บทที่ 7 : หมอยูมิโกะ.. โว่.. โว.. โว.. เย้ (18+)

แช่น้ำจนได้ที่เบอร์แบโต้ก็ลุกพรวดขึ้นจากอ่างเป็นคนแรก ผิวสีแทนอมน้ำตาลของเขาแดงระรื่อมัดกลามดีดเปรี๊ยะ ๆ เด้งดึ๋ง ๆ ควันขโมง

.

"วู้วววว.. เรียบร้อย สบายตัวดีจังเลยโว๊ย!"

เหลือบสายตาไปมามองหาผ้าเช็ดตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแล้วขมวดเข้าที่เอวแบบหลวม ๆ

.

"ผมไปก่อนนะพี่ ๆ ไว้ค่อยว่ากันต่อวันหลัง"

.

"เอ้อ..โชคดีไอ้น้องรัก ถ้ามีแบบนี้มาอีกก็อย่าลืมเรียกพวกฉันอีกล่ะ เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าตอบแทนโว่ย"

.

"ไม่ต้องหรอกพี่เฟอร์นันโด ลำพังแค่พวกพี่ ๆ สอนงานให้ผม ๆ ก็สำนึกบุญคุณจะแย่อยู่แล้วเรื่องแค่นี้สบายมากครับ นี่เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ผมก็ต้องขึ้นไปรับเช็คจากคุณเอ็มม่าฝ่ายบัญชีอีก ถ้าไม่ได้ทำงานที่ Parallel ก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินมากมายขนาดนี้ได้รึเปล่า"

เบอร์แบโต้ร่ายยาวพลางส่งยิ้มแหย ๆ กลับไปให้รุ่นพี่ทั้งสองที่ยังคงแช่น้ำอยู่ เขาตรงไปที่ห้องแต่งตัวที่อยู่อีกฟาก จัดแจงเช็ดตัวหวีผมหยิบเอาชุดลำลองที่แลดูเรียบร้อยมาสวมใส่ แล้วก็จวนจะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำออนเซ็นบนชั้น 2 นี้อยู่แล้ว ถ้าไม่ติดอะไรบางอย่างเข้า!

.

"เหี้ยไรวะน่ะ? เงาอะไรมาก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าห้องน้ำ"

.

เด็กหนุ่มผิวสีสัญชาติอเมริกันค่อย ๆ ย่องเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ว่าบานประตูห้องอาบน้ำนั้นทำจากกระดาษสาบาง ๆ ถ้าเจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ สามารถแอบดูพฤติกรรมของเพื่อน ๆ ได้แล้วล่ะก็ นับประสาอะไรที่เบอร์แบโต้จะทำแบบเดียวกันบ้างไม่ได้ เขาค่อย ๆ เลื่อนบานประตูกั้นออกช้า ๆ ก่อนจะพบว่าเงาปริศนาดำทะมึนดังกล่าว ก็คือเจฟเฟอร์ที่กำลังนั่งหันหลังอยู่

.

"ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก"

.

"พี่เจฟ.. พี่ทำอะไรอ่ะ?"

เบอร์แบโต้ถามแกมกระซิบกระซาบ

.

"ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. อื้อ.. อืมม.. ม.. ม"

"อือ.. อ่าาา~! ฉึกฉัก ๆ ๆ ๆ !"

.

ได้ยินก็แต่เสียงครือครางแสนกระเส่าดังแว่วออกมา เบอร์แบโต้ก็เลยเดาเอาว่าพี่เจฟของเขาคงจะไม่ได้ยิน ก็เลยเลื่อนบานประตูกระดาษให้กว้างขึ้นเปิดช่องให้แสงไฟจากภายในลอดผ่านออกมาเยอะ ๆ พี่แกจะได้รู้ว่ามีเขายืนตัวดำอยู่ด้านหลัง

.

แล้วภาพที่เจ้าตัวเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ เข็มขัดกับกางเกงสแล็คที่กองอยู่กับพื้น กางเกงในที่ล่นต่ำลงมาห้อยต่องแต่งอยู่ที่ตาตุ่ม เจฟเฟอร์หรี่ตาแหงนหน้าขึ้นมองเบอร์แบโต้เป็นภาพย้อนแสง แล้วก็ด้วยแสงลำเดียวกันนั้นเอง ที่ทำให้น้องเล็กในทีมถึงกับต้องร้องอุทานออกมาซะดังลั่น

.

" พี่เจฟชักว่าว!!!"

.

"ตรงนี้เนียะนะพี่! โคตรเหี้ย! โคตรอุบาทว์อ่ะ! ออฟฟิศเรายิ่งมีแต่ผู้หญิงพี่ไม่อายฟ้าอายดินบ้างรึไง มือวางอันดับหนึ่งแห่ง Parallel บอกตรง ๆ นะโคตรเสียศักดิ์ศรีอ่ะพี่"

.

"อ่าว! ไอ้สัดโต้มึงหลอกด่ากูเหรอ! ก็ใครใช้ให้พวกมึงเอากระหรี่มารุมเย็ดในนี้วะ กูเห็นเข้ากูก็อดไม่ไหวสิ แล้วอีกอย่างมึงดูนี่! แหกตาดูสิว่าควยกูแม่งแข็งโด่เป็นเสาไฟฟ้าอย่างงี้ ถ้ากูไม่ชักว่าวออกให้อ่อนลงพวกผู้หญิงมาเห็นเข้ากูจะเอาหน้าไปไว้ไหน ถ้าแม่งจะพลาดก็เพราะไอ้ไก่อ่อนอย่างมึงนี่แหละ มึงจะตะโกนให้ชาวบ้านเขารู้ทำพระแสงของ้าวอะไรวะเฮ่ย!"

เจฟเฟอร์สวนกลับ เขาตะกุยตะกายลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำไม่ถนัดนักเพราะแขนซ้ายที่ขาดไป กางกงกางเกงนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันก้มเก็บไม่ได้หรอกถ้าขนาดของลำควยจะใหญ่ย้ำค้ำฟ้าขนาดนั้น

.

"ไม่ใช่น่ะพี่.. พี่เข้าใจผิดแล้ว ผู้หญิงที่พวกเราเอาไม่ใช่กระหรี่ แต่นั่นคือก้อนความทรงจำที่ผม Drain มาจากเหยื่อ แคทเธอรีนร้านดอกไม้ใช้เครื่องแปรสภาพมวลสารแล้วก็ได้เป็นเธอออกมา!"

"ว่าแต่.. ช่อดอกลาเวนเดอร์บนพื้นนั่นฝีมือพี่ใช่ไหม?"

.

"เออของกูเอง ถามทำไม?"

.

"เปล่าพี่ผมแค่จะเปรียบเทียบให้ฟังว่ากว่าพวกเรา Parallel จะแปรสภาพได้ของที่เป็นธรรมชาติแท้ ๆ ออกมาน่ะ มันยากมาก ๆ แล้วกับการที่ผมแปรสสารแล้วได้ผู้หญิงตัวเป็น ๆ ออกมา เป็นพี่ ๆ ไม่เอาเหรอ? เอาฟรีนะพี่! เย็ดได้ทุกที่เต็มที่ทุกท่วงท่า เสียดายที่ขาดท่าหมาไป!"

.

"พอ ๆ มึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้ไอ้เบอร์แบร์โต้ ยิ่งมึงพูดควยกูยิ่งแข็ง แม่งเอ๊ยกูระบมไปหมดแล้ว~"

.

เจฟเฟอร์รีบโบกมือไหว ๆ เป็นสัญญาณให้รุ่นน้องหยุด สีหน้าเขาเจ็บปวดโอดโอยอย่างเห็นได้ชัด ณ ตอนนี้เรื่องเครื่องเพศตรงหว่างขา เหมือนจะมีวาระมากกว่าแขนที่ขาดไปเสียด้วยซ้ำ แล้วไม่กี่วินาทีให้หลังสองเพื่อนซี้อย่างเฟอร์นันโดกับปิเก้ก็ว่ิงหยอย ๆ นุ่งผ้าเช็ดตัวตามออกมา

.

"ไอ้หย๋า! โคตรพ่องมึง! ไอ้เจฟแขนมึง?"

ปิเก้ทักขึ้น

.

"ส้นตีนเอ๊ย! กูเคยเตือนมึงแล้วว่าอย่าประมาท ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเพราะเครื่องแปรมวลสารรุ่นพกพาบน Gravity bike ใช่ไหมล่ะที่ขย้ำแขนมึง? หยึยย!!! "

เฟอร์นันโดสำทับโดยไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเลยว่า ท่อนเอ็นของเพื่อนนั้นโด่ยื่นออกมาจนแทบจะชี้หน้าคนถามได้อยู่แล้ว

.

"พวกมึงสองคนห่วงกูผิดจุดแล้ว แขนกูไม่เป็นไรหรอกกูรู้ว่าหมอยูมิโกะเขาช่วยกูได้ แต่ควยกูนี่สิถ้ามันไม่ได้จิ๋มผู้หญิงจริง ๆ กูตายแน่ พวกมึงช่วยกูหน่อยเถอะวะ อย่างน้อยก็ช่วยรับผิดชอบกูทีเพราะการลงแขกเย็ดในหม้อสุกี้ของพวกมึง 3 ตัวเชียว ที่ทำให้กูเป็นแบบนี้!"

.

หนุ่มลูกครึ่งอิตาลีเสยผมทองครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เฟอร์นันโดจะโพล่งคำพูดที่แสนอุบาทว์ออกมาในเสี้ยววินาที

.

"แบกแม่งลงไปข้างล่าง ไปหานังหนูแคทเธอรีน! เด็กไปหน่อยแต่หลับหูหลับตาเอาแก้ขัดไปก่อนได้อยู่ มึงเชื่อกูรับรองเวิร์ค!"

.

"ไอ้ระยำซั่มแม่ง มึงคิดได้ไงเนียะ!?"

.

"อ่าว! นี่อาการมึงหนักมากจนถึงขนาดยกควยตัวเองไม่ไหวเลยหรอ ถ้างั้นไอ้เบอร์แบโต้! มึงอ่ะไปลากตัวแคทเธอรีนขึ้นมาบนนี้เลย บอกไปว่าพี่เจฟเฟอร์อยากพบ"

.

"ไม่ได้เว๊ย! นี่พวกมึงจะกวนตีนกูไปถึงไหน น้องเขายังไร้เดียงสาอย่าเอาความคิดสกปรกชั่วช้าของเรา ไปทำให้เขามัวหมองเป็นอันขาด!"

.

ส่ายหัวเหนื่อยหน่ายสุดแสนจะทน ปิเก้ที่ยืนกอดอกฟังอยู่นานนมเลยขอมีบทบาทบ้าง เริ่มจากการเดินลากขาเอื่อย ๆ มาหยุดลงตรงหน้าเจฟเฟอร์ ก่อนจะคุกเข่าลงชนิดที่ปลายควยนั้นจรดอยู่กับสันจมูก

.

"นี่มึงคิดจะทำอะไรของมึงปิเก้.. กูไม่เล่่นด้วยนะเว่ย"

เจฟเฟอร์ถามแบบกล้า ๆ กลัว ๆ เขาถอยล่นออกห่างเรื่อย ๆ ขณะที่เพื่อนอีกสองคนก็ลุ้นตามเป็นระยะ

.

"กูก็คิดที่จะช่วยมึงด้วยการทำอย่างงี้ไง.. อ้าาาาาาา!!!"

สองมือจับกระชับหมับ! ขากรรไกรฉีกกว้างถึงใบหู จวนจะอมควยเข้าปากอยู่รอมร่อ แต่ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริง ๆ ให้เจฟเฟอร์ตายเสียยังดีกว่า!

.

"ไปอมให้พ่องมึงเถอะ ไอ้เช็ดครก!!!"

.

"พลั๊ววววว!"

.

"โอ๊ยยยย! ไอ้สัดเจฟนี่ กูกำลังช่วยชีวิตมึงอยู่นะไอ้เนรคุณ!"

.

"เนรคุณพ่องมึงสิ! โดนปิเก้โมคควยเนียะนะรู้ถึงไหนอายเข้าถึงนั่น มึงแหกตาดูซิ! มึงฟัง! มึงได้ยินไหม! ไอ้โต้กับไอ้เฟอร์นันโดมันขำกลิ้งตัวโยนอยู่โน่น"

.

"บัดโถ่เอ๊ย! ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เห็นต้องเอาควยฟาดปากกันนี่หว่า มึงคิดว่ามึงอายเป็นคนเดียวรึไง? แล้วกูล่ะ! มึงไม่คิดเหรอว่ากูจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง?! เวรแท้ ๆ "

ปิเก้ตัดพ้อพลางเอามืออังแก้ม อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

.

"พวกมึงพอเลยมึงหยุดกันแค่นี้แหละ กูว่ากูหาทางออกของกูเองดีกว่า ไม่ต้องรับผิดชอบห่าอะไรแล้ว กูให้อภัยพวกมึงเสมอเพื่อน จะไปไหนก็ไป! ไปไกล ๆ ตีนกู ไม่สิ! ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าไปให้ไกลควยกูต่างหาก!"

.

"ห่ะ ๆ ๆ ใจเย็น ๆ พ่อหนุ่มอยู่ด้วยกันก่อน เลือดมึงเริ่มไหลออกมาเยอะแล้ว หน้ามึงก็ซีดเป็นไก่ต้มแล้วด้วย มึงอาจจะไม่รู้ตัวแต่พวกกูมองเข้าไปมันเห็นชัดนะเฟ้ยไอ้เจฟ"

เฟอร์นันโดทักท้วงผสมเกลี่ยกล่อม แต่เจฟเฟอร์ก็เลือกที่จะปฏิเสธเสียงแข็งอยู่เช่นเดิม

.

"เออน่ะกูรู้ตัวกูดี กูจะขึ้นไปหาหมอยูมิโกะมันทั้ง ๆ แบบนี้แหละ แค่เจ้าเบอร์แบโต้คนเดียวก็พอ"

.

.

"ไอ้น้องเดี๋ยวเอ็งช่วยเก็บช่อดอกลาเวนเดอร์ , แขนซ้ายที่ขาด , กับกางเกงให้พี่ที แล้วตามพี่ขึ้นไปบนชั้น 4 นะ"

.

"แต่ถ้าหมอยูมิโกะเขาฆ่ากูตาย! กูก็รบกวนมึงเก็บศพให้กูด้วยล่ะกัน"