Chapter 3: Party Night

Hindi ako dapat nandito.

Paulit-ulit ‘yon sa isip ko habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwarto ni Amalia. Ang suot ko ay isang simpleng champagne-colored dress na hanggang tuhod, may manipis na strap at bahagyang bukas sa likod. Hindi ito mamahalin, pero dahil sa tela at ayos ng pagkaka-plantsa, mukha itong elegante.

“Kaylee,” sabi ni Amalia habang inaayos ang hikaw niya. “Ikaw ang sasama sa akin mamaya. Don’t mess this up.”

“Opo, Ma’am,” sagot ko agad.

Hindi ako sanay sa ganitong suot. Mas sanay ako sa uniform ng katulong—may apron, maayos, simple, ligtas. Ito? Para akong hubad sa dami ng matang pwedeng tumingin.

Ang party ngayong gabi ay sa mansion ng Fendi.

Jayden Fendi.

Hindi ko pa siya personal na nakakausap, pero alam ko na ang pangalan niya. Lahat ng tao sa university alam siya. Lahat ng babae halos alam ang mukha niya. Billionaire heir. Popular. Untouchable.

At ako? Isa lang akong working student na nagpapanggap minsan na kabilang sa mundo nila.

Pagdating namin sa Fendi mansion, halos mawalan ako ng hininga.

Crystal chandeliers. Marble floors. Mga bisitang naka-designer gowns at tuxedo. Halos lahat may dalang confidence na hindi ko kayang isuot kahit anong damit pa ang ipahiram sa akin.

Pakiramdam ko, bawat hakbang ko ay mali.

“Smile,” bulong ni Amalia sa akin. “You look fine.”

Fine.

Hindi ko alam kung sapat ba ‘yon.

Habang naglalakad kami sa loob, naramdaman kong may mga matang nakatingin. Hindi ko alam kung sa akin o sa suot ko o sa katotohanang hindi ako bagay sa eksenang ito.

Hanggang sa naramdaman ko.

Isang titig.

Hindi katulad ng iba.

Mas mabigat. Mas tahimik. Mas mapanuri.

Pag-angat ko ng tingin, doon ko siya nakita.

Matangkad. Suot ang itim na tailored suit. Ang buhok niya maayos pero may natural na bagsak. Ang mga mata niya… hindi ko maipaliwanag. Parang may sariling liwanag kahit walang spotlight.

Jayden Ryan Fendi.

Hindi siya ngumiti agad. Hindi rin siya umiwas ng tingin.

Ako ang unang napalingon palayo.

Bakit parang biglang umiinit ang balat ko?

Lumapit siya kay Amalia, pormal, kalmado.

“Amalia,” bati niya. Malalim ang boses. Hindi malakas, pero may bigat.

“Jayden,” sagot ni Amalia, bahagyang ngumiti.

At doon niya ako muling tiningnan.

“Your friend?” tanong niya.

Kaibigan.

Isang segundo akong nag-isip.

“Ah—yes,” mabilis na sagot ni Amalia bago pa ako makapagsalita. “Kaylee.”

“Kaylee,” ulit niya, parang sinusubukan ang pangalan ko sa dila niya.

Bakit parang iba ang tunog kapag siya ang nagsabi?

“Nice to meet you,” sabi niya, sabay abot ng kamay.

Nag-aalangan ako, pero inabot ko pa rin.

Mainit ang palad niya.

At nang magdikit ang balat namin, parang may kuryenteng dumaan sa braso ko pataas sa dibdib ko.

Hindi siya agad bumitaw.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Tatlo.

Tumingin siya sa mga mata ko habang hawak ang kamay ko.

Parang may gustong sabihin.

O baka ako lang ang nag-iisip ng kung ano.

Bumitaw siya.

Pero parang naiwan ang init.

Sa kalagitnaan ng gabi, nagsimula ang slow music.

“Dance?” tanong niya kay Amalia.

Ngumiti si Amalia, pero umiling. “Not tonight.”

At hindi ko alam kung bakit, pero sa akin siya tumingin.

“Then maybe…” sabi niya, bahagyang nakatagilid ang ulo. “Kaylee?”

Napalunok ako.

Hindi ako sanay sumayaw sa ganitong klase ng event. Ang alam ko lang ay fiesta sa probinsya at simpleng tugtog sa plaza.

Pero naramdaman ko ang mga matang nakatingin.

Kung tatanggi ako, baka magtaka sila.

Kung papayag ako… baka mahalata nila na hindi ako kabilang dito.

“Okay,” mahina kong sagot.

Paglapit ko sa kanya sa dance floor, naramdaman ko ang lamig ng marble sa ilalim ng heels ko. Bahagya akong nadulas pero nahawakan niya ang bewang ko.

Mahigpit.

Protektado.

At masyadong malapit.

Ang isang kamay niya nasa baywang ko. Ang isa, hawak ang kamay ko.

Ramdam ko ang paghinga niya.

Ramdam ko ang tibok ng puso ko.

“Relax,” bulong niya, halos malapit sa tenga ko.

“Hindi po ako kabado,” sagot ko, pero alam kong halata.

Ngumiti siya nang kaunti.

“You don’t look like someone who belongs in the background.”

Napatingin ako sa kanya.

“Excuse me?”

“Everyone else here tries too hard,” sabi niya, marahang gumagalaw sa tugtog. “You don’t.”

Kung alam lang niya.

Kung alam lang niya kung gaano ako nagpapanggap.

Habang umiikot kami, mas lalong umiinit ang balat ko sa bawat dikit ng katawan namin. Hindi malaswa. Hindi bastos.

Pero may tensyon.

May bigat.

May kung anong hindi ko maipaliwanag.

“Which family are you from?” tanong niya bigla.

Ito na.

Ang tanong na kinatatakutan ko.

Isang maling sagot lang, pwede na akong malaglag.

“Carnegie,” sagot ko, diretso ang tingin.

Hindi naman kasinungalingan ang apelyido ko.

Hindi ko lang sinabi na wala kaming negosyo. Wala kaming mansion. Wala kaming milyon.

Tiningnan niya ako nang matagal.

Parang sinusukat kung totoo ba ako.

O kung may tinatago ako.

“Interesting,” sabi niya sa huli.

Bakit parang alam niya?

Natapos ang kanta pero hindi agad siya bumitaw.

“Stay,” bulong niya.

Parang huminto ang mundo.

Hindi ko alam kung para ba sa sayaw o para sa kanya.

“Bakit?” tanong ko, halos pabulong din.

“Because I want to know you.”

Isang simpleng linya.

Pero sa paraan ng pagkakasabi niya, parang may mas malalim.

Hindi lang curiosity.

Hindi lang attraction.

Parang desisyon.

Pagbalik ko sa gilid ng ballroom, napansin ko ang mga matang nakatingin sa amin.

Mga babae na may halong inggit.

Mga lalaki na may halong pagtataka.

At si Erickson.

Tahimik lang siya sa isang sulok, may hawak na wine glass, nakatingin sa akin na parang alam niya ang lahat.

Parang nababasa niya ang sikreto ko.

Napalunok ako.

Hindi ito laro.

Hindi ito simpleng sayaw.

Ito ay mundo na pwede akong lamunin.

Maya-maya, lumapit si Jayden ulit.

“Do you want to see something?” tanong niya.

“Like what?”

“The view.”

Bago pa ako makapag-isip, sinusundan ko na siya palabas sa terrace.

Tahimik doon. Mas malamig ang hangin. Kita ang city lights.

“Beautiful,” sabi ko.

“Not as beautiful as what I saw inside,” sagot niya.

Hindi ko alam kung paano haharap sa ganitong klaseng salita.

Hindi ako sanay purihin ng ganito.

Hindi ako sanay na may lalaking ganito ang tingin sa akin.

“Jayden—”

“Ryan,” putol niya. “Call me Ryan.”

Hindi ko masabi ang pangalan niya agad.

Parang masyadong personal.

Masakit sa dibdib.

“Ryan,” ulit ko, mahina.

Ngumiti siya.

At sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang billionaire heir.

Mukha lang siyang lalaki.

Na nakatingin sa akin na parang ako ang pinakamahalagang tao sa gabing iyon.

Pero sa likod ng lahat ng iyon, may takot.

Takot na kapag nalaman niya ang totoo—

Na ako ang katulong sa mansion ng kaibigan niya.

Na nagpapanggap lang ako.

Na hindi ako kabilang sa mundo niya—

Magbabago ang tingin niya.

At baka sa susunod na sayaw…

Hindi na ako ang pipiliin niya.

Habang nakatayo kami sa terrace, magkalapit pero hindi magkadikit, napatingin ako sa ulap sa langit.

Dati, pangarap ko lang makalapit sa ganitong klase ng mundo.

Ngayon, parang hinahawakan ko na.

Pero alam ko—

Ang ulap, kahit gaano kaganda, madaling tangayin ng hangin.

At ako?

Hindi ko pa alam kung hanggang kailan ko kayang magpanggap.

Pero ngayong gabi—

Sa ilalim ng ilaw ng mansion ni Jayden Fendi—

Sa unang beses na naramdaman kong may lalaking tumingin sa akin hindi bilang katulong…

Kundi bilang babae—

May bahagi sa akin na gustong manatili.

Kahit alam kong delikado.

Kahit alam kong kapag nahulog ako…

Masakit ang magiging pagbagsak.

At hindi ko alam kung sasaluhin ba niya ako—

O hahayaan lang akong mawala sa ulap.