Chapter 3: Accidental Conversation

Kung si Sylvant ay katahimikan na may bigat, may isang taong kabaligtaran niya.

Dumating siya isang umaga na parang pagmamay-ari niya ang buong floor—relaxed ang lakad, may bahagyang ngiti, at tila walang dinadalang problema sa mundo.

“Ah, so this is the famous assistant.”

Napatingin ako.

Matangkad, charming ang dating, may playful na ningning sa mata.

“Connor Finnegan,” sabi niya habang inaabot ang kamay. “I’m the only person in this building who can actually make your boss laugh.”

Pinagmasdan ko siya saglit bago tinanggap ang handshake.

“Rosemary Delgado. Executive assistant.”

“Executive assistant?” bahagya siyang ngumiti. “So you’re the one who keeps the tyrant functional.”

Napahinto ako. “He’s very efficient.”

Connor chuckled. “That’s a polite way of saying emotionally constipated.”

Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

At doon, sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako, may nakapansin.

Mula sa loob ng opisina, nakabukas ang pinto.

Nakatayo si Sylvant.

Hindi galit ang mukha niya.

Pero malamig.

“Connor.”

“Relax,” sagot ng kaibigan niya. “I’m just being friendly.”

Friendly.

Ang salitang hindi ko naiuugnay kay Sylvant.

Lumapit si Connor sa mesa ko. “Coffee later? I need to know how you survive him.”

Bago pa ako makasagot—

“She’s busy.”

Diretsong sagot ni Sylvant.

Hindi niya ako tinanong.

Hindi niya ako binigyan ng pagkakataon.

At doon nagsimula ang kakaibang tensyon.

Hindi siya nagselos.

Hindi rin siya nagalit.

Pero may kontrol sa bawat salita niya.

“Right,” ngumiti si Connor, pero may kakaibang tingin siya kay Sylvant. “Work first.”

Umalis siya, pero bago tuluyang mawala sa hallway, napalingon siya sa akin.

May kung anong hindi ko mabasa sa mga mata niya.

Curiosity.

O kumpetisyon?

Bandang hapon, kailangan kong samahan si Sylvant sa isang site inspection ng bagong property ng Briggston Hotels.

Tahimik ang biyahe sa loob ng itim na kotse.

Ako sa likod, siya sa tabi ko.

Napakalapit ng pagitan, pero parang milya ang distansya.

“You seem comfortable with Connor,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa akin.

Nagulat ako. “He’s your friend.”

“Hm.”

Isang tunog lang.

Pero may laman.

“He talks too much,” dagdag niya.

“Maybe he just doesn’t like silence.”

At doon siya napatingin sa akin.

Matagal.

Mas matagal kaysa nararapat.

“Silence is necessary.”

“Not always,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.

Tumigas ang panga niya.

“Some things don’t need to be spoken.”

Napatawa ako, mahina pero may kirot.

“Yes. I learned that the hard way.”

Alam niyang alam ko ang tinutukoy ko.

Alam kong alam niyang alam ko.

At muli, pinili niyang manahimik.

Sa corporate gala ng gabing iyon, ramdam ko agad ang presensya niya.

Si Brienne Chancellor.

Elegant. Polished. Nakasuot ng pulang gown na parang siya ang may-ari ng event.

Lumapit siya sa amin habang kausap ni Sylvant ang mga investors.

“Oh, Rosemary,” bati niya, tila sweet. “You look… appropriate.”

Ngumiti ako. “Thank you.”

“Simple suits you.”

May diin.

May insultong nakatago sa pagitan ng papuri.

Naramdaman ko ang bahagyang paglapit ni Sylvant sa gilid ko.

Hindi niya ako hinawakan.

Pero ramdam ko ang presensya niya—parang pader sa likod ko.

“Brienne,” malamig niyang sabi.

She smiled at him—soft, intimate.

“Your father asked about you.”

Tumigas ang aura ni Sylvant.

“Not tonight.”

“Of course,” sagot niya, pero hindi inalis ang tingin sa akin. “I was just worried. People talk.”

“About?” tanong ko, diretso.

She tilted her head slightly. “About assistants who get too… close.”

Hindi ko inalis ang ngiti ko.

“I keep things professional.”

“Oh, I’m sure you try.”

Bago pa ako makasagot—

“Enough.”

Isang salita mula kay Sylvant.

Mababa. Controlled.

Pero may babala.

Saglit na katahimikan.

Ngumiti si Brienne, pero mas malamig na ngayon.

“Don’t be too defensive, Syl. It makes it obvious.”

At doon ko naramdaman—

Hindi lang ako ang target.

May digmaan na matagal nang umiikot sa paligid niya.

At ngayon, nasa gitna ako.

Pagkatapos ng gala, naiwan kami sa rooftop terrace ng hotel.

Tahimik ang lungsod sa ibaba. Maliwanag ang mga ilaw.

“Why did you hire me?” direkta kong tanong.

Hindi na ako makakapagkunwari.

Saglit siyang hindi sumagot.

“Because you’re qualified.”

“That’s not the full answer.”

Tahimik ulit.

Hanggang sa tuluyan siyang humarap sa akin.

“You think I don’t know what this looks like?”

Ang boses niya—hindi galit.

Pagod.

“You think I don’t know what people will assume?”

“Then why?” halos bulong ko.

Isang hakbang ang lapit niya.

Hindi sapat para hawakan ako.

Pero sapat para maramdaman ko ang init ng hininga niya.

“Because you were the only one I trusted.”

Huminto ang mundo ko.

“Trusted?” ulit ko.

“Yes.”

His jaw tightened.

“You left,” sabi ko.

“You pushed me away.”

Ang mga salita—mahina, pero matalim.

“I was protecting you.”

“From what?” tanong ko, nanginginig.

“From my world.”

May kirot sa mga mata niya.

“From my father. From expectations. From the kind of life that would have swallowed you whole.”

Napailing ako.

“You didn’t even give me a choice.”

“I couldn’t risk it.”

“Or you couldn’t risk feeling?”

At doon siya tuluyang natahimik.

Dahil tama ako.

Hindi siya marunong magsalita ng nararamdaman.

Hindi siya marunong magmakaawa.

Hindi siya marunong umamin.

Pero ang mga mata niya?

Punong-puno.

“You think I didn’t feel anything?” mahina niyang sabi.

Isang hakbang pa.

Ngayon, halos magkadikit na kami.

“I loved you in the only way I knew how.”

Nabingi ako sa tibok ng puso ko.

“But you needed words,” dagdag niya.

Oo.

Kailangan ko ng salita.

Kailangan ko ng katiyakan.

Kailangan ko ng paglilinaw.

At hindi niya iyon naibigay.

“Silence is not love, Sylvant,” bulong ko.

Saglit siyang napapikit.

“At noise is not loyalty.”

Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin.

Si Connor.

At sa di kalayuan—

Si Brienne.

Parehong nakatingin sa amin.

Parehong may ibang ibig sabihin ang mga mata.

At doon ko naunawaan—

Hindi lang nakaraan ang bumabalik.

May mga taong handang sirain ang katahimikan.

At kapag nabasag ito—

Hindi ko alam kung may mabubuo pa ba.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang bulong.

Siguro sa paraan ng pagtitig ni Brienne sa akin noong nakaraang araw.

Siguro sa paraan ng paglabas niya sa opisina ni Sylvant na tila pag-aari niya ang buong palapag.

O siguro… sa paraan ng pagtahimik ni Sylvant kapag ako ang kaharap niya.

Sa corporate world, hindi kailangan ng ebidensya. Kailangan lang ng tingin.

At sapat na iyon.

“Rose, may tanong ako…” mahina ngunit puno ng intriga ang boses ng HR staff na si Camille habang nasa pantry kami.

“Ano ’yon?”

“May something ba sa inyo ni Sir?”

Napangiti ako. Sanay na ako sa ganitong tono. Sa ganitong curiosity na nakabalot sa tsismis.

“Professional relationship,” sagot ko, diretso.

“Ah.” Hindi siya kumbinsido. “Kasi sabi nila, hindi raw basta-basta kumukuha si Sir ng assistant na hindi vetted personally.”

Personal.

Parang may kung anong gumalaw sa sikmura ko.

Alam kong siya mismo ang nag-apruba sa pagkuha sa akin. Hindi HR. Hindi board.

Siya.

Pero hindi iyon ibig sabihin na may ibig sabihin.

Di ba?

Bandang hapon, may board preview meeting. Ako ang in charge sa presentation flow. Kumpleto ang directors sa conference room—mahahabang mesa, malalamig na titig.

Sa dulo ng mesa, nakaupo si Sylvant Garrison Briggston.

Tahimik. Kontrolado. Hindi nagpapakita ng emosyon.

Ngunit alam kong may napapansin siya.

May ilang beses na may nagtatanong sa akin imbes na sa kanya—about schedules, projections, internal movements.

At sa bawat pagkakataon, hindi niya ako pinipigilan.

Hindi niya inaagaw ang spotlight.

Pinapakinggan niya ako.

Pinapaniwala niya silang may tiwala siya sa akin.

At iyon ang lalong nagpasiklab ng bulong.

Pagkatapos ng meeting, habang inaayos ko ang mga papeles, may nagsalita mula sa pintuan.

“Impressive.”

Isang pamilyar na boses.

Paglingon ko, nakita ko ang lalaking kilala sa industriya bilang charming, unpredictable, at laging may alam.

Connor Finnegan.

Kaibigan ni Sylvant. Co-investor sa ilang subsidiary ng Briggston Hotels.

May hawak siyang coat sa isang kamay, ang kabilang kamay nasa bulsa. May ngiti sa labi—ngiting parang may alam.

“Mr. Finnegan,” bati ko.

“Connor will do,” sagot niya agad.

Professional smile lang ang isinagot ko.

Lumapit siya nang bahagya. Hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya.

“You handle pressure well.”

“It’s part of the job.”

“Hmm.” Pinagmasdan niya ako, hindi bastos—pero masyadong observant. “You always were like that.”

Natigilan ako.

“Excuse me?”

Umangat ang sulok ng labi niya. “Relax. I’ve heard stories.”

Mula kanino?

Hindi ko na kailangang itanong.

“Small world, isn’t it?” dagdag niya.

Sa likod ng magaan niyang tono, may kung anong hindi ko mabasa.

Hindi siya tulad ni Sylvant na tahimik at sarado. Si Connor—madaling ngumiti.

Pero ang mga mata niya?

Mas maingat kaysa sa inaakala ng karamihan.

Kinagabihan, halos wala na ang tao sa floor. Papunta ako sa records room nang marinig ko ang dalawang staff sa dulo ng hallway.

“Hindi mo ba napansin? Iba si Sir kapag kausap si Ms. Delgado.”

“Akala ko ako lang.”

“Si Brienne pa naman madalas dito. Baka may drama.”

Huminto ako.

Gusto kong sabihin na wala silang alam. Na hindi lahat ng tahimik ay may ibig sabihin.

Pero may parte sa akin na hindi sigurado.

Pagbalik ko sa desk ko, naroon si Sylvant.

Nakatayo. Tahimik.

Parang hinihintay ako.

“You shouldn’t walk alone this late,” sabi niya.

“May security, sir.”

“Still.”

Isang simpleng salita.

Pero may halong pag-aalala.

“Is there something you need?” tanong ko, pinapanatiling neutral ang tono.

“Connor talked to you.”

Hindi iyon tanong.

Statement.

“Yes.”

“Avoid personal conversations with him.”

Bahagya akong natawa. Hindi ko napigilan.

“Is that an order?”

Tahimik siya.

At doon ko naramdaman ang unang bitak.

Hindi sa akin.

Sa kanya.

“You don’t know him the way I do,” sabi niya sa wakas.

“Then maybe you should tell me,” sagot ko, hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob.

Isang hakbang ang pagitan namin.

Napakalapit.

Pero parang may pader pa rin.

His jaw tightened.

“I don’t owe you explanations.”

At iyon ang tumama.

Hindi ko rin naman siya hinihingan ng paliwanag noon.

Hindi ko siya pinilit magsalita.

At marahil iyon ang pagkakamali ko.

“Of course you don’t, Mr. Briggston,” sagot ko, bumalik sa pormalidad.

At doon ko nakita ang pagsisisi sa mata niya.

Sandali lang.

Pero naroon.

Dalawang araw matapos ang board meeting, may event ang hotel—charity gala hosted by the Chancellor family.

Isang pangalan ang naka-emboss sa invitation.

Brienne Chancellor.

Lahat ng executive team ay required um-attend.

At bilang assistant ng CEO, kailangan kong sumama.

Sa ballroom ng hotel ginanap ang event—crystal chandeliers, live orchestra, mga taong nakangiti pero puno ng agenda.

Nakasuot ako ng simpleng navy dress. Hindi flashy. Hindi pang-agaw-eksena.

Pagpasok namin, agad na lumapit si Brienne.

Naka-red gown siya. Elegant. Commanding.

“Sy,” bati niya kay Sylvant, parang wala akong presensya.

Sy.

Isang palayaw na hindi ko kailanman nagamit.

“You made it,” dagdag niya.

“I said I would,” sagot niya, neutral.

Saka siya tumingin sa akin.

“Rosemary, right?”

“Yes, Ms. Chancellor.”

Ngumiti siya. Mas matamis kaysa dati.

“I’m glad you came. I actually need a small favor.”

Napatingin ako kay Sylvant, pero nakatingin siya sa crowd, hindi sa amin.

“What kind of favor?” tanong ko.

“May media coverage mamaya. I want you to hand me the sealed partnership folder when I signal.”

Partnership?

Hindi iyon kasama sa briefing ko.

“Isn’t that under corporate communications?” maingat kong tanong.

“It is,” sagot niya agad. “But I prefer someone I can trust.”

Trust.

Hindi ko alam kung insulto o papuri iyon.

Paglayo niya, bahagyang lumapit si Connor sa amin.

“You look tense,” bulong niya sa akin habang abala si Sylvant sa isang investor.

“Just doing my job.”

“Careful,” sagot niya, seryoso na ngayon ang mata. “You’re standing in the middle of something bigger than you think.”

Bago ko pa siya matanong kung ano ang ibig sabihin niya, may announcement na sa stage.

“Ladies and gentlemen, tonight marks a new chapter—Briggston Hotels and Chancellor Holdings.”

Nanigas ako.

Lumabas si Brienne sa stage. May hawak na mikropono.

“At to formalize this… we’re proud to announce a strategic alliance—one that has been in discussion for years.”

Years?

Napatingin ako kay Sylvant.

Hindi gumagalaw ang ekspresyon niya.

Pero alam kong hindi ito basta business.

“Soon,” dagdag ni Brienne, “our families will be even more closely connected.”

Umalingawngaw ang bulungan.

Media flashes.

At saka niya ako tinignan mula sa stage.

Isang maliit na kilos ng kamay.

Signal.

Nasa akin ang folder.

At doon ko naintindihan.

Hindi lang partnership ang ilalabas niya.

Kundi engagement proposal—corporate and personal alliance.

Hindi ko alam kung alam ni Sylvant ang eksaktong timing.

Hindi ko alam kung pumayag siya.

Pero alam kong ito ang calculated move ni Brienne.

Gusto niyang ipakita sa lahat kung sino ang may karapatan.

At ako?

Ako ang nasa gitna.

Lumapit ako sa stage, dala ang folder.

Sa bawat hakbang ko, pakiramdam ko lumalalim ang sugat na pilit kong tinatakpan.

Pag-akyat ko, sandali kaming nagkatinginan ni Sylvant.

Sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako—

Wala siyang kontrol sa mata niya.

Galit.

Gulat.

At isang bagay na hindi niya kayang itago.

Takot.

Hindi para sa sarili niya.

Kundi para sa akin.

“Rosemary,” mahina niyang banggit, halos hindi marinig.

Pero narinig ko.

At sa sandaling iyon, alam kong ang katahimikan niya—

Hindi kawalan ng damdamin.

Kundi isang digmaan na matagal na niyang tinatago.

At ngayong gabi, may mga taong handang gamitin ang digmaang iyon laban sa amin.