พริ้งพราว

นั่นน้องพริ้งปีหนึ่งใช่ไหม สวยว่ะ

ดูปากเล็กๆ นั่นสิ ดึงดูดใจชะมัด

ดูผิวน้องเขาสิ ขาววิ้งแสบตากูมาก

โอ้ย..นี่สิถึงเรียกว่าสมบัติคณะตัวจริง

นั่นคือสิ่งที่พริ้งพราวได้ยินมาตลอดตั้งแต่เข้ามาเรียนในคณะที่ผู้หญิงมีค่ามากกว่า "ทอง" และถ้าหากทองแท่งนั้นพกเอาความสวยสะกดสายตาเฉิดฉายออร่ามาด้วยแบบจัดเต็ม คำว่า "ทองเนื้อดี" ก็ยังถือว่าให้เกียรติความสวยของทองแท่งนั้นน้อยไป เพราะคำว่า "สมบัติคณะ" สิถือว่าคู่ควร

ที่ฉันเกริ่นนำมาอย่างนี้ก็เพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โดนรุ่นพี่ทุกชั้นปีเทคะแนนเสียงโหวตให้แบบท่วมท้นถล่มทลายว่า "สวยบาดตาสุดๆ" ในบรรดารุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง ดังนั้นสายสะพายสีแดงขลิบทองเลอค่าที่ปักคำว่า "ดาวคณะวิศวะ" จึงตกมาเป็นของฉันที่ยืนยิ้มสวยๆ ด้วยความดีใจที่ในที่สุดก็ได้เป็นคนสวยเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นสักที

ท้อไปก็หลายครั้ง

ถอดใจไปก็หลายหน

แต่สุดท้ายก็นะฮึดขึ้นมาได้เพราะคำว่า "อยากสวย" ความพยายามตลอดสามเดือนก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของเธอถือว่าได้ผล นี่คือรางวัลแห่งความเพียรที่เธอควรจะได้รับ กว่าจะอัพตัวเองให้สวยมงลงเป็นมิสเกียร์ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอเคยขี้เหร่มาก่อน การนั่งเงียบๆ ไร้เสียง ไร้ตัวตนอยู่มุมมืดหลังห้องคือเซฟโซนที่เธอรู้สึกสบายใจ ไปๆ มาๆ ก็ไร้ตัวตนในสายตาเพื่อนจริงๆ ตอนจบไม่มีใครจำเธอได้ด้วยซ้ำมั้ง แต่ช่างเถอะ ในเมื่อตอนนี้เธอเริ่มต้นใหม่แล้ว เธอก็จะทำในสิ่งที่อยากทำ ซึ่งเธอก็นะทำมันได้จริงๆ เธอมีตัวตน เธอถูกจับตามอง และเธอก็สวยจนคนมองเหลียวหลัง

ใช่ค่ะ ฟังไม่ผิดหรอก!!

อดีตที่เคยชอกช้ำเป็นแรงผลักดันให้หนอนหนังสือตัวเล็กๆ อย่างเธออยากสวย หลังจากตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือจนสอบติดแล้ว เธอก็ปฏิวัติตัวเองด้วยการโยนหนังสือเคมี ฟิสิกส์ คณิต บลา บลา บลา ที่กองท่วมหัวทิ้ง ไปอย่างไม่ใยดีพร้อมกับเชิดหน้าสลัดลุกค์เฉิ่มๆ ออกไปด้วยการเอาเงินเก็บไปสมัครเรียนคอร์สแต่งหน้าที่ต้องจองนานถึงข้ามปี

หน้าต้องเป๊ะ

หุ่นต้องได้

ความมั่นใจต้องมา

เธอท่องสามคำนี้ก่อนออกมาจากหอทุกวัน ซึ่งไอ้คำว่า หน้าเป๊ะ หุ่นได้ นี่โอเค เธอคิดว่าทำได้อย่างดีไม่มีที่ติ แต่ไอ้ความมั่นใจ เฮ้อ!! บอกตามตรงว่า ทำยาก ก็นะคนมันเคยขี้เหร่ จะให้มั่นหน้ามันก็แอบยากนิดหนึ่ง และหลังจากสวยแล้วสิ่งที่อยากได้อยากมีเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ อีกอย่างก็คือ...

แฟน!!

ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยมีแฟน

เพราะคำว่า "ขี้เหร่" มันทำให้เธอถูกความกลัวขังไว้ รักใคร ชอบใคร ก็ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ ไม่กล้ามั่นหน้าออกตัวแรง เพราะรู้ว่าถึงสารภาพรักไปก็คงอกหัก ดังนั้นประสบการณ์ความรักที่ผ่านมาจึงเป็นศูนย์ เพราะเจียมตัวและหนังหน้าตัวเอง ไม่พอเธอยังตั้งมั่นอยู่ในสถานะ "คนแอบรัก" มาตลอดจนเคยชิน แค่ถูกคนรอบข้างถามว่าพริ้งมีแฟนไหม มันก็นะ เจ็บจี้ดไปถึงหัวใจ แต่ก็ปั้นหน้าตอบออกไปแบบยิ้มๆ เหมือนไม่แคร์ว่า

"ไม่มี"

ดังนั้นพอสวยใส มงลง ก็เลยคิดมโนในทุ่งลาเวนเดอร์เอาเองว่าความสวยจะนำพาให้ตัวเธอได้พานพบกับแฟนหนุ่มรูปหล่อ อ่อนโยน ใจดี มุ้งมิ้ง เอเวอรี่ติง ซึ่งที่จริงแล้วมันควรเป็นอย่างนั้น ถ้าเธอยืนอยู่เฉยๆ ไม่เสนอตัวเข้าประกวดดาวคณะก็คงไม่ต้องมาสะดุดเพราะความสวยที่โดดเด่นแทงเข้าตารุ่นพี่มากเกินไป จนถูกยกย่องเชิดชูให้เป็น "สมบัติคณะ" ไปแบบจำยอม

ฉันควรดีใจใช่ไหม.....

ขอบอกตรงนี้เลยว่า "ไม่ค่ะ"

เพราะไอ้คำว่า "สมบัติคณะ" นี่ล่ะที่ทำให้เธอต้องมานั่งถอนหายใจออกมาด้วยความเซงวันละหลายๆ รอบ เพราะถึงเธอจะสวยเจิดกระแทกตาผู้ชายแค่ไหนแต่ฉายา "โหดสัสรัสเซีย" ของรุ่นพี่คณะวิศวะก็ทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเสนอหน้าเข้ามาจีบ รุ่นพี่ที่แผ่รัศมีแสนดีกับเธอคนเดียว แต่แยกเขี้ยวใส่ผู้ชายทุกคน ทำให้เธอที่อยากจะดีดคำว่า "โสด" ให้พ้นตัวใจจะขาด ต้องมานั่งซึมปรับทุกข์กับเพื่อนสนิทที่พากันหัวเราะในความลำบากเหมือนเป็นเรื่องตลก

แต่ฉันไม่ตลกด้วยไง!!!!

"สวยเกินก็งี้!!!"

"หวาน" เพื่อนสาวคนสนิทเอ่ยแซวคนที่นั่งทำหน้าเครียดอย่างขำๆ

"ไม่ตลกเลยนะหวาน"

พริ้งพราวตอบพร้อมกับเสียงถอนหายใจ ตอนนี้เพื่อนในกลุ่มเธอก็เริ่มทยอยมีฟง มีแฟนแซงหน้าไปหมดแล้ว จะมีก็แต่เธอที่หนีจากคำว่า "โสด" ไม่พ้น อ่อ....ส่วนน้ำหวานเพื่อนเธอคนนี้ ก็ถือว่าโสดนะ แต่โสดแบบตั้งใจ คนจีบเยอะแต่แค่ไม่เลือกใครสักคนมาเป็นตัวจริงเฉยๆ อย่างว่าคนมันมีเสน่ห์ แค่ปรายหางตามองเบาๆ ผู้ชายก็ตามหางมาเป็นพรวน

"ถ้าไม่มีใครกล้ามาจีบแก....."

หวานผุดรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะยื่นหน้าเหมือนคิดอะไรออกเข้ามาใกล้พริ้งพราวที่เหมือนจะตื่นเต้นไปกับคำแนะนำที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเข้าท่าไหม แต่ก็นะยังดีกว่าต้องมานั่งโสดๆ รอผู้กลัาเข้ามาจีบ บางทีรอจนขึ้นปีสี่ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครกล้ามาเสนอตัวจีบเธอหรือเปล่า

"อืม ไม่มีใครกล้ามาจีบเลย"

พริ้งพราวสมทบคำพูดนั้นด้วยสีหน้าเซงๆ

"มันจะยากอะไร แกก็จีบผู้ชายก่อนสิยะ"

"บ้า!!!!! "

พริ้งพราวโพล่งออกมาพร้อมกับตบแขนเพื่อนที่เสนอหนทางในการไขว่คว้าหาแฟนที่มันไม่ใช่แนวทางของเธอเอาซะเลย

ก็นะตั้งแต่เกิดมาฉันเคยเดินหน้าเข้าไปจีบผู้ชายก่อนที่ไหน ประสบการณ์ความรักเป็นศูนย์ ถึงจะสวยแล้วแต่จะให้มั่นหน้าเสนอตัวไปจีบก่อนนี่นะ บอกเลยว่าไม่สามารถ

"ถ้าแรดไม่เป็น เดี๋ยวฉันสอนเอง!! "

หวานยักคิ้วให้พริ้งพราวที่ส่ายหน้าไปมา พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลฉบับ exclusive ให้ดู นี่มันลิสต์หนุ่มหล่อในมหาวิทยาลัยชัดๆ พริ้งพราวไล่ดูภาพของหนุ่มๆ ที่หวานเซฟไว้ซึ่งแต่ละคนขอบอกเลยว่าหล่อกระแทกตา หุ่นกระแทกใจแบบว่าไม่มีใครยอมกันเลย โห! งานดีเว่อร์ โดยเฉพาะ.....

คนนี้!!

ใช่ค่ะ ฉันเปลี่ยนใจในทันที จากที่ส่ายหัวไม่เห็นด้วย จากที่คิดว่าทำไม่ได้ ฉันฮึดสู้ขึ้นมาซะงั้น แฟนคนแรกของฉันต้องเป็นคนนี้เท่านั้น ฉันหันมายิ้มให้เพื่อนพร้อมกับยืนยันคำตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า

"โอเค ฉันตกลง!! "

"เปลี่ยนใจไวเชียวนะแก"

"คนเรามันต้องมีการเริ่มต้น"

พริ้งพราวตอบไปอย่างนั้นแก้เขิน การที่อยู่ๆ เธอเปลี่ยนใจก็เพราะว่า หนึ่งในลิสต์ที่หวานยื่นให้ดูนั้นมีผู้ชายที่บังเอิญหน้าตาหล่อตรงใจของเธอเข้าอย่างจัง แล้วมีหรือคนที่เกาะคานเหนียวแน่นอย่างเธอจะส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่เอา เฮ้ย!! นี่มันสมัยไหนแล้ว ในเมื่อมีอาจารย์แน่นทฤษฎีอย่างน้ำหวานมาช่วยติวให้ คนสวยเพียบพร้อมอย่างฉันยังจะต้องกลัวอะไรกับคำว่า "เริ่มต้น" ในการจีบผู้ชาย

เอาเป็นว่า...

ไม่ลองไม่รู้!!!!!

หญิงสาวคิดพลันท่องคำว่า หน้าเป๊ะ หุ่นปัง คนสวยอย่างฉัน ต้องทำได้ เพื่อเสริมความมั่นใจ ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบบอกเพื่อนสาวด้วยท่าทีเขินๆ อายๆ ว่า

"งั้นก็เริ่มเลย ฉันพร้อมแล้ว"