่าไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้นจะเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน แย่ไปกว่านั้นคือดันเสือกเป็นรุ่นพี่ในคณะเธอด้วยนี่สิ!!!

กรีดร้องหลายตลบ~

"อ้าวน้องคนนั้น...."

เสียงทุ้มมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดมุมปาก นิ้วหนาชี้มาที่คนตัวเล็ก ผมยาว ผิวขาว หน้าหมวย แน่นอนว่าเขาจำเธอได้ ไม่สิ!! วันนี้ที่เขามาก็เพราะเขาตั้งใจให้เธอเห็นเขาเต็มๆ สองตาต่างหาก ถือซะว่าเป็นการเอาคืนที่ตบหน้าเขาไปสองทีก็แล้วกัน

"พี่เคยเจอเรามาก่อนไหม??"