พริ้งพร้อม

"พริ้ง ปากแกต้องแดงกว่านี้"

"แก้มน่ะ ปัดมันเข้าไป"

"ชุดนี้ได้ ฉันให้สามผ่าน"

หวานยื่นมือมาช่วยจัดชุดที่กว่าจะผ่านได้ ก็นะทำเอาพริ้งพราวถึงกับต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่ออยู่หลายรอบ เธอมองสภาพของตัวเองในกระจกที่ไม่ว่าจะมองทางไหน ก็มีแต่คำว่า "แรด" แปะอยู่กลางหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใส่เสื้อเกาะอก มันก็เลยออกอาการเขินๆ กังวลว่ามันจะหลุดร่วงลงไปกองที่พื้นอยู่ตลอดเวลา ส่วนกระโปรงที่หวานเลือกให้ใส่ก็นะบอกเลยว่าเซ็กซี่มาก ซึ่งขัดกับลุ๊คส์ใสๆ หวานๆ ของเธอจนเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่ามันโอเคจริงอย่างที่หวานพูดหรือเปล่า แต่อย่างว่าถ้ามัวแต่กังวล ชาติไหนเธอถึงจะมีแฟนเหมือนคนอื่นเขา ดังนั้นในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำก็ต้องทำ

เอาน่ะ....ฉันสวย!!

หญิงสาวบอกกับตัวเองที่เหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจกับรูปลักษณ์ของเธอวันนี้สักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อหวานบอกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ชอบผู้หญิงแนวเซ็กซี่ ยั่วยวนชวนให้ค้นหา ดังนั้น เอาวะ!! ฉันคงต้องมั่นหน้าพุ่งเข้าใส่อย่างเดียว

"มั่นใจเข้าไว้"

"สูดลมหายใจเข้าลึกๆ"

"ฉันทำได้!!"

นั่นคือคำพูดให้กำลังใจตัวเองของพริ้งพราวเมื่อย่างเท้าเข้ามาเหยียบผับหรูที่เต็มไปด้วย แสง สี เสียง เป็นครั้งแรก ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวทำให้เธอร้อง "ว้าว" สายตาของเธอตอนนี้จับจ้องไปที่เหล่าบรรดาสาวๆ อายุใกล้เคียงกันที่แต่งตัวมาแบบจัดเต็ม หน้า ผม เป๊ะเว่อร์ ชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมใคร สมพอหวานถึงบอกว่าเธอแต่งตัวเบาไป เพิ่งเข้าใจความหมายของหวานก็ตอนนี้

"เห็นหรือยังว่าเขาบริหารเสน่ห์กันยังไง"

"เห็นเต็มๆ สองตาเลยแก"

พริ้งพราวตอบด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น สมองของเธอพร้อมเก็บข้อมูล หนอนหนังสืออย่างเธอบอกเลยว่าจดจำทุกสิ่งที่เห็นได้ไวยิ่งกว่าความเร็วแสง

"นี่ล่ะคือสิ่งที่แกต้องลองทำดู"

หวานพูดยิ้มๆ พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ผู้หญิงคนนั้นที คนโน้นที ซึ่งแต่ละคนก็มากันคนละรูปแบบ บางคนก็ฉายแสงด้วยการเต้นยักย้ายส่ายสะโพก บางคนก็แค่ส่งยิ้มหวาน บางคนก็นั่งมองหนุ่มๆ ซึ่งเห้ย!! มันได้ผล เพราะที่เห็นก็นะมีคู่ควงกันทุกราย ดูเฉยๆ น่ะมันง่ายแต่ลงมือนี้สิมันยาก พริ้งพราวผู้อ่อนประสบการณ์คิดเมื่อเห็นการกระทำของสาวๆ สาวๆ ในผับดูลื่นไหลเป็นธรรมชาติ คือบอกเลยว่ามันเป็นอะไรที่แปลกใหม่ และเปิดโลกสำหรับเธอที่วันๆ เอาแต่หมกตัวเรียน เรียน แล้วก็เรียนจริงๆ

"หวาน ดูผู้หญิงคนนั้นสิเซ็กซี่สุดๆ ไปเลย"

"คนไหน"

หวานหันมาถามพริ้งพราว

"คนตัวเล็กๆ ที่เต้นกลางเวทีไง"

พริ้งพราวบอกพลางชี้นิ้วเรียวไปยังผู้หญิงผมบ๊อบที่โดดเด่นสะดุดตา ขนาดเธอเป็นผู้หญิงยังคิดว่าสวยเลย ดังนั้นไม่ต้องถามว่าสายตาของผู้ชายในร้านตอนนี้ไปรวมกันที่จุดใด ถ้าไม่ใช่ตรงกึ่งกลางเวทีที่มีผู้หญิงคนนั้นกำลังโยกตัวอย่างเมามันส์

"อ่อ....คนนี้ฉันรู้จัก"

หวานบอกเพื่อนสนิทที่เอาแต่มองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาชื่นชม โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองก็กำลังตกเป็นจุดสนใจของผู้ชายกว่าครึ่งค่อนร้านไม่แพ้คนที่กำลังฉายแสงโดดเด่นอยู่กลางฟอร์

"เหรอ เขาเป็นใครอ่ะ"

พริ้งพราวถามด้วยความอยากรู้

"พี่เกล ดาวคณะบริหาร คนนี้สวยจริง แรงจริง ขนาดฉันยังยอมถอยให้พี่แกยืนหนึ่งเลยอ่ะคิดดู หวานบอกพร้อมกับหัวเราะออกมาขำๆ เมื่อเห็นเพื่อนสาวผู้เรียบร้อยดุจผ้าพับไว้ทำตาโตเชื่อในคำพูดของเธอ

"โห!! ไอดอลเลย"

ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนๆ เด้งๆ แบบฉบับสาวเกาหลีของพริ้งพราวลุกวาว ถ้าเธอมั่นใจได้สักครึ่งหนึ่งของพี่เกลก็คงดี

"มีเหยื่อในใจหรือยัง"

หวานกระซิบถามพริ้งพราวที่เริ่มคุ้นชินกับสถานที่ แถมยังเคลิ้มไปกับเสียงเพลงของนักร้องจนลืมไปว่าจุดประสงค์ที่เธอกับหวานมาที่นี่ในวันนี้นั้นคืออะไร

บทเรียนแรก

บริหารเสน่ห์!!!!!

ใช่แล้วค่ะ! วันนี้หวานพาฉันมาก็เพื่อจะสอนเทคนิคในการตกผู้ชายยังไงให้ติด พูดน่ะมันง่าย แต่ตอนทำสิมันยาก ฉันนั่งถอนหายใจแรงๆ เมื่อฟังภาคทฤษฎีจบ ใครจะไปคิดว่าการอ่อยผู้ชายมันจะเป็นงานละเอียดอ่อนและมีชั้นเชิงมากมายขนาดนั้น ให้ฉันไปสอบโทอิคแข่งระดับประเทศยังง่ายกว่าบอกเลย เฮ้อ! เอาเป็นว่าขอถอนหายใจรอบที่สิบ ก่อนลงภาคปฏิบัติก็แล้วกัน

"ฉันพร้อมแล้ว!!"

น้ำเสียงของพริ้งพราวฟังดูฉะฉานเหมือนความมั่นใจมาเต็มเหนี่ยว แต่ที่จริงก็แค่แสร้งปั้นหน้าทำปากเก่งไปงั้นเอง ยิ่งพอหันไปสบตาหวานที่ตั้งใจสอนเธอทั้งวัน ก็นะรู้สึกผิดยังไงพิกล หญิงสาวคิดด้วยความหนักอก ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า "ฉันทำไม่ได้แน่ๆ"

"หน้าแกสวย หุ่นแกได้ ไม่ต้องกลัว"

นั่นคือคำพูดของหวานที่ให้กำลังใจและกระตุ้นให้พริ้งพราวลองลงมือปฏิบัติการบริหารเสน่ห์ด้วยการอ่อยผู้ชายให้ติดสักคนในค่ำคืนนี้ มงจะลงไหม ก็คงต้องลอง เพราะจะมารู้สึกป้อดแล้วถอนตัวตอนนี้ก็คงไม่ทัน ไม่งั้นได้โดนหวานด่าจนหูชาแน่

มองมาที่ฉันสิ.....

พริ้งพราวคิดในใจพลันส่งสายตายั่วยวนให้กับผู้ชายสวมแว่นที่นั่งโต๊ะติดกัน ดูจากมุมข้างก็หล่อดี แต่พอหันมาสบตาตรงๆ แทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ว่า "เชี่ยเอ้ย!!" แสงไฟสลัวในร้านมันหลอกตากันชัดๆ!!

พริ้งพราวรีบหลุบตาลงต่ำทันที ไม่เอาคนนี้ไม่ผ่าน ไม่ใช่สเปคเธอเลย ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกถึงรังสีความกดดันจากหวานที่กำลังประเมินผลงานของเธออยู่ ก็นะใจเย็นๆ ฉันมือใหม่ ให้เวลาฉันนิดหนึ่ง!!

"พริ้ง แกจะเอาคนไหน ถ้าแกไม่เลือกฉันจะเลือกให้เองแล้วนะ"

หวานที่รอนานจนง่วงเริ่มโวยวาย

"เรื่องมากไม่ต้องเลือกแล้ว"

"อ้าว ไม่ต้องฝึกแล้วเหรอ"

พริ้งพราวเอียงคอถามด้วยความสงสัย

"ฝึก แต่เดี๋ยวฉันเลือกให้จะได้จบๆ"

หวานหันมามองค้อนเพื่อนสาวที่เรื่องเยอะ คนนั้นก็ไม่ใช่ คนนี้ก็ไม่เอา คัดแล้วคัดอีก คัดจนตามันจะปิดอยู่แล้ว ก็แหมๆๆๆ ทำไงได้ถ้าหน้าไม่หล่อโดนใจ ใครมันจะไปมีแรงอ่อย ฉันคนหนึ่งล่ะที่ยกมือว่าถ้าไม่หล่อ ก็คงต้องขอบ้ายบาย ไว้เริ่มต้นใหม่วันหลังก็ได้

และเพราะไอ้ความเรื่องมากของพริ้งพราวทำให้หวานตัดสินใจเป็นคนเลือกผู้ชายให้ เพราะถ้าปล่อยให้เธอเลือกเอง ผับปิดก็ไม่รู้จะได้มาสักคนหรือเปล่า

"คนนั้นเป็นไง"

หวานชี้ไปยังผู้ชายตัวสูงราวๆ สักร้อยแปดสิบ ดูโดยรวมก็โอเค เธอชอบผู้ชายตัวสูง มีกล้ามนิดๆ มันดูกร้าวใจดี ส่วนการแต่งตัวก็นะแอบมีคลาสเบาๆ อันนี้ถือว่าสามผ่าน ดึงดูดสายตาเธอให้มองได้ไม่ยาก

ส่วนหน้าก็....

อืม!!

เธอเองก็ไม่แน่ใจ เพราะผู้ชายคนที่หวานเลือกเอาแต่ก้มหน้าจิ้มมือถือ แต่คิดว่าคงจะหล่อพอตัวนั่นล่ะ เพราะสายตาของหวานไม่เคยพลาด เอาเป็นว่าเธอเชื่อเซนส์ของเพื่อนและยกให้ผู้ชายคนนี้เป็นนัมเบอร์วันในค่ำคืนนี้ไปเลย

"คนนี้ผ่าน ฉันโอเค"

"ดี!! งั้นลุยเลย"

"ลุย!! แต่ก่อนไปฉันขอดื่มเหล้าย้อมใจสักหน่อยได้ไหม"

พริ้งพราวต่อลอง สาวคณะวิศวะอย่างเธออย่างน้อยๆ ต้องมีเหล้าเพียวๆ หรือไม่ก็ค้อกเทลแรงๆ กะแทกปากให้พอมึนๆ ก่อนความกล้าถึงจะมาแบบจัดเต็ม ไม่งั้นคงได้ยืนเงียบไม่รู้จะชวนอีกฝ่ายคุยอะไรก่อนดี มือเรียวมองไปที่แก้วค้อกเทลสีสดใสที่พนักงานในร้านแนะนำ เธอยกขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด รสชาติดีใช้ได้!! พริ้งพราวคิด ก่อนจะกระดกแก้วที่สอง สาม สี่แบบรัวๆ จนหวานต้องเอ่ยปากห้ามว่า "พอ" เพราะกลัวว่าเพื่อนจะเมาแอ๋ก่อนได้ลงมือปฏิบัติจริง

"น้องพริ้งพร้อมแล้ว"

"จีบให้ติดนะอีพริ้ง"

"เชื่อฝีมือฉันได้เลย"

หน้าแดงๆ ส่งยิ้มให้หวานพร้อมกับยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ถึงจะแอบเซเล็กน้อยแต่ก็นะเธอยังไหว ถึงจะมึนๆ แต่สติก็พอมี สิ่งที่ต้องทำให้ได้ก็แค่ อืม....อะไรนะ??

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพื่อนึกถึงคำสั่งการของเพื่อนที่บอกเธอเมื่อตอนนั่งในโต๊ะว่า เอาเบอร์โทรมาให้ได้!! แต่คนมันเมาจนมึนไงก็เลยได้ยินไม่ค่อยถนัด เธอคิดขณะเดินตัวเซๆ ไปหาเป้าหมายหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้

"หวานให้เอาอะไรนะ...."

พริ้งพราวพึมพำ

"เสื้อไหม??"

ใบหน้าสวยหวานดูลังเลเหมือนไม่แน่ใจ แต่นึกยังไงมันก็นึกไม่ออก เธอส่ายหน้าไปมาอยู่สองสามทีเพื่อสลัดอาการมึนๆ ก่อนจะเชื่อในความคิดของตัวเองว่า....

ต้องเป็นเสื้อแน่ๆ!!

คนเมาผุดยิ้ม ในใจก็คิดว่าแค่เสื้อไม่เห็นจะยากเลย ทำให้เสื้อของเขาเปียกน้ำซะก็สิ้นเรื่อง เมื่อคิดแผนในหัวได้แบบปุ๊บปั๊บ ก็นะจัดไปด้วยการหยิบแก้วในโต๊ะของคนอื่นระหว่างทางเดินถือไปด้วย ตอนนี้เธอทั้งเมาและก็มั่น เรียวขายาวพุ่งตรงไปยังผู้ชายตัวสูงที่ได้รับเกียรติให้เป็นผู้ชายคนแรกที่เธอจะเข้าไปโปรยเสน่ห์ คืนนี้เธอต้องทำสำเร็จ มงต้องลง และผ่านบททดสอบการบริหารเสน่ห์ไปแบบสวยๆ มั่นๆ คูลๆ เธอคิดไว้อย่างนั้น

แต่อนิจจา.....

ความใสซื่อของสาวเวอร์จิ้น

พอเห็นสายตาคมที่ก้มมองเสื้อของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์จากที่ยิ้มๆ อยู่เธอก็เกิดกลัวๆ หน้านิ่งๆ ของอีกฝ่ายขึ้นมาซะงั้น ถึงเขาจะไม่พูดแต่ก็รู้สึกได้จากสีหน้าว่ากำลังไม่พอใจ และเพราะไม่อยากมีปัญหา เธอก็เลยอาสาทำความสะอาดเสื้อให้โดยที่ชายหนุ่มไม่ได้ร้องขอ คือทั้งเมา ทั้งกลัว หลายอารมณ์ประดังประเด คิดไม่ออก บอกไม่ถูก ก็เลยดึงแขนเขาตรงไปยังห้องน้ำหญิงด้านในสุด ใบหน้าหวานเหลือบมองซ้ายขวา สองแขนผลักอกคนตัวโตให้ถอยหลังเข้าไปด้านใน พร้อมกับบอกอีกฝ่ายเสียงสั่นด้วยความมโนกลัวจนขึ้นสมองไปเองคนเดียวว่า

"ถอดเสื้อค่ะ!!!!"