Chapter 2: Leaving

“Sigurado ka na ba, hija?”

Mahina ang boses ng tita ko habang inaayos ang mga damit ko sa lumang maleta. Ang mga kamay niya’y nanginginig, at pakiramdam ko ang bigat ng bawat pagtanggal niya ng damit at pag-fold ng blouse ay parang may kasamang pag-alala sa nakaraan.

Tumango ako. “Opo, tita. Kailangan ko na po talaga.”

Kung hindi ako aalis, mananatili lang akong nakatingin sa langit, hindi kailanman makakaabot.

“Mag-aaral ako. Magtatrabaho. Hindi ko po pababayaan ang pagpapadala ng pera,” pangako ko.

Hindi ko sinabi ang totoo. Na natatakot ako. Na hindi ko alam kung kakayanin ko ang lungsod. Na baka pagtawanan lang nila ang probinsyanang may simpleng pananamit at walang koneksyon.

Habang inaayos ng tita ko ang maleta, ramdam ko ang init ng katawan ko. Hindi dahil sa init ng hangin sa lumang kuwarto. Hindi rin dahil sa pangamba.

Isang kakaibang kiliti ang dumadaloy sa balat ko, mula sa batok pababa sa leeg, hanggang sa dibdib.

Hindi pa pagnanasa. Hindi pa pag-ibig.

Ngunit may kakaibang alon ng kasabikang hindi ko matukoy.

“Kaylee…” Mahina niya, parang may gusto pa siyang sabihin pero hindi maipahayag.

Tiningnan ko siya. Napansin ko ang luhang hindi bumagsak sa pisngi. Naalala ko ang bawat sakripisyo niya para sa akin. Para sa pangarap ko.

At doon, sa ilalim ng liwanag na pumapasok sa bintana, naramdaman ko ang kakaibang init. Hindi init ng katawan lang—init ng emosyon, ng inaasam, ng pangarap, ng pagnanasa na hindi ko maipaliwanag.

Sa bus papuntang Maynila, nakadikit ang noo ko sa malamig na bintana. Naaamoy ko ang mga bagong kalsada, mga gusali, at sa bawat pag-ikot ng gulong, pakiramdam ko unti-unti akong lumalapit sa ibang mundo.

Isang mundo na puno ng liwanag, ingay, at mga taong alam kung sino sila.

May kakaibang tensyon sa dibdib ko—hindi dahil sa lungsod. Hindi rin dahil sa takot.

Ngunit sa bawat kahon ng bag ko na puno ng lumang damit, sa bawat libra ng pangarap, may gumuguhong kuryente sa aking balat.

Hindi ko pa siya nakikilala, hindi pa ang lalaking mamamasdan ko sa terrace ng isang mansion.

Ngunit may bahid na sa bawat paghinga, sa bawat tibok ng puso ko, may gutom na nag-iinit sa ilalim ng balat.

Gutom na maranasan ang mundo ng mayaman. Hindi lang para sa pera. Hindi lang para sa katayuan.

Gutom sa karanasan. Sa damdamin. Sa atensyon.

Gutom sa lalaking tila kayang magpahina ng mundo sa isang tingin.

Hindi ko pa siya nakikilala. Ngunit parang naramdaman ko na.

Ang unang bahagi ng aking pagnanasa ay tahimik, parang ulap sa umaga—magaan, tila walang direksyon, at madaling mawala sa hangin.

Hindi ko pa alam noon, na sa Maynila, makikilala ko ang isang lalaki na hindi lang magbibigay ng liwanag sa aking buhay, kundi magpaparamdam sa akin ng kakaibang init sa balat, sa puso, sa buong pagkatao ko.

Hindi sa pera. Hindi sa seguridad.

Kundi sa paraan ng pagtingin niya, sa paraan ng pagtitig niya sa mga simpleng bagay, sa paraan ng paglapit niya sa iyo kahit hindi hinahawakan.

Isang paraan na para bang kayang hubarin ang lahat ng insecurities ko, kahit isang tingin lang.

At habang lumalapit ang bus sa lungsod, naramdaman ko ang isang kakaibang halina.

Hindi pa ito erotikong halina.

Hindi pa ito pagnanasa sa katawan.

Ngunit isang paunang panggising sa balat, puso, at isip—isang pag-usisa na gusto mong lumapit, ngunit natatakot sa init na baka magdulot ng apoy.

Habang inilalabas ng driver ang bus sa abalang kalsada, ang aking mga mata ay naglakbay sa paligid—mga tao, mga ilaw, mga billboard na nagtatanghal ng marangyang buhay.

At sa bawat mataong daan, iniisip ko:

Ano ang pakiramdam na yakapin ng isang mundo na mas mataas kaysa sa akin?

Ano ang pakiramdam na may lalaki na kahit sa isang tingin ay parang kayang magpaalab ng bawat lihim sa loob mo?

Hindi ko pa siya nakikilala. Ngunit may bahagi sa aking katawan na nagdadalawang-isip.

Isang init sa ilalim ng balat, mula sa batok pababa sa balikat.

Isang kiliti sa dibdib, na parang may gustong sumayaw sa dibdib ko.

Hindi ito karaniwan.

Hindi ito simpleng kaba.

Ito ang unang tinik ng pagnanasa—hindi para sa sekswal na kasiyahan, kundi para sa karanasan ng pakiramdam na may lalaking may kapangyarihan na tumitig sa iyo nang hindi ka hinahawakan, ngunit ramdam mo pa rin ang presensya niya sa balat mo, sa isip mo, sa puso mo.

Isa lang akong babae sa bus.

Hawak ang maleta.

Hawak ang pangarap.

Ngunit hindi ko alam na sa lungsod, isang lalaki ang magpaparamdam sa akin ng bagong uri ng gutom.

Hindi sa pera. Hindi sa seguridad.

Kundi sa pang-aakit, sa titig, sa init na hindi pa dumidikit sa balat.

Isa lang akong babae na naiwan sa pagitan ng lumang buhay at bagong mundo.

At sa unang pagkakataon, ramdam ko—ang pagnanasa ay hindi lang tungkol sa laman.

Ito’y tungkol sa puso.

Ito’y tungkol sa katawan.

Ito’y tungkol sa damdaming kahit hindi mo pa nauunawaan, ay nagpapakilala sa iyo ng bagong uri ng buhay.