Chapter 5: Dance

Hindi ko dapat tinanggap ang kamay niya.

Pero tinanggap ko pa rin.

Mabagal ang tugtog sa gitna ng engrandeng ballroom. Ang mga ilaw mula sa chandelier ay nagre-reflect sa makintab na sahig, parang mga bituin na bumagsak sa lupa. Lahat ay elegante. Lahat ay may pangalan. Lahat ay may apelyidong may bigat.

Maliban sa akin.

Normal lang ang suot ko kumpara sa iba—isang simpleng eleganteng dress na hindi ko naman pag-aari. Hindi ako anak ng negosyante. Hindi ako sosyal. Isa lang akong working student. Isang katulong sa mansion ng Holmes.

Pero ngayong gabi, nakatayo ako sa harap ng pinaka-untouchable na lalaki sa silid.

Jayden Ryan Fendi.

Hindi siya nagsalita nang iabot niya ang kamay niya sa akin. Hindi niya kailangang magsalita.

“Dance,” mahinahon niyang sabi.

Hindi tanong.

Imbitasyon na hindi ko kayang tanggihan.

Inilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Mainit. Matatag. Sigurado.

At nang igiya niya ako palapit, doon ko naramdaman ang unang alon ng panganib.

Ang kamay niya sa bewang ko.

Hindi masikip. Hindi bastos. Pero sapat para ipaalala sa akin na wala akong karapatang maramdaman ang ganito.

Ang pagitan namin ay halos wala na. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa manipis na tela ng damit ko. Ang pabango niya—malinis, masculine, at nakakalito.

“Relax,” bulong niya malapit sa tenga ko.

Napasinghap ako nang bahagya.

Hindi ko alam kung dahil sa boses niya o sa paraan ng paghaplos ng hinlalaki niya sa gilid ng bewang ko. Isang maliit na galaw lang, pero parang kuryente ang tumakbo sa balat ko.

Hindi ito tama.

Hindi ako dapat masanay sa ganitong pakiramdam.

“Hindi ka komportable,” sabi niya, tila nababasa ang kaba ko.

“Komportable ako,” sagot ko, kahit kabaliktaran ang totoo.

Ngumiti siya nang bahagya. Hindi mapang-asar. Mas parang alam niya ang ginagawa niya sa akin.

Unti-unti kaming umikot sa sahig. Mabagal. Intimate. Parang kami lang ang tao sa ballroom kahit alam kong maraming matang nakatingin.

Sino siya?

Bakit siya kasama ni Jayden?

Bagong girl ba niya?

Ang bawat bulong na hindi ko man marinig nang malinaw ay nararamdaman ko sa likod ko.

Pero wala akong pakialam.

Dahil sa sandaling iyon, ang mundo ko ay umiikot lang sa paraan ng paghinga niya malapit sa akin.

“Kaylee,” mahina niyang sambit, parang sinusubok ang pangalan ko sa labi niya.

Napatingin ako sa kanya.

Ang mga mata niya ay mas malalim kapag malapitan. Hindi lang gwapo. May bigat. May kontrol. Parang sanay siyang makuha ang gusto niya.

“Bakit pakiramdam ko tinatakasan mo ako?” tanong niya.

Dahil hindi ako kabilang sa mundo mo.

Dahil kapag nalaman mong katulong lang ako, baka hindi mo na ako yayain sumayaw.

Pero hindi ko iyon sinabi.

“Hindi kita tinatakasan,” sagot ko, halos pabulong.

Humigpit nang kaunti ang kamay niya sa bewang ko.

Isang sentimetro.

Isang delikadong sentimetro.

Naramdaman ko ang pag-init ng balat ko sa ilalim ng palad niya. Parang alam ng katawan ko na may mali. Pero mas nangingibabaw ang kakaibang pagnanasa na hindi ko pa nararanasan noon.

Hindi pa ako hinahawakan ng lalaking ganito.

Hindi pa ako tinitigan nang ganito.

Hindi pa ako pinaparamdam na ako lang ang nakikita sa gitna ng lahat.

“Alam mo ba kung gaano ka kaganda ngayong gabi?” tanong niya, diretso sa mata ko.

Napayuko ako. Hindi dahil nahihiya lang.

Kundi dahil baka mabasa niya ang lihim ko kung magtagal pa ang titigan namin.

“Maraming mas magaganda rito,” sagot ko.

“Wala,” sagot niya agad.

Simple. Sigurado.

Hindi ko alam kung papaniwalaan ko.

Pero ang paraan ng pagdampi ng mga daliri niya sa likod ko, pababa sa kurba ng baywang ko, ay hindi nagsisinungaling.

Hindi iyon malaswa.

Pero hindi rin inosente.

May laman ang bawat galaw.

May intensyon.

At ramdam kong sinusubok niya kung hanggang saan ako papayag.

Huminto ang kanta saglit, pero hindi siya bumitaw.

Sa halip, mas lalo niya akong inilapit.

Ramdam ko ang tibok ng puso niya.

O baka tibok ko iyon.

Hindi ko na alam.

“Stay,” bulong niya nang bahagya akong umatras.

Isang salita lang.

Pero parang utos.

At nakakagulat kung gaano ko gustong sumunod.

“Jayden…” mahina kong sabi, hindi ko alam kung babala ba iyon o pagsusumamo.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inangat niya ang kamay niya mula sa bewang ko papunta sa likod ko, bahagyang sumasayad sa exposed na balat ko sa likod ng damit.

Mainit ang palad niya.

Napapikit ako sandali.

Isang segundo lang.

Pero sapat para maramdaman ko ang kilabot na gumapang mula sa batok ko pababa sa gulugod ko.

Hindi ako sanay sa ganitong klaseng atensyon.

Hindi ako sanay na ako ang hinahabol.

Hindi ako sanay na may lalaking ganito kalapit.

“Tell me to stop,” sabi niya, mas mababa ang boses ngayon.

Parang may apoy sa ilalim ng bawat salita.

Hindi ko masagot.

Dahil ang totoo?

Ayokong tumigil siya.

Gusto kong maramdaman kung hanggang saan ang kaya kong abutin bago ako mahulog.

Dahan-dahan, inilapit niya ang mukha niya sa akin. Hindi para halikan ako. Hindi pa.

Pero sapat para maramdaman ko ang hininga niya sa labi ko.

Isang hibla na lang ang pagitan namin.

Ang kamay ko sa balikat niya ay napahigpit nang hindi ko namamalayan.

“Kaylee,” bulong niya ulit.

Parang babala.

Parang pangako.

At sa sandaling iyon, alam kong may binuksan kaming pintuan na hindi na basta maisasara.

Isang pinto papunta sa pagnanasa.

Sa lihim.

Sa panganib.

Unti-unti siyang umatras, pero hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Next dance,” sabi niya, parang sigurado na may susunod.

Hindi ako sumagot.

Pero hindi rin ako tumanggi.

Habang naglalakad siya palayo para makipagkamay sa ibang bisita, nanatili ako sa gitna ng ballroom.

Humihinga nang mas mabilis kaysa dati.

Hinawakan ko ang bewang ko kung saan naroon kanina ang kamay niya.

Parang may marka pa rin ng init.

Parang may bakas ng isang bagay na hindi ko na maitatanggi.

Hindi pa kami nagkikiss.

Hindi pa kami umabot sa anumang lampas sa sayaw.

Pero pakiramdam ko may nangyari na.

Isang bagay na mas malalim kaysa sa simpleng paghawak.

Isang simula.

At sa likod ng lahat ng ilaw at ngiti, alam kong ang gabing iyon—

Hindi lang basta sayaw.

Kundi isang delikadong hakbang papunta sa apoy.

At handa na ba akong masunog?

Hindi ko pa alam.

Pero habang nakatingin siya sa akin mula sa kabilang dulo ng ballroom, at hindi niya inaalis ang tingin niya—

Alam kong hindi na ako makakatakas.

Dahil sa bawat galaw niya.

Sa bawat dampi ng kamay niya.

Sa bawat bulong niya sa tenga ko—

Unti-unti akong nahuhulog.

At mas nakakatakot pa roon…

Ay gusto ko.