Chapter 4: Loving Without Permission

Hindi ko alam kung kailan nagsimula.

Siguro noong una ko siyang nakita sa terrace ng mansion—nakasuot ng itim na suit, tahimik na nakatanaw sa lungsod na parang pagod na pagod sa mundo. O siguro noong una niya akong tinawag sa pangalan ko, hindi “ikaw” o “ate,” kundi Kaylee—na parang may bigat at lambing sa bawat bigkas.

Pero isang bagay ang sigurado ako.

Wala akong karapatang mahalin siya.

Katulong. Working student. Isang babaeng galing sa probinsya na lumuwas ng Maynila para mag-aral at magpadala ng pera sa tita kong nagpalaki sa akin.

Siya si Jayden Ryan Fendi—tagapagmana ng mga mall, hotel, at eroplano. Isang lalaking hindi ko dapat tinitingnan nang higit pa sa respeto.

Pero paano mo pipigilan ang pusong hindi marunong sumunod?

Gabi iyon nang mangyari ang unang pagkadulas ko.

Nasa kusina ako, naghuhugas ng mga baso matapos ang isang maliit na dinner meeting ng pamilya Holmes. Tahimik na ang buong bahay. Ang ilaw sa kusina lang ang bukas.

Hindi ko narinig ang mga yabag niya.

“Hindi ka pa ba tapos?” malalim niyang tanong mula sa likod ko.

Napatalon ako. “S-Sir Jayden…”

“Jayden,” itinama niya. “Ilang beses ko na bang sinabi sa’yo.”

Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya. May kakaiba sa paraan ng pagtitig niya—hindi bastos, hindi rin dominante. Pero mabigat. Parang may gustong sabihin na hindi niya masabi.

“Malapit na po,” sagot ko, halos pabulong.

Lumapit siya. Amoy ko ang pabango niya—malinis, preskong may halong kahoy at usok. Parang gabi.

Tumigil ang mundo ko nang tumabi siya sa lababo, masyadong malapit.

“Bakit ka umiiwas sa akin?” tanong niya.

Napahawak ako sa gilid ng lababo. “Hindi po ako umiiwas.”

“Hindi ka tumitingin.”

Kumunot ang noo ko. Hindi ko namalayang napakagat ako sa labi.

“Hindi po tama,” bulong ko.

“Ang alin?”

Ang pagtingin ko sa’yo na parang may ibig sabihin.

Ang pagtibok ng puso ko sa tuwing lalapit ka.

Ang pag-iisip ko sa’yo bago matulog.

Pero hindi ko kayang sabihin iyon.

“Magkaiba tayo,” sagot ko na lang.

Tahimik siya sandali. Ramdam ko ang mga mata niyang nakatutok sa akin, parang sinusuri kung hanggang saan ako tatagal.

“Kaylee,” mahina niyang tawag. “Hindi ka ba napapagod laging iniisip kung ano ang tama?”

Napalunok ako.

Dahil oo.

Pagod na pagod na akong pigilan ang sarili ko.

Simula noon, naging mas mapanganib ang bawat sandali.

Hindi siya nanliligaw.

Hindi siya umaamin.

Pero hindi rin siya lumalayo.

May mga gabi na makikita ko siyang naghihintay sa terrace, at kapag aakyat ako para magsampay ng kumot, nandoon siya—nakangiti nang bahagya, parang inaabangan talaga ako.

“Anong pangarap mo, Kaylee?” minsan niyang tanong.

“Makapagtapos.”

“Pagkatapos?”

“Magkaroon ng sarili kong lugar. Hindi malaking bahay. Kahit maliit lang basta akin.”

“Walang kasama?” tanong niya, tila may ibang ibig sabihin.

Napangiti ako nang pilit. “Hindi ko po alam.”

Pero ang totoo, kapag iniisip ko ang “sarili kong lugar,” may imahe siya roon.

Nakaupo sa sofa.

Nakatingin sa akin.

Ngumiti.

At iyon ang delikado.

Isang hapon, nadatnan niya ako sa library ng mansion. Nagre-review ako para sa quiz.

“Ang sipag mo,” sabi niya habang umuupo sa harap ko.

“Nagpapaaral po kasi sa akin ang pamilya,” sagot ko.

“Hindi ka nila pagmamay-ari.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi mo kailangang bayaran ang kabutihan ng buong pagkatao mo.”

Hindi ko alam kung bakit parang may kirot sa dibdib ko.

Dahil may bahagi sa akin na gustong maniwala na pwede akong maging higit pa sa katulong. Higit pa sa utang na loob.

“Sir—Jayden…” halos hindi ko masabi ang pangalan niya. “May mga bagay na hindi puwedeng pilitin.”

“Tulad ng ano?”

“Tulad ng damdamin.”

Napahinto siya.

Mas lumalim ang tingin niya.

“At paano kung hindi ko pinipilit?” mahina niyang tanong.

Nawala ang hangin sa paligid ko.

Parang may apoy na dahan-dahang kumakalat sa balat ko.

Hindi niya ako hinawakan.

Hindi niya ako hinalikan.

Pero ang paraan ng paglapit niya, ang init ng presensya niya, sapat na para mawala ang tamang pag-iisip ko.

“Kaylee…” bulong niya.

At doon ko naramdaman.

Hindi lang ako ang nahuhulog.

Pero ang pag-ibig na walang pahintulot ay parang ulap.

Maganda mula sa malayo.

Pero kapag hinawakan mo, wala kang madarama kundi hangin.

Alam kong may hangganan ang lahat.

Alam kong hindi ako bagay sa mundo niya.

Isang gabing nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong kwarto sa mansion, tinitigan ko ang sarili ko.

Simple. Ordinaryo. Walang espesyal.

“Hindi ka dapat umasa,” sabi ko sa repleksyon ko.

Pero ang puso ko, hindi marunong makinig.

Unti-unti akong nahuhulog.

Walang hinihingi.

Walang inaasahan.

Walang karapatang magreklamo kapag nasaktan.

Isang gabi, inabutan ako ng ulan sa hardin habang kinukuha ang mga damit na isinampay ko kanina.

Biglang may payong na sumilong sa akin.

Siya.

“Magkakasakit ka,” sabi niya.

“Sanay na po ako,” sagot ko.

“Hindi ko gusto ang ideyang nasasaktan ka.”

Tumaas ang kilay ko. “Bakit?”

Hindi siya agad sumagot.

Lumapit siya ng kaunti. Napansin ko ang paghinga niya—mas mabagal, mas mabigat.

“Dahil hindi kita kayang panooring masaktan.”

Tumigil ang mundo ko.

Umuulan.

Tahimik ang paligid.

At sa ilalim ng payong na hawak niya, ramdam ko ang pagitan namin—isang manipis na espasyong puno ng tensyon.

“Hindi po tama,” muli kong bulong.

“Alam ko.”

“Masasaktan lang tayo.”

“Posible.”

“May mawawala sa atin.”

“Siguro.”

“Bakit hindi ka lumalayo?” tanong ko, halos pakiusap.

Mas lalo siyang lumapit.

“Dahil ayokong mawalan ka.”

At sa unang pagkakataon, hinawakan niya ang kamay ko.

Hindi marahas.

Hindi mapusok.

Dahan-dahan. Parang nagtatanong.

Ang init ng balat niya sa balat ko ay parang kuryente na gumapang sa buong katawan ko.

Napapikit ako.

Isang segundo lang.

Isang maling segundo na gusto kong tumagal habambuhay.

Hindi kami naghalikan.

Hindi kami nangako.

Pero sa gabing iyon, may tahimik kaming inamin.

Na kahit bawal.

Kahit walang pahintulot.

Kahit walang katiyakan.

May namamagitan.

At iyon ang mas nakakatakot.

Dahil ang pag-ibig na walang pangalan ay mas mahirap pakawalan.

Habang nakahiga ako sa kama ko nang gabing iyon, nakatitig sa kisame, napangiti ako sa gitna ng takot.

Unti-unti akong nahuhulog.

Hindi dahil may ibibigay siya.

Hindi dahil may makukuha ako.

Kundi dahil sa bawat tingin niya, nararamdaman kong hindi ako invisible.

At kahit alam kong maaaring masira ang lahat balang araw…

Pinili kong mahalin siya.

Tahimik.

Walang permiso.

Parang ulap na handang maglaho sa langit niya—

basta kahit minsan, naging bahagi ako ng tanawin.