พริ้งจำไม่ได้

เสียงที่ดัง แถมยังเจาะจงตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนที่ยืนในลานคณะจับจ้องมาที่พริ้งพราว ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจำได้กำลังยิ้มยียวน และนั่นทำให้คนที่ถูกทุกสายตากดดันได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตกใจ ในหัวคิดแต่ว่าจะทำยังไง ก็ใครมันจะไปคิดล่ะว่าไอ้ผู้ชายที่เธอตบหน้าไปคืนนั้นสองทีคือ "รุ่นพี่" ปีสามหัวโจกที่มีตำแหน่งเป็นถึงประธานสโมสรนิสิตที่ได้ข่าวลือหนาหูตั้งแต่เข้ามาเรียนวันแรกว่ามีอำนาจและอิทธิพลล้นมือขนาดอาจารย์ในคณะยังเกรงใจ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นหน้าของประธานมาก่อนเพราะมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมตัวเข้าประกวดมิสเกียร์ แต่ถึงอย่างนั้นก็พอได้ยินมาจากเพื่อนๆ บ้างว่าพี่เขาหน้าตาดี บ้านรวย แถมยังมีศักดิ์เป็นถึงหลานสุดที่รักของอธิการบดีมหาวิทยาลัยอีก อึ้งจนแทบเข่าทรุดไหมล่ะฉันในเมื่อ.....

ประธานสโมคนนี้

ก็คือไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้น!!!!

"น้องครับได้ยินที่พี่ถามไหม"

ซันแสร้งทำเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสนุกเมื่อได้ต้อนเหยื่อจนมุม นิ้วยังคงเล็งตำแหน่งตรงดิ่งไปที่ดาวคณะตัวเล็กที่ก้มหน้าหลบสายตา ดูแว่บเดียวก็รู้ว่าเธอจำเขาได้ ก็เล่นมองตาค้างซะขนาดนั้น เขาคงหน้าตาดีมากจนตะลึงเลยล่ะสิ!!  ชายหนุ่มคิดเข้าข้างตัวเอง ก่อนจะเสยผมเปิดหน้าผาก มุมปากยิ้มสะใจ ท่าทีของเขาเรียกเสียงกรี้ดจากรุ่นน้องปีหนึ่งที่มองเขาราวกับเป็นดารา ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะทุกคนรอบตัวล้วนแต่ชมว่าเขาหล่อ ความดังและอำนาจที่มีของตระกูลเขาทำให้ถูกเลือกขึ้นมานั่งเก้าอี้เป็นประธานสโมสรที่เรียกได้ว่าแข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าหือ จะมีก็แต่ "ยัยนั่น" ที่กล้าขัดใจเขาแถมยังเล่นตัวตบเขาจนหน้าหัน

ใช่ครับ เธอคงไม่รู้จักผม!!!

เพราะนี่เป็นวันแรกที่ประธานสโมสรนิสิตวิศวะลงมากล่าวทักทายรุ่นน้องปีหนึ่งอย่างเป็นทางการให้ได้เห็นหน้าค่าตากันจะๆ เป็นครั้งแรก ซึ่งก่อนหน้านี้ผมก็เพิ่งรู้ได้ไม่นานจากการส่งคนไปสืบ ถึงว่าทำไมหน้าคุ้นๆ แต่ที่จำไม่ได้ก็เพราะการแต่งหน้าแต่งตัวที่เอ่อ..แก่เกินตัว แถมยังดูมั่นเกินไป ผิดกับลุกส์ใสๆ ในวันประกวดที่มีผมนั่งตำแหน่งกรรมการให้คะแนนเต็มสิบ สิบ สิบ ทุกรอบ ยัยตัวเล็กมือหนักคนนั้นคือมิสเกียร์ปีหนึ่งที่กำลังดังมากในหมู่รุ่นพี่ แต่สำหรับเขานั้นก็นะ งั้นๆ ก็แค่ผู้หญิงขี้โวยวาย เล่นตัว ให้ท่าเขาเองแต่ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ และแน่นอนว่าผู้หญิงอย่างนี้ควรได้รับการสั่งสอน ดวงตาคมเป็นประกายวาบ มุมปากหยักผุดยิ้มร้ายกาจคล้ายคนกำลังถือไพ่เหนือกว่า

"พี่ถามว่าเคยเจอกันมาก่อนไหม"

ครั้งนี้กลายเป็นตวาดดังจนรุ่นน้องที่ยืนเรียงแถวหน้าสลอนพากันตกใจจนสะดุ้งเฮือก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทำตัวไม่ถูก จากที่มิสเกียร์ก้มหน้าหลบสายตาพี่ประธานปีสามคนเดียวตอนนี้กลับกลายเป็นพร้อมใจกันก้มหน้าหลบสายตาดุดันกันทั้งรุ่น รุ่นพี่ในความคิดของน้องปีหนึ่งแววตาบ้องแบ๊วไม่รู้อิโหน่อิเหน่คือเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก ต้องเคารพ ต้องยำเกรง และเวลาเดินผ่านก็ต้องทักทายเสียงดัง

"พริ้ง ตอบไปสิ!!!"

เพื่อนด้านหลังสะกิดหลังคนที่กำลังโดนรุ่นพี่เล่นงานด้วยความกลัว รีบตอบ รีบจบ ตอนนี้ทั้งรุ่นโดนกดดันจนเยี่ยวจะราดอยู่แล้ว

"ไม่เคยเจอค่ะ!!!!!"

เสียงหวานโพล่งตอบออกไป เพราะถูกเพื่อนๆ ที่ยืนขนาบทั้งซ้ายขวาหน้าหลังสะกิดรัวๆ

"หืม...พี่จำคนผิดอย่างนั้นเหรอ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหน้าคนโกหกที่ตอนนี้ยืนเหงื่อแตกพลั่ก นิ้วหนาลูบคางตัวเองไปมา ก่อนจะแสร้งทำเป็นถอนหายใจ และบอกเสียงคล้ายเลิกสนใจเธอว่า "ช่างเถอะ" ซึ่งมันก็ทำให้คนตัวเล็กที่กลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้นถึงกับพ่นลมออกมาหนักๆ ด้วยความโล่งอก แต่นั่นมันแค่ 0.05 วินาทีได้ เมื่ออยู่ๆ ก็มีเสียงประกาศจากรุ่นพี่ในสมโมสรคนอื่นว่า

อาทิตย์หน้าจะมีการมอบเกียร์!!!!

"มะ...มอบเกียร์"

เสียงหวานทวนคำๆ นั้นด้วยความตกใจ เธอลืมไปเลยว่าการที่จะเป็นรุ่นน้องในคณะอย่างเต็มตัวได้ไม่ใช่แค่ผ่านเชียร์ แต่ต้องผ่านข้อกำหนดในการมอบเกียร์ด้วย ซึ่งเคยได้ยินพี่ปีสองเล่าว่ามันโหด หิน มากๆ กว่าจะได้เกียร์มาก็ต้องฝ่าฝันด่านทดสอบเอเวรี่ติง คือโดนรุ่นพี่ไซโคมาหนักมากไง มันก็เลยออกอาการสั่น เหอๆ จะไม่ให้ฉันสั่นได้ไง ในเมื่อพิธีการมอบเกียร์มันขึ้นตรงกับสโมสรนิสิตคณะวิศวะโดยตรง

กรีดร้องหนักกว่าเดิมหลายเท่า!!!!!

ตอนนี้ฉันได้แต่ยืนก้มหน้า ในหัวคิดแต่ว่า "ซวยแล้ว" ถ้าฉันไม่รู้จักอีตานั่นมาก่อน ฉันคงชิวๆ ใช้ความสวย ใส ที่มีผ่านด่านหินๆ อย่างไม่ลำบากอะไร แต่ในเมื่อทุกอย่างมันผลิกผัน คนที่จะตัดสินใจว่าฉันเหมาะสมจะได้รับ "เกียร์" ไหมคืออีตาโรคจิตฉวยโอกาสคนนั้น ทุกอย่างคือจบ!!

หญิงสาวก้มมองมือตัวเองที่ตบหน้ารุ่นพี่ประธานสโมสรนิสิตไปสองทีแบบฟาดๆ เน้นๆ จนหน้าหล่อๆ นั้นเป็นรอย ใช่ค่ะตอนนั้นฉันสะใจ แต่ตอนนี้สิ ฉันแทบจะทิ้งตัวลงนั่งด้วยความหมดแรง

อนิจจา....

ชีวิตมหาวิทยาลัยที่สงบสุขของฉัน

หญิงสาวพึมพำ ดวงตาคู่สวยเหล่มองหน้าหล่อๆ กวนๆ ของคนที่ได้ชื่อว่ามีอิทธิพลในคณะมากที่สุด เพิ่งโกหกไปคำโตต่อหน้าทุกคนว่าไม่รู้จัก พี่เขาจะเชื่อไหม อันนี้ฉันก็ตอบไม่ได้จริงๆ

ฮือๆ หวังว่าจะจำไม่ได้นะ เพราะถ้าพี่เขาจำได้ขึ้นมา ชีวิตที่สวยหรูของฉัน มันคงไม่ได้เรียบง่ายอีกต่อไป หญิงสาวคิดพลันลอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่ออยู่ๆ คนที่เธอแอบมอง ก็ตวัดหางตาคมมาทางเธอ ไม่พอยังทำปากขมุบขมิบไร้เสียง แต่แน่นอนว่าเธอย่อมอ่านมันออก

ยัยบื้อ เธอโดนแน่!!!!

หญิงสาวรีบก้มหน้าหลุบตาลงต่ำด้วยความตกใจ ตอนนี้เธอรู้สึกหายใจไม่ค่อยจะทั่วท้อง เขาต้องจำเธอได้แน่ๆ และดูเหมือนจะโกรธเธอแบบฝังรากลึกเอามากๆ ด้วย

อนิจจา....

นี่ฉันเผลอไปแหย่หนวดเสือเข้าให้แล้วสินะ!!