Masuk"ถะ ถอดเสื้อค่ะ"
เสียงหวานสั่งชายหนุ่มที่เธอลากเข้ามาในห้องน้ำด้านในสุด ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นพื้นที่ลับตาคน และมันก็นะทำให้อีกฝ่ายคิดดีไม่ได้เลย ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ที่ยื่นมือมาช่วยแกะกระดุมเสื้อให้ แล้วอย่างนี้จะให้เขาคิดยังไง ถ้าไม่ใช่กำลังถูกเชิญชวนให้ทำเรื่องอย่างว่า "อยากเหรอ" "ห๊ะ!!" หญิงสาวเงยหน้ามองคนตัวโตที่เอ่ยถามตรงๆ ราวกับว่าอ่านใจเธอได้ ในเมื่อเขารู้แล้วก็ดี พริ้งพราวคิด ก่อนจะยิ้มหวานตอบออกไปเพราะคิดว่าผู้ชายตรงหน้าคงหายโมโหเธอแล้วมั้ง!! ไม่อย่างงั้นจะยอมยกเสื้อให้เธอง่ายๆ เหรอ "ใช่!! ฉันอยาก นายให้ได้ไหม" เสียงหวานตอบ มือก็กำเสื้อเปียกๆ ของผู้ชายตรงหน้าไว้แน่น อนิจจา...ความใสซื่อของพริ้งพราว เธอไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายที่กำลังสื่อ ต้องโทษที่เธอไร้ประสบการณ์ หรือต้องโทษที่เธอเมาจนไม่ทันได้ตั้งสติคิดทบทวนคำถามนั้นให้ดีๆ เพราะคำว่า "อยาก" ของเธอมันแปลไม่ตรงกันกับคำว่า "อยาก" ของเขาเลยสักนิดเดียว ใจกล้าดี!! ชายหนุ่มพึมพำ ดวงตาสีนิลมองผู้หญิงสายมั่นที่สูงเพียงแค่อกเขา อืม...ตัวเล็กชะมัด แต่ก็นะ นมโต หน้าหมวย ดูสวยน่ารักดี!! เขายกยิ้มมุมปากจางๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้เขินอายหรือหลบสายตาของเขาเลย พอได้เห็นหน้าเป้าหมายชัดๆ เต็มๆ สองตา พริ้งพราวก็ถึงกับกรีดร้องในใจ ผู้ชายคนนี้หล่อมากจริงๆ ดวงตาสีน้ำตาลของเขานั้นดูน่าค้นหา คิ้วของเขาหนาพอดี ริมฝีปากบางได้รูป ที่สำคัญจมูกโด่งๆ คมๆ นั้นคือมันใช่ ไม่รู้ว่าเพราะเมาหรือเพราะโดนเสน่ห์เกินต้านของคนตรงหน้าจึงทำให้เธอรู้สึกเขินอาย หน้าร้อนผ่าวแปลกๆ แถมยังรู้สึกใจเต้นตึกตักกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวผู้ชายคนนี้อีก ดวงตาคมกริบกวาดมองการแต่งตัวของคนตัวเล็กที่ถึงจะไม่ใช่ในแบบที่เขาชอบสักเท่าไหร่เพราะมันดูยั่วยวนเกินไป แต่หน้าหวานๆ ชวนให้หลงบอกเลยว่าทัชใจเขาพอสมควร ซึ่งเขาเองก็แอบมองเธอก่อนที่เธอจะเข้ามาทักทายก่อนด้วยซ้ำ คนตัวโตผุดยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจ "ลองไหม" ลอง?? ลองอะไร คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ถามออกมา ก็ถูกมือหนาของอีกฝ่ายผลักจนแผ่นหลังชิดกำแพง ที่จริงถ้าเธอเข้ามาห้องน้ำคนเดียวมันก็คงพอดีไม่อึดอัด แต่พอมีคนตัวใหญ่อย่างเขาอยู่ด้วย มันก็เลยกลายเป็นว่าพื้นที่ด้านในมันแคบลงไปถนัดตา "ซัน" มองหน้าคนตัวเล็กที่อยู่ๆ ก็เดินเข้ามาทักเขาก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่สวย เห็นครั้งแรกคือใช่เลย ติดก็แต่ซุ่มซ่ามจนทำให้เขาหงุดหงิด แต่ในเมื่อขอโทษแล้วก็โอเค คนกำลังเบื่อๆ เซงๆ และอยากหาอะไรสนุกๆ ทำคั่นเวลา ในเมื่อเธอบอกว่า "อยาก" เขาก็มีหน้าที่สนองให้ ซึ่งที่จริงแล้วเขาไม่ค่อยชอบผู้หญิงแรงๆ แต่ไม่รู้เพราะอะไรทำไมถึงยกให้เธอเป็นกรณียกเว้น บอกตรงๆ เขาเองก็แอบงงเหมือนกัน ซันคิดพลันประกบริมฝีปากจูบคนตัวเล็กอย่างดูดดื่มรุนแรง กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเตะจมูก ซึ่งมันทำให้เขารู้ว่าเธอเมา หน้าของเธอแดง ตัวของเธอร้อน และเสียงคราง "อืม" ในลำคอกระตุ้นให้เขามีอารมณ์ ลิ้นร้ายแทรกเข้าไปตักตวงความหอมหวานจนพอใจก่อนจะผละให้คนตัวเล็กได้หายใจ ท่าทีเงอะๆ งะๆ นั้นทำเขาแปลกใจ แต่เพราะเมื่อดูจากการแต่งตัวเขาก็ได้แต่สลัดความแปลกใจนั้นทิ้ง และเริ่มเล้าโลมเธอต่อด้วยการเลื่อนริมฝีปากขึ้นไปขบเม้มที่ใบหูสร้างความเสียวให้อีกฝ่ายจนต้องหลับตา ท่าทีเคลิ้มไหวของเธอกระตุ้นให้ซันย่ามใจ ค่อยๆ ไล่ริมฝีปากได้รูปลงมาฝากรอยรักที่ซอกคอขาวเนียน "ชอบไหม" ชายหนุ่มถามเสียงอู้อี้ขณะใช้ลิ้นร้อนสร้างความเสียวซ่านให้คนตัวเล็กที่แหงนหน้าหลับตาซึมซับความรู้สึกวาบหวามที่เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรกจากผู้ชาย "ชะ...ชอบ" เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าชอบ ใบหน้าคมก็ค่อยๆ ขยัยเลื่อนลงมาที่เนินอกอวบ เขารูดเกาะอกของหญิงสาวออก ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนนั้นหยอกล้อด้วยการทั้งดูดทั้งเลียยอดอกสีชมพูสวยจนแข็งชูชัน "อ๊ะ!! ยะ อย่า" สองมือเรียวเล็กผลักอกแข็งแรงของชายหนุ่มออกเมื่อรู้สึกถึงนิ้วแกร่งกำลังจาบจ้วงล้วงแหย่เข้าไปในชุดชั้นในของเธอ คนที่ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ารีบหุบต้นขาเข้าหากันจนชิด แต่นิ้วนั้นกลับไม่ยอมหยุด ยังคงพยายามแทรกเข้าไปคลึงตุ่มกระสันต์ของเธอจนต้องเปล่งเสียงครางออกมาด้วยความเสียว "อย่าร้องดัง เดี๋ยวคนได้ยิน" มืออีกข้างยกขึ้นมาปิดปากเธอไว้เบาๆ ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีจนคนตัวเล็กที่อ่อนประสบการณ์ในเรื่องอย่างวาาต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางไว้ในลำคอ "เสียวไหม" "อะ...อืม" คำตอบที่ไร้ซึ่งความอายทำให้ชายหนุ่มยิ้มพอใจ เขาใช้นิ้วลากผ่านกางเกงในตัวบางที่เปียกชุ่ม นิ้วนั้นทั้งบด ทั้งคลึง จนคนตัวเล็กขาสั่นแทบทรงตัวไม่อยู่ สัมผัสแปลกใหม่ทำให้อารมณ์ของเธอกระเจิงจนเผลอตัวอ้าเรียวขาออกเพื่อให้ชายหนุ่มใช้นิ้วถูไถเล้าโลมกับส่วนนั้นของเธอได้ถนัดขึ้น "โอ้ย!!!!!" หญิงสาวร้องเสียงดัง หน้าสวยๆ นั้นเหยเก เมื่อนิ้วของชายหนุ่มสอดเข้าไปในส่วนอ่อนนุ่มที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้สัมผัสมาก่อน ความเจ็บแปลบตรงกลางหว่างขาทำให้เธอได้สติ ความเมา ความเคลิ้มเอเวอรี่ติง หายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงความงงๆ ว่าเธอมาทำบ้าอะไรในห้องน้ำกับผู้ชายแปลกหน้า เดี๋ยวนะ!! ฉันกำลังทำอะไรอยู่?? คำถามนี้ดึงสติที่กระเจิงด้วยอารมณ์ความใคร่ให้กลับมา ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบๆ ความเมาอยู่ๆ ก็พลันหายวับไปกับสายลม ความอายเริ่มเข้ามาแทนที่ ผู้ชายที่เธอกำลังคลอเคลียอยู่นี่คือใครวะ แค่ชื่อของเขาเธอยังจำไม่ได้เลย หมดกันความบริสุทธิ์ของฉัน มุแงง~ หญิงสาวกรีดร้องในใจ เพราะความเมาเป็นเหตุแท้ๆ พอตั้งสติได้ เรียวแขนสองข้างที่โอบรอบคอชายหนุ่มก็พลันคลายออกอย่างรวดเร็ว แต่แทนที่พริ้งพราวจะวิ่งหนีไปด้วยความอับอาย เธอกลับยกฝ่ามือที่สั่นเทาด้วยความโกรธขึ้นมาหวังจะเอาคืน "เพี้ย!!" "ไอ้คนลามก!!!!!" เสียงหวานแต่แฝงด้วยความเกรี้ยวกราดยังคงดังในโสตประสาทของซันที่โดนตบจนหน้าหัน ความชาเริ่มแผ่ไปทั่วแก้ม เขามองใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างคนไม่เข้าใจ พูดง่ายก็นะงงๆ ระคนสับสนอยู่ในใจ ก็เธอไม่ใช่เหรอที่ชวนเขาทำ??? นัยน์ตาคมวูบไหวขณะมองคนตัวเล็กที่รีบดึงเกาะอกขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ แต่ก่อนจะไปเธอก็ยังไม่วายที่จะฟาดฝ่ามือเล็กๆ นั้นลงมาใส่หน้าเข้าอีกครั้งดัง "เพี้ย!!!" "ไอ้ผู้ชายฉวยโอกาส!!" ห๊ะ!!!! ลามกไม่พอ ยังได้รับเกียรติเป็นผู้ชายฉวยโอกาสอีก ชายหนุ่มหัวเราะ "หึๆ" ในลำคอกับคำด่าสารพัดพวกนั้นที่ยังดังก้องในหัว เขามองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เปิดประตูห้องน้ำ มองซ้าย มองขวาอย่างระวังตัวและรีบหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะหันหลังมามองหน้าหล่อๆ ที่เป็นรอยแดงของเขาเลยด้วยซ้ำ ซันใช้ลิ้นดุนแก้มที่โดนตบจนชา ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมามีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหาจนเคยชิน เขารู้ดีว่าต้องรับมือยังไง ซึ่งแน่นอนว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าตบหน้าเขามาก่อน ยกเว้นก็แต่คนที่เพิ่งวิ่งหนีไปเมื่อกี้ งงไหม?? มันก็งงนะ แต่ก็อืม...น่าสนใจดี!! ชายหนุ่มคิดพลันผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น้อยคนนักจะได้เห็น นัยน์ตาสีนิลที่มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวนั้นเป็นประกายแวววับดูๆ ไปก็คล้ายกับแววตาของหมาป่าที่บังเอิญได้เจอเหยื่อถูกตาต้องใจและหมายมั่นจ้องจะเอามาเป็นของตัวเองให้ได้ ดูท่าว่าเขาจะต้องทำความรู้จักเธอ...... ให้ดีกว่านี้ซะแล้ว!!!"ทำไมต้องแต่งตัวหล่อขนาดนี้คะ"คนตัวเล็กทำหน้าไม่พอใจขณะมองแฟนตัวเองที่นับวันก็ยิ่งหล่อจนเธออดหึงไม่ได้ ถึงพี่ซันจะมีแฟนแล้วแต่ดีกรีความฮอต ความดัง ในหมู่สาวๆ นั้นไม่ได้น้อยลงเลย ขนาดว่าเธอเดินข้างๆ ก็ยังมองจนคอหันอ่ะคิดดูเฮลโหล~ เห็นฉันไหมฉันยืนตรงนี้ฉันนี่ล่ะแฟนของพี่ซันเฮ้อ!! เธออยากพูดอย่างนั้นทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงเข้ามาขอเบอร์ แต่ก็นะ...ทำไม่ได้ พี่ซันเป็นคนดังในคณะ การที่รุ่นน้องจะชื่นชอบ มันก็เป็นเรื่องปกติ แต่คือกรุณาช่วยให้เกียรติแฟนสาวที่ยืนหัวโด่ตรงนี้นิสสสสสนุงฉันไม่กัดทักฉันบ้างก็ได้...."พริ้งไม่ชอบเหรอ ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนให้ก็ได้นะครับ"คนที่ไม่รู้ตัวก้มมองการแต่งตัวของตัวเอง เสื้อตัวนี้พริ้งเป็นคนซื้อให้ เธอบอกว่าใส่แล้วดูดี เขาก็เลยตั้งใจหยิบมาใส่ แต่ดูท่าวันนี้แฟนของเขาจะอารมณ์ไม่ดี ก็เลยทำหน้างอตั้งแต่หัววัน"เฮ้อ!! ช่างเถอะค่ะ"พริ้งพราวถอนหายใจ เพราะมันไม่ใช่ความผิดของพี่ซัน ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษเธอที่มีแฟนหล่อเอง"เป็นอะไรรึเปล่า"เสียงทุ้มถาม หน้าหล่อๆ โน้มลงมาใกล้ใบหน้าสวยที่หงิกงอ ก่อนจะหยิกเข้าที่แก้มนุ่มๆ นั้นให้ฉีกยิ้ม"บอกพี่ได้นะ....""บอกไปก
"มันจบแล้วพริ้ง""มันจบแล้ววววววว!!"หวานคร่ำครวญ หลังจากเกิดเรื่องขึ้นมากมายในวันนี้ พี่ไวท์ไม่พูดอะไรกับเธอเลย คงจะโกรธเธอมากแน่ๆ ก็นะสาเหตุมันมาจากความลัลล้าเกินเบอร์ แถมยังโอเว่อร์แอคติ้งจนเกินไป ชวนทำนู่นนี่นั่นแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ พี่ไวท์หน้าซีด เธอก็ไม่ทันคิดว่าต้องให้พัก เอาแต่ดันทุรังทำทุกอย่างตามแผนการที่คิดไว้ว่าต้องสวย ต้องเริ่ด ต้องจบอย่างสวยหรู แล้วผลที่ได้เป็นไงล่ะมุแงง~พังพินาศ!!พี่ซันเป็นลมส่วนเธอก็นะ....โดนเมิน"พี่ไวท์คงเหนื่อยมั้งหวาน"พริ้งพราวให้กำลังใจเพื่อนสนิทที่ร้องไห้จนตาบวม เธอเองก็เดาความคิดหรือท่าทีของพี่ไวท์ไม่ออก ปกติพี่ไวท์เป็นคนขี้เล่น เฟรนด์ลี่ แต่วันนี้กลับปิดปากเงียบ เงียบซะจนเธอไม่กล้าชวนคุย ระหว่างทางกลับบรรยากาศค่อนข้างจะอึดอัด มีแต่พี่ซันที่พูดเป็นต่อยหอยอยู่คนเดียว ส่วนหวานก็นะ นั่งจ๋อย!! ไปสิคะ แต่อย่างว่า หวานก็คือหวาน ถึงจะร้องไห้ ถึงจะรู้สึกผิด แต่นั่นก็กินเวลาเพียงแค่วันเดียว เพราะวันถัดมาหวานผู้นั่งเศร้าก็กลับมาเริงร่า โอ้ลัลล้าดังเดิมก็คนมันสตรองอ่ะเนอะ.....จะมานั่งอมทุกข์ไปทำไมในเมื่อผู้ชายไม่ติดต่อมาเธอก็แค่มั่นหน้าติดต่อไปเอง~
"วันเสาร์มึงว่างป่าววะ"ซันถามเพื่อนสนิทที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวเข้าปาก คำถามชวนสงสัยนั้นดึงความสนใจของไวท์ให้เงยหน้าขึ้นจากจานข้าว เขาเลิกคิ้วมองหน้าคนถามอย่างไม่เชื่อหู "ไอ้ซันมึงกินอะไรผิดมา"ถามด้วยความแปลกใจ เพราะตั้งแต่ไอ้ซันมีแฟนมันก็ไม่เคยมีเวลาให้กับเพื่อนเลย เอะอะก็น้องพริ้งอย่างนั้น เอะอะก็น้องพริ้งอย่างนี้ วันทั้งวันได้ยินแต่ชื่อน้องพริ้งจนเขาหลอน ต้องบอกเตือนสติว่า มึงจะคลั่งรักกูไม่ว่า แต่ช่วยไปคลั่งไกลๆ ตีนกูด้วย กูหมั่นไส้ กูเหม็นความรัก วันๆ เรียกหาแต่น้องพริ้ง ไม่พอยังขยันส่งข้อความหากันรายงานตลอดว่าทำอะไร ที่ไหน กับใคร แบบละเอียดถี่ยิบ ดูก็รู้ว่าไอ้ซัน "เกียร์มัว" ของจริง พอเขาล้อว่า "กลัวเมีย" มันก็เถียงสุดชีวิตว่า "กูไม่ได้กลัวแต่กูแค่เกรงใจ"โอเค!! เอาที่สบายใจเลยครับคุณเพื่อนไวท์คิดพลางมองหน้าหล่อๆ ของซันที่นั่งอมยิ้ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังแชทคุยกับใคร ก็นะ...อาการออกขนาดนั้น ใครจะไปคิดว่าคนอย่างไอ้ซันพอมีแฟนแล้วจะหลงแฟนติดแฟนขนาดนี้ "สรุปมึงกินอะไรผิดมา"ไวท์ถามซ้ำเมื่อซันเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์"ไอ้เหี้ย!! กูก็กินเหมือนมึงนั่นล่ะครับ""มึงจะชวนกูไปไ
"พริ้ง....ฟังพี่หน่อยได้ไหม"ปลายหางเสียงของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอน เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะเป็นฝีมือของเกล ความไม่ชัดเจนของเขาทำให้พริ้งพราวต้องมามีส่วนเกี่ยวข้อง ถึงจะไม่ได้เป็นแฟนกับเกล แต่มันก็มีข่าวลือ แต่ในเมื่อมันไม่ใช่ความจริง เขาก็เลยเฉยๆ ไม่ใส่ใจ เพราะตัวเขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่าให้ความสัมพันธ์กับเกลได้มากสุดถึงตรงไหนก็คนมันโสด!!ดังนั้นก็นะ....ช่างแม่ง!!ใครอยากคิดก็คิดไป ผมไม่ซีเรียส!! ผมไม่เคยคิดจะแก้ข่าว และผมยังมีหน้าปล่อยผ่านให้คนเข้าใจผิด เป็นไงล่ะ...ผลลัพธ์ที่ได้ ผมควรสมน้ำหน้าตัวเองไหม??สุดท้ายสิ่งที่เขาเคยคิดว่า "ช่างมัน!!" ตอนนี้กลับเป็นปัญหาที่หาทางออกไม่ได้ มันเหมือนกับเชือกที่กำลังรัด ยิ่งเขาดิ้นก็ยิ่งหายใจไม่ออก ยิ่งพยายามแก้ให้คลายแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้เชือกนั้นรัดตัวเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่สน แต่ตอนนี้จะให้เขาทำเป็น "ไม่สน" ก็คงทำไม่ได้ ในเมื่อคนที่กำลังเข้าใจผิดอยู่คือพริ้งพราว ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นแฟนสาวทำหน้าบึ้ง ไม่พอยังลุกขึ้นเดินหนีเขาโดยไม่รอให้เดินมาถึงตัวเธอด้วยซ้ำนี่ไม่ใช่ครั้ง
อีดอก!!หวานสบถเสียงดังด้วยความโมโหเมื่อได้ยินเรื่องที่พริ้งพราวโทรมาเล่าให้ฟังตอนตีหนึ่ง ถึงจะไม่มีหลักฐาน แต่พวกเธอก็มั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นพี่เกลมีส่วนเกี่ยวข้อง ก็นะ...เซ้นส์ผู้หญิงมันบอกว่า "ใช่" และคงไม่มีคำไหนอธิบายสิ่งที่พี่เกลทำได้ดีไปกว่าคำว่า "หมาหวงก้าง" ผู้ชายไม่รักก็คือไม่รัก จะมามั่นหน้ามั่นหอยทวงสิทธิ์คนรักเก่ามันก็ไม่ใช่ ดีนะที่พริ้งพราวรู้ตัวเร็ว ไม่อย่างนั้นคงได้ประสาทแดกตกเป็นเป้าโดนแกล้งจนถึงวันประกวดแน่ๆ"จะเอาคืนไหม"หวานถาม ใจนี่คือถ้าเพื่อนไม่ทำ กูนี่ล่ะจะเป็นคนทำเอง"แน่นอน"พริ้งพราวตอบ เธอเล่าแผนการในใจให้หวานฟังอย่างละเอียดทุกขั้นตอน ซึ่งแน่นอนว่าแผนจะสำเร็จลุล่วงได้ก็ต้องขอยืมมือหวานด้วย คอมเม้นท์ด่าเธอก็เยอะ คอมเม้นท์ชมเธอก็มีไม่น้อย ซึ่งที่ชมๆ และโหวตๆ ให้เนี่ยก็มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ก็ยังดี!! หญิงสาวคิดเพราะยิ่งมีคนให้ความสนใจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีกับการที่จะกระชากหน้ากากของพี่เกลให้ทุกคนได้เห็นกันอย่างทั่วถึงไลฟ์สดมันก็ดีตรงนี้ตรงที่ไม่มีการตัดต่อ!!เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงโลกสวยที่วิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์ และเธอก็ไม่ได้ใจดีถึงขั้นจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไ
ครืด~ ครืด~อุ้ย รวดเร็วทันใจจังเลย จะรับหรือไม่รับดีน้า หวานคิดพลันระบายยิ้มเมื่อเห็นว่าใครโทรเข้ามาหาเธอ"อ่ะ!! รับก็ได้"มือเรียวหยิบโทรศัพท์ที่ปล่อยให้ดังจนอีกฝ่ายเริ่มหัวร้อน ก่อนจะกรอกเสียงหวานๆ ใสๆ ที่ไม่ได้เจือความสำนึกผิดอะไรในสิ่งที่ทำลงไปว่า"ดีใจจังที่พี่ไวท์โทรหา เริ่มคิดถึงหวานแล้วใช่ไหมคะเนี่ย""ลบเลยนะ"เสียงทุ้มสั่งทันที ไม่แม้แต่จะกล่าวทักทายให้คนปลายสายได้ชื่นใจ"แหมๆ กระแทกเสียงใส่ขนาดนี้ ไปแอบโกรธใครมาคะ"แกล้งถามยียวน มุมปากยกยิ้มจางๆ ถ้าไม่เล่นไม้นี้ มีหรือคนอย่างพี่ไวท์จะติดต่อมา"ยังไม่รู้ตัว??"ถามเสียงขุ่น ตอนนี้ inbox เขาแทบไหม้เพราะโพสต์ของเธอโพสต์เดียว ไม่พอยังโดนรุ่นพี่ในคณะเขม่นใส่เพราะหาว่าเขาโกหก"ไม่รู้ตัว แต่รู้ใจค่ะ"ได้โอกาสหยอดคำหวาน แต่อีกฝ่ายมีหรือจะเคลิ้ม เสียงถอนหายใจเล็ดรอดออกมาเบาๆ ก่อนจะบอกปลายเสียงด้วยน้ำเสียงติดรำคาญว่า"ชอบพี่เหรอ""แน่นอนค่ะ"ตอบอย่างชัดเจน ก็นะ...คนอย่างหวานเป็นประเภทซื่อตรงต่อหัวใจ รักใครชอบใครก็ยืดอกบอกไปตรงๆ มั่นหน้าว่าสวย ถึงผู้ชายจะจีบยาก แต่สุดท้ายก็จีบติด คิดไว้อย่างนั้น แต่ทว่า...ความมั่นใจที่มีเต็มร้อยตอนนี้ถ






![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
