บทที่ 42 : น้ำอะไรให้ชีวิต (18+)

เสียงฟองอากาศฟดปุด ๆ ถี่รัวจนเจฟเฟอร์ชักผิดสังเกต ขณะกำลังจะก้มลงมาดูดนม เจ้าตัวกลับนึกสงสัยก็เลยไพร่หน้ามองกลับหลังถึงได้พบว่าแม่หญิงดาวิกากำลังส่งสายตาออดอ้อนมาทางเขา หล่อนใช้ฝ่ามือที่เรียวสวยป่ายปัดไปตามขอบตู้ รูดไหวไปมาโหยหาทางออก แล้วก็ดูเหมือนว่าแอนดรอยน์ตาคมตนนี้ จะไม่รู้เนื้อรู้ตัวสักนิดว่าสิ่งที่เจฟเฟอร์จ้องกลับ ดันเป็นปากถ้ำพรหมจรรย์ที่อยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอแทน

.

"หืม.. ยังไม่พังเหรอวะ?"

.

เขาพลั้งปากหลุดคำพูดออกมา ระหว่างนั้นก็รีบชักควยเก็บ กระโดดลงจากสายพานพลางเดินย้อนกลับไปที่ตู้แช่

.

"ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ "

ชายหนุ่มเคาะกระจก ก่อนจะป้องปากตะโกนถามสิ่งที่อยู่ข้างในว่าให้ช่วยอะไรไหม

ทว่าสิี่งที่ร่างเปลือยตอบกลับมานั้น กลับทำให้ฟองอากาศภายในเพิ่มปริมาณขึ้นกว่าเดิม มันฟังไม่ได้ศัพท์อะไรเลย วินาทีที่ปากกระจับสีแดงกุหลาบง่านงับ เจฟเฟอร์ได้ยินแต่เสียงบุ๋ง ๆ ๆ บุ๋ง ๆ ๆ

.

"ชิ! ฟังไม่ออกเลยแฮะ แต่หุ่นดีสัดอ่ะ! ยิ่งพอได้มองใกล้ ๆ แบบเคลื่อนไหวได้แบบนี้ด้วย แม่งเอ๊ยซีดดดด~ กูเงี่ยนอีกแล้ว!"

.

แท่งควยกระดกยกตัวดันเป้ากางเกงจนยากจะปกปิด มันแทบจะออสโมซิสตัวเองผ่านร่องตะเข็บซิบออกมา เพราะอยากจะเย็ด ใหม่ ดาวิกา นัมเบอร์ 1435 จนแทบขาดใจ

.

โครงหน้าเธอคมเหมือนคนในยุคกรุงศรีฯ ผมตรงสีดำขลับปลิวไสวขึ้นเป็นแพร ดวงตากลมใหญ่คับเบ้าดุดันโอหัง ตรงข้ามกับนมสองเต้าที่โค้งเว้าสุกสกาวอมชมพู เจฟเฟอร์หวั่นไหวเกินจะไพร่คิด เขาตะบปฝ่ามือฟาดเข้ากับตู้กระจกในเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะซุกไซ้ไล้ไปตามพิกัดบนถันเต้าเธอ

.

"ออเจ้าช่างงามเหลือเกิน.. แม่เอย ทำยังไงน้อถึงจะได้เอาออเจ้าสักสามสี่น้ำ.. อ่าาา~!"

.

แล้วระหว่างที่ฝ่ามือหนาป่ายป้านอยู่นั้น แอนดรอยน์ดาวิกาก็ได้ตอบสนองกลับจากทางด้านใน เธอใช้มือเรียวของตนขนาบเข้ามาแนบ มิหนำซ้ำยังทดใบหน้าเข้ามาใกล้ให้เจฟเฟอร์ได้เห็นพวงแก้มบางใส กับริมฝีปากที่หนีบห่อคล้ายกับเผยอครือครางอยู่ในลำคอ

.

เขาเคลื่อนมือไปทางไหนเธอก็เคลื่อนตาม เขาเคลื่อนมาอังตรงโหนกจิ๋มด้านล่าง เธอก็แอบยิ้มแสร้งทำเป็นเขิน เจฟเฟอร์ถอดกางเกงแม่มโดยไม่สนใจ! แม่แรดเผือกแห่งสุวรรณชัยศรีฯ กุลสตรีย้อนสมัยนางนี้ ดูเหมือนจะเชี่ยวเรื่องอย่างว่ามิน้อย! เพราะพินิจจากกิริยาอาการแล้วดูเธอจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนกับการแช่น้ำยาดองศพอยู่สักเท่าไหร่ ไม่มีการดิ้นทุรนทุรายจนคล้ายจะขาดใจ อุปมาเอาเองนั้นไซร้ ว่าต่อให้แช่อยู่นานแค่ไหน มนุษย์เทียมอย่างเธอก็คงจะรอด

.

"ซีดดดดด! ไม่ไหวว่ะกลีบหีแม่งฟิดชะมัด กูชักใส่แม่งจากข้างนอกนี่ล่ะวะ! ซีดดดดด! เยสสส~!"

.

"ชัก ๆ ชัก ๆ ชัก ๆ ชัก ๆ ชัก ๆ "

.

หัวเข็มขัดหล่นครูดกับพื้นปูนเสียงดังกริ๊ง ชายกางเกงกองคล้องอยู่กับข้อเท้า ส่วนอุ้งมือนั้นสาวลำควยเข้าออกฉึกฉักรวดเร็วราวกับหมัดแย็บทำลายจังหวะของแมนนี่ปาเกียว โชคร้ายที่ ณ ตอนนี้เจฟเฟอร์นั้นมีมืออยู่ข้างเดียว ไม่งั้นเขาคงใช้มืออีกข้างลูบไล้ใส่ร่องหีดาวิกาจากข้างนอกตู้ไปด้วย

.

ชั่วขณะจิตระหว่างใช้ความโป๊ของเธอขุนอสุจิให้อวบอ้วน เจฟเฟอร์ก็ได้เพ่งสายตาใส่ซอกกลีบผกาแบบไม่ลดละ เขากัดปากซีดลมหายใจรุนแรงเหี้ย ๆ เมื่อพบว่าหีเธอนั้นพ่นฟองอากาศออกมาเป็นสายอย่างต่อเนื่อง หย่อมหมอยสีน้ำตาลบาง ๆ พัดไสวน่ารักราวกับสาหร่ายทะเลซิลิโกะ ว่าแล้วเจ้าหน้าที่สุดหื่นก็อดใจไม่อยู่ พี่แกรีบพุ่งพรวดซุกใบหน้าลงมาใส่ พลางตวัดลิ้นเลียหน้าตู้แบบเมามันส์แผล็บ ๆ !

.

"แผล็บ! , แผล็บ! , แผล็บ! , แผล๊บ!"

.

บางจังหวะมีผงกหัวช่วย มีทั้งเลียแบบสไลค์ออกซ้ายขวา มีทั้งดุนแยงเข้าไปตรงกลางแล้วขยี้ตอกตุ๊บ ๆ ไม่รู้หรอกว่ามนุษย์เทียมหน้าคล้าย ใหม่ ดาวิกา นางนี้จะรู้สึกอะไรรึเปล่า แต่สำหรับเขาบอกได้เลยว่า "เวรี่กุ๊ดดดด!" พระเอกเรื่องอ่ืนอาจยอมตายได้เพราะความรัก แต่กับนิยายสุดอุบาทว์เรื่องนี้เจฟเฟอร์ได้อุทิศชีวิตให้แก่เทพแห่งความเงี่ยนไปแล้ว

.

คนดีบริจาคเลือดให้สภากาชาด ทรราชชักว่าวราดแผ่นดิน! ยังก่อน! ยังไม่ถึงขั้นนั้น! เพราะเขายังเลียไม่เสร็จ สายลับหนุ่มยังคงควงลิ้นของเขาต่อไป คราวนี้เขาย่อตัวลงเอาใหม่แล้วตวัดเลียขึ้นไปตั้งแต่โคนน่อง ลากสะบัดสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ผ่านกลีบอูฐ , ผ่านสะโพก , ตัดผ่านหน้าท้อง , ขึ้นทางด่วนหัวนม แล้วก็วนติดแหงกหาทางลงไม่เจออยู่นาน กว่าจะสบช่องผ่านพัฒนาการมาติดไฟแดงอยู่ตรงแยกริมฝีปากบางเนียนในท้ายที่สุด

.

เจฟเฟอร์จะไปต่ออยู่แล้วด้วยความสัตย์จริง แต่เธอยิ้มให้! เขาก็เลยหยุดกึกกระทันหัน! มือที่กำควยอยู่แทบหลุดเพราะขนาดของลำมันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี ตาสองตาประสานกันห่างเพียงกระจกกั้น ในสภาพหอบหื่นเงี่ยนเกินพิกัด เจฟเฟอร์จึงเริ่มใช้ทักษะทางตาที่ร่ำเรียนมา เพื่อพยายามที่จะตีความให้ได้ว่าออเจ้าหมายจะเจื้อยแจ้วสิ่งใด

.

"เอาวะ.. พูดมาเลย ต่อให้แช่อยู่ในน้ำกูก็จะโชว์ให้ดู โลกต้องรู้ว่ากูอ่านปากคนได้!"

เจฟเฟอร์คิดในใจ

.

โอษฐ์บางเฉียบขยับยกย่างแช่มช้า ผสานรวมเข้ากับฟองอากาศที่ผุดลอยออกมาตามไรฟัน จึงเป็นการยากที่จะสังเกตเห็นแต่ไม่ใช่กับเบอร์หนึ่งแห่ง Parallel อย่างเจฟเฟอร์

.

"คอมพิวเตอร์! วิเคราะห์!"

.

หน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) ปรากฏขึ้นมา แล้วสิ่งที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามเห็นก็คือ เคอร์เซอร์ขนาดเล็กที่ว่ิงติ๊ด ๆ ๆ ผ่านร่างเปลือยในส่วนต่าง ๆ มาโฟกัสอยู่ที่ริมฝีปาก สักพักก็เริ่มร่างโครงสร้างโมเดล 3 มิติแบบหยาบ ๆ ขึ้นมา พอดีกันกับการรันฐานข้อมูลภาษาจากทั่วโลกขึ้นมาเปรียบเทียบด้วยความแคล่วคล่อง ประมาณ 1 นาทีผลก็ออก

.

"อ่ม.. อ่ำ.. อบ.. อ่ำ.. อ่ม.."

.

"ชะ..ช่วย ฉะ.. ฉัน ดะ..ด้วย "ช่่วยฉันด้วย" เธอพูดว่าช่วยฉันด้วย! งั้นเหรอ!?"

เจฟเฟอร์ตบเข่าฉาด! ปล่อยเอ็นแข็งชูชันค้ำกระจกตู้ด้วยตัวมันเอง

.

"ชิชะ! เยี่ยงนั้นก็หมายความว่า ออเจ้าอยากสังวาสเริงสวาทกับข้ามากนักใช่หรือไม่?"

.

เธอพยักหน้าถี่รัวดวงตากลมโตเป็นประกายกึ่งเซ็กซี่ แถมยังยกมือทั้งสองข้างวางนาบเข้ากับแผ่นกระจก แล้วก็รูดพรืดลงมาราวกับฉากขายของแจ็คกับโรสบนเรือไททานิค

.

อุ่นวาบไปทั้งตัว สายลับหนุ่มรู้ได้เลยว่ามันต้องเวิร์คกว่าการเย่อร์กับอะไหล่เทียมเป็นไหน ๆ แล้วถ้าเรียกพวก Ai ออกมาเย็ดเพิ่มด้วยนะ อือหือ! จับนอนเรียงกับสายพานเป็นคน ๆ เลยก็ยังได้ คิดเสร็จเจฟเฟอร์ก็เชยคางขึ้นพลางจ้องเข้าไปในแววตาเธอ ก่อนจะเริ่มพูดต่อ

.

"หากนั่นคือเป้าประสงค์ที่แท้จริงแล้วล่ะก็"

.

"ความกำหนัดนั้นข้าผู้นี้จัดให้เลยขอรับแม่หญิงดาวิกา นงคราญช่างงดงามดั่งร่างขึ้นจากสุราลัย หากข้าผู้นี้ได้หลั่งในแม้เพียงครั้ง ต่อให้ต้องสิ้นชีพดับชีวาวายก็มิเสียดายชาติเกิดดอก"

.

"ตริตรองร่นถอยหลังไปสักนิดเถิดออเจ้า เกรงว่าคมกระจกอาจบาดตามเนื้อตัวเอา จักเกิดบาดแผลมิแลมอง"

.

กวนตีนจัดจนถึงขั้นพลั้งคำพูดเป็นภาษาลิเกออกมา แต่ก็อย่างว่าล่ะว่ามนุษย์เทียมตนนี้มันไม่เหมือนคนอื่น มันสวยระยับ สวยแบบไทย ๆ ตามแบบฉบับของชนชาติที่ขึ้นชื่อลือชาว่ามีโสเภณีมากที่สุดในโลก ซึ่งก็นับว่าน่าเสียดายอยู่ไม่น้อยที่ประเทศสารขัณฑ์ดังกล่าว ได้หายจากแผนที่โลกไปชั่วนิจนิรันทร์หลังจากจบสงคราม

.

เจฟเฟอร์จึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาถนัด พอเห็นว่าหน้าสวย ๆ ของ ใหม่ ดาวิกา ได้ถอยหลังไปจนติดขอบตู้ด้านหลังแล้ว เจ้าตัวก็เลยร่นตัวออกมาบ้างพร้อมกับการหักปลายนิ้วชี้ลง เข้าสู่โหมดจู่โจม! ล็อคเป้า! แล้วก็!

.

"ยิง!!!"

.

"จิ้วววว~!"

.

กระสุนเลเซอร์ที่ใช้เคลียร์ปัญหามานับต่อนักพุ่งตรงเป็นลำแสงแดงเจิดจ้า วิถีกระสุนพุ่งตรงเข้าใส่บริเวณกลางตู้แน่นอน เพราะระยะมันใกล้! แต่ทว่า!

.

"เป้งงงง!"

.

ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! แสงเลเซอร์โดนสะท้อนกลับ มิหนำซ้ำทิศทางที่มันเด้งกลับมายังเฉียดลำหำอันใหญ่ย้ำค้ำฟ้าของเจฟเฟอร์ไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด!

.

"ชู่วววว! เกือบไปแล้วไหมล่ะ! ไอ้สัดขนหมอยกูไหม้เลย ดูสิหำหดหมดแล้วด้วย! เย็ดแม่มมึง! กูสู้อุตส่าห์บิ้วอยู่ตั้งนาน"

.

ร่างแกร่งดึงกางเกงขึ้นจากข้อเท้า แต่ไม่ได้รูดซิบหรือรัดเข็มขัดให้แน่นนัก ทั้งหมดแค่ชั่วคราวเพราะรู้ว่ายังไงซะก็ต้องได้เย็ดนังแอนดรอยน์หน้าว้อนท์ควยในตู้กระจกตนนี้แน่ แต่แค่ต้องเอาตัวเธอออกมาให้ได้ซะก่อน

.

"ชิ! กระจกกันกระสุนงั้นเหรอวะ"

.

"ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ "

.

เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ ถึงได้รู้ความจริงว่าเป็นอย่างที่คิด เจฟเฟอร์ดันลืมไปซะสนิทว่านี่คือโลกในอาณัติของหมอยูมิโกะ วัสดุทุกอย่างย่อมสร้างจากของที่ดีที่สุด ถ้าเป็นโลกข้างนอกนะคือไม่มีทางเลยที่กระสุนของเขาจะโดนปฏิเสธ ยิงอะไรก็พังพินาศหมดไม่มีพลาด แต่กับตอนนี้และวินาทีนี้ เจ้าหน้าที่ภาคสนามกลับยังดูงง ๆ ยังลูกผีลูกคนคล้ายกับคนขาดความมั่นใจ

.

"เวรเอ๊ย! แม่งไม่ได้ผลว่ะ แต่ไม่เป็นไรเรายังมีอีกหนึ่งวิธี"

.

รอยยิ้มเฝื่อน ๆ กับสัญญาณมือสัญลักษณ์รูปโอเค ถูกส่งผ่านไปถึงร่างเพรียวที่ยืนตกใจอยู่ในตู้ เธออ้าปากหวอตกตะลึงจนเผลอกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก แต่ก็ไม่น่าเป็นห่วงอะไรหรอก ในเมื่อเธอเป็นร่างเทียมสังเคราะห์เธอไม่มีวันที่จะจมน้ำตายได้อยู่แล้ว

.

เจฟเฟอร์ไม่รอช้าเสียหายไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้ เขาไม่ยอมเสียฟอร์มต่อหน้าผู้หญิงเป็นอันขาด ก็เลยเพ่งความสนใจไปที่หูฟังทีเหน็บเอาไว้ในหู แน่นอนว่าเขากำลังคิดถึงกลุ่มแมลงวันผู้ช่วยคนสำคัญของเขาอยู่ พวกมันเป็นล้าน ๆ บินสแตนด์บายรอรับคำสั่งอยู่รอบโรงงาน แค่เจฟเฟอร์กดปุ่มออกคำสั่งกริ๊กเดียว พวกมันก็จะบินกรูกันเข้ามาหาทันที ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกัน!ว่ากับหนนี้มันจะยอมมาไหม? ในเมื่อไม่ได้เรียกมาเพื่อให้ทำภารกิจรับ - ส่งตัว แต่กลับถูกเรียกมาเพื่อให้ช่วยกันยกเจ้าตู้นี้ขึ้น แล้วก็ฟาดลงมากับพื้นให้มันแตกกระจายแทน

.

"ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ "

.

เสียงสัญญาณเริ่มการเชื่อมต่อดังขึ้นในรูหู ชายหนุ่มกำลังแหงนคอรออย่างมีความหวัง เขาเดินวนไปวนมารอบ ๆ บริเวณด้วยความกังวล ซึ่งผิดแปลกไปจากทุกที

.

"ทำไมมันช้าจังวะ? ปกติต้องมาแล้วนี่?"

.

10 ก้าวผ่านไป! 12! 13! ก้าวค่อย ๆ ผ่านไป! ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ พร้อมกับข้อความที่เด้งเข้ามาในหน้าจอสั่งการแบบ First Person ว่า

.

" Network is busy! please connection again next times!"

.

"ไอ้สัดไม่มีสัญญาณ! เชี้ย! มีงี้ด้วยเหรอวะ ต้องเป็นเพราะตัวผนังโรงงานกับสังกะสีมุงหลังคานี้แน่ แม่งเอ๊ย! โอเคงั้นกูขอลองอีกทีก็ได้วะ!"

.

ปรากฏว่าผ่านไปอีก 7 - 8 ทีก็ไม่เป็นผล ชนิดที่ว่าเดินหาคลื่นใหม่ก็แล้ว ลองยิงหลังคาจนเป็นรูดูก็แล้ว ก็ยังติดต่อกับพวกแมลงข้างนอกไม่ได้ คลับคล้ายคลับคลาว่าพวกมันไม่อยากจะมายังไงยังงั้น ไอครั้นจะบอกนวลนางในตู้ว่าให้รอแป๊บนึง ขอไปตามคนมาช่วยหน่อยก็เสียฟอร์มเกินไป มึงอยากเย็ดเขาจับใจถ้าขืนทำแบบนั้นลงไปน้องเขาคงไม่ยอมให้เย็ด! มันไม่เท่ห์! มันไม่ได้ฟิวของความเป็นวีรบุรุษ!

.

แล้วดูอากัปกิริยาของเจ้าหล่อนในตอนนี้สิ หน้างอเป็นห่อหมกลอยตัวบุ๋ง ๆ เอามือปิดจิ๋มบังนมไว้ซะมิดเลย คงเพราะหวังกับเจฟเฟอร์ไว้มาก กำหนัดอารมณ์จึงค่อย ๆ มอดม้วยลงทุกสองนาที

.

ต่างกับเจฟเฟอร์ที่ยังคงไม่ยอมแพ้ ถ้าแมนยูฯ ยังพลิกยิงสามประตูรวดจนกลับมาเอาชนะคริสตัลพาเลสได้ ทำไมเขาจะทำบ้างไม่ได้ เขาจะพลิกไอ้ตู้แช่เฮงซวยนี่ เสร็จแล้วจะทะลวงประตูเธอให้ชอกช้ำไปทั้งติ่งคริสตอริสเลยคอยดู!

.

เร่งฝีเท้าเดินย้อนกลับมาที่สายพาน ลูบปากลูบคางเหมือนกำลังจะคิดอะไรออก!

.

"ถ้าทำให้แตกจากข้างนอกไม่ได้ ก็ทำให้แตกจากข้างในซะสิ มันจะไปยากอะไร!"

"ฮั่ว!.. ฮ่ะ!.. ฮ่า!.. ฮ่า!.. ฮา!.. ฮา!"